LedenHeb je naaste lief, totdat het pijn doet

Mijn kinderen zijn allemaal een jaar na elkaar geboren. Toen ze klein waren, merkte ik op een dag dat een van de bloemen die ik had geplant was geplukt. Ik was boos. Ik stelde mijn kinderen op als tinnen soldaatjes en vroeg hen wie de bloem had geplukt.

Het was stil, sommigen keken rond en aan de bekende uitdrukkingen op hun gezichten kon ik gemakkelijk de dader herkennen. Maar niemand wilde toegeven dat ze Aba’s (papa’s) bloem hadden geplukt. Dus zei ik tegen die ene jongen – waarvan ik wist dat hij het niet had gedaan – dat hij de straf zou krijgen. Omdat hij onschuldig was en zich onrechtvaardig behandeld voelde, begon hij te huilen. Na enkele seconden begon zijn zusje ook te huilen, en terwijl de tranen over haar wangen rolden, stamelde ze: “Ik.. ik.. ik was het.”

Dat men zijn kinderen corrigeert is de normaalste zaak van de wereld. Je doet het uit liefde, hoewel ik niet zeker weet waarom ze me blijven vertellen wat ik verkeerd heb gedaan. Het zijn die liefdevolle relaties in de familie...