Israëlisch-Arabische betrekkingen blijven warmer worden

Israel Today-correspondent Rachel Avraham doet verslag van de recente mediatop in Tel Aviv.

Door Rachel Avraham | | Onderwerpen: Arabische wereld, Palestijnen

Nog niet zo lang geleden vond de tweede Israëlisch-Europese top onder de titel “Media Tel Aviv” plaats, waar Israëlische en internationale journalisten, politici, ondernemers, bloggers en deskundigen samen belangrijke sociaal-politieke kwesties bespraken.

De tweede dag van de gesprekken was gewijd aan de normaliseringsovereenkomsten tussen Israël, Marokko en de Golfstaten, waarbij de mogelijkheden en uitdagingen werden besproken.

Manager van het beleid van de Emiraten Dr. Ebtesam Al Ketbi zei dat degenen die optimistisch zijn veel kansen zullen zien van de Abraham akkoorden in de energie en toerisme markten. Zij beschreef de Verenigde Arabische Emiraten en de Staat Israël als twee kleine landen die omringd zijn door vijanden (de Verenigde Arabische Emiraten hebben een zeegrens met Iran, de sjiitische vijand die beide landen gemeen hebben) en beide zijn in een hoek gedrukt. Ze moeten samenwerken.

Karolina Toren vroeg Jonathan Spyer, de andere moderator van het panel, naar de uitdagingen van normalisatie in termen van islamitische radicalisering, antwoordde Spyer dat de politieke islam zich niet alleen verspreidt onder Arabisch sprekenden in het Midden-Oosten, maar ook in Iran en Turkije. De leider van de VAE, Muhammad bin Zayed, onderkende de uitdaging van de politieke soennitische islam al voordat deze tijdens de Arabische lente in zijn land arriveerde, en zorgde ervoor dat het fenomeen uit zijn land werd geweerd.

Spyer gaf toe dat hij optimistisch was over de huidige toestand van de politieke islam, omdat het veel erger had kunnen zijn. Immers, als de tweede politieke coup in Egypte niet had plaatsgevonden of was geslaagd, zou de Moslimbroederschap daar nog steeds regeren. Hetzelfde geldt voor Syrië en Irak. Als ISIS niet was gevallen, zou het uitgestrekte grondgebied van beide landen nog steeds in handen zijn van het kalifaat. In de pessimistische realiteit die Spyer beschreef, zouden de uitdagingen die normalisatie had kunnen hebben veel moeilijker te hanteren zijn geweest.

Dr. Al Ketbi reageerde op de opmerkingen van Spyer door te stellen dat radicalisering niet gerelateerd is aan een bepaalde religie, maar aan de omgeving van die persoon. Zij beweerde dat wanneer mensen geen steun hebben, zij overgaan tot radicalisering. Ze voegde eraan toe dat radicalisering in de islam en de politieke islam niet alleen gerelateerd is aan de soennitische islam, maar ook aan de sjiitische islam, en gaf Iran, Hezbollah en de Houthi’s als voorbeelden. Spyer antwoordde dat de sjiieten uiteraard even radicaal en gevaarlijk zijn als de soennitische islamisten. Soms wordt in het Westen de soennitische radicalisering meer voorgesteld en de sjiitische minder. Hij merkte hierover op dat de soennitische radicalisering in de vorm van de Moslimbroederschap en hun leer een grote invloed had op de islamitische revolutie die in Iran plaatsvond.

Volgens haar is het probleem van de Palestijnen hun leiders, die, als zij zouden besluiten de akkoorden van Abraham aan te gaan, veel mogelijkheden voor hen zouden openen. Zij benadrukte dat er onder de Palestijnen ook ruimdenkende mensen zijn en dat die mensen in vrede willen leven. Zij besloot met te zeggen dat de Palestijnen kansen zullen blijven missen als zij in de voetsporen van Hamas blijven treden.

Ellie Hochenberg beschreef de verschillende relaties van Israël met de landen van de Arabische wereld. De meest complexe en gewelddadige relatie van Israël is die met de Palestijnen, maar aan de andere kant zijn er ook landen waarmee Israël een vredesakkoord heeft, zoals Egypte en Jordanië. Deze vredesakkoorden zijn volgens haar koud, er zijn nog steeds geschillen en soms gespannen periodes.

De meest optimistische relatie is de normalisatie tussen Israël en de Verenigde Arabische Emiraten, waardoor de burgers van deze landen grote belangstelling voor elkaar tonen, iets wat bij de vredesakkoorden met Egypte en Jordanië niet gebeurde. Dr. Al Ketbi antwoordde dat de media gewoonlijk de conflicten en de meer negatieve gevallen behandelen. Maar toch wilde het Israëlische kamp vanaf het begin een voorproefje van echte normalisatie.

Vandaag, twee jaar na de ondertekening van de Abraham-akkoorden, is de visie van de Israëli’s op de Emiraten en de visie van de Emiraten op de Israëli’s anders en veel positiever, en zij benadrukte dat de media daarover moeten berichten. In overeenstemming met de woorden van Dr. Al Ketbi stelde Hochenberg dat de media de warme relatie die door de normalisatie is ontstaan, elke dag moeten laten zien. Volgens Karolina zullen de media deze verandering niet in één dag bewerkstelligen; de nieuwsuitzendingen zenden gewoonlijk het slechte nieuws over de hele wereld uit.

Daarna beweerde Spyer dat de vrede met Egypte en Jordanië niet zo koud is als de andere leden van het panel beschreven. Hij blijft er optimistisch over. Volgens hem heeft Israël vrienden in de Verenigde Arabische Emiraten en Bahrein, landen die sterkere regimes hebben, maar desondanks houden de mensen van de Israëli’s die naar hun land komen. In andere landen in het Midden-Oosten heeft Israël een geschiedenis vol oorlogen, in tegenstelling tot de Verenigde Arabische Emiraten en Bahrein, dus is het gemakkelijker om vrede te sluiten. Karolina antwoordde dat er ondanks periodes van koude vrede toch periodes van strategische samenwerking waren tussen Israël en de Egyptenaren. Beide landen hebben gemeenschappelijke vijanden en ook in Egypte zijn er mensen die zich inzetten voor de mensenrechten en zich verzetten tegen de terroristische organisaties.

Na de ondertekening van de Abraham-akkoorden was de voor de hand liggende vraag hoe Israëls nieuwe partners zouden reageren op een Israëlische militaire operatie in Gaza, aldus Hochenberg. In de praktijk zetten Israëls nieuwe partners Israël nergens toe onder druk. Het doel was om de tango die zich tussen de landen ontwikkelt verder op te laten bouwen, voorzichtig en met zo min mogelijk onderbrekingen. Nadat door Spyer was beweerd dat de jonge Palestijnse generatie radicaler is, bewapend en niet openstaat voor onderhandelingen, vroeg Toren aan Dr. Al Ketbi hoe zij de Palestijnse kwestie ziet. Zij stelde dat het volgens haar niet de religie is die jonge Palestijnen radicaal maakt, maar dat het punt is dat het onderwijs moet worden versterkt en de jongeren moeten leren weg te blijven van radicalisme.

In reactie op haar woorden beweerde Toren dat veel mensen de wonderen van normalisatie niet kennen en vroeg Dr. Al Ketbi of zij denkt dat er een manier is om de Palestijnen de realiteit te laten zien, niet alleen door de ogen van Al Jazeera. Dr. Al Ketbi antwoordde dat het nodig is verstandig te werk te gaan om de Palestijnen die naar Al Jazeera kijken andere inhoud te tonen. Zij moeten hun de winst laten zien die zij zullen hebben bij betrekkingen met Israël en hen doen begrijpen dat Hamas hen alleen maar pijn doet en alleen aan zijn eigen persoonlijke voordeel denkt. In antwoord op wat Dr. Katbi zei, zei zij tegen mij dat, hoewel er geschillen zijn die niet kunnen worden opgelost, het de moeite waard is om het discours te veranderen in kwesties die wel kunnen worden aangepakt. Men moet praten over wat mogelijk is en niet over wat niet mogelijk is.

Israel Today nieuwbrief

Dagelijks nieuws

Gratis in uw mailbox

Israel Heute Newsletter

Tägliche Nachrichten

FREI in Ihrer Inbox