Benjamin Netanyahu bewaart in zijn kantoor modellen van een Merkava-tank en een F-35-gevechtsvliegtuig. Ernaast ligt een bijbel.
Woensdagavond gaf hij hierover uitleg, tijdens een receptie op het ministerie van Buitenlandse Zaken ter gelegenheid van de opening van de Colombiaanse ambassade in Jeruzalem, die diezelfde dag had plaatsgevonden.
‘Kracht en geloof … Dat is wat onze toekomst bepaalt en beschermt’, zei de premier. Hij voegde eraan toe dat Israël precies dit inbrengt bij zijn bondgenootschap met Colombia.
Een ommezwaai die zich al twee jaar aftekent
Colombia opende woensdag zijn ambassade in Jeruzalem en is daarmee het tiende land dat deze stap zet. De nieuwe president Abelardo de la Espriella maakte de breuk met Israël van zijn voorganger ongedaan en bracht ook een vrijhandelsverdrag tussen de twee landen weer in werking.
Nog niet zo lang geleden zou dit nauwelijks voorstelbaar zijn geweest. De voormalige president Gustavo Petro verbrak in mei 2024 de betrekkingen met Israël vanwege de oorlog in de Gazastrook, sloot vervolgens de Colombiaanse ambassade in Tel Aviv en riep de ambassadeur terug. Later kondigde Petro plannen aan voor een ambassade in Ramallah. Deze werd echter nooit geopend.
De la Espriella had de verhuizing van de ambassade naar Jeruzalem tot een verkiezingsbelofte gemaakt. Minister van Buitenlandse Zaken Gideon Sa’ar verklaarde dat hij de la Espriella in november 2025, nog vóór de verkiezingen, in Buenos Aires had ontmoet. De latere president zou destijds hebben toegezegd de ambassade te zullen verhuizen. Sa’ar wees erop dat de ambassade al twee maanden na zijn aantreden werd geopend. Zijn regering heeft bovendien Petro’s verbod op de export van steenkool opgeheven, stappen ondernomen om zich terug te trekken uit de door Zuid-Afrika aangespannen procedure tegen Israël voor het Internationaal Gerechtshof en is uit de Haagse Groep gestapt.
De Colombiaanse minister van Buitenlandse Zaken Omar Bula Escobar verklaarde dat de betrekkingen ‘nooit hadden mogen worden verbroken’.
Netanyahu omschreef de tiende ambassade als een minjan, het quorum (minimumaantal) van tien personen dat vereist is voor een gezamenlijk joods gebed.
De tank is geen decoratie
De la Espriella heeft verklaard dat hij toegang wil krijgen tot nieuwe wapens, drones en kunstmatige intelligentie uit Israël en de Verenigde Staten. Tijdens de verkiezingscampagne zei hij bovendien dat hij streeft naar een nauwere samenwerking met Israël in de strijd tegen guerrillagroepen die worden gefinancierd door de drugshandel. Netanyahu noemde veiligheid, landbouw, water en kunstmatige intelligentie als gebieden waarop beide landen samen zouden kunnen groeien.
Colombia opent zijn ambassade niet alleen uit emotionele verbondenheid. Het land wil datgene waar de Merkava en de F-35 voor staan: een staat die zichzelf kan verdedigen en zijn vrienden helpt hetzelfde te doen.
De andere helft van de formule, het ‘geloof’, is Jeruzalem zelf. Netanyahu beschreef de stad als het centrum van de joodse nationale identiteit sinds drieduizend jaar en noemde haar het verleden, de toekomst, de hoop en het geloof van het joodse volk.
Strijdwagens en paarden
Sommige lezers zullen opmerken dat Bibi tanks en de Heilige Schrift in één adem noemde, en daarbij denken aan Psalm 20: ‘Dezen vertrouwen op strijdwagens en die op paarden, maar wij zullen de naam van de HEERE, onze God in herinnering roepen.’
Maar Psalm 20 is een gebed voor een koning op de dag van de strijd. Een strijd die hij en zijn leger niettemin moeten leveren. De psalm stelt de vraag waarop de koning zijn vertrouwen stelt. En juist met deze vraag worstelt Israël nog steeds.
Een nog passender parallel is te vinden bij Nehemia. Toen de uit de ballingschap teruggekeerde Joden terwijl ze bedreigd werden de muren van Jeruzalem herbouwden, schreef Nehemia: ‘Maar wij baden tot onze God en plaatsten een wacht tegen hen, dag en nacht, vanwege hen.’ (Nehemia 4:3) De bouwvakkers werkten met de ene hand en hielden met de andere een wapen vast.
Sa’ar gebruikte een soortgelijk beeld toen hij tegen de la Espriella zei: ‘U hebt een steen in de muren van Jeruzalem geplaatst.’
Latijns-Amerika doet de balans doorslaan
Palestijnse vertegenwoordigers veroordeelden de inwijding onmiddellijk en wezen erop dat de meeste staten de Israëlische soevereiniteit over heel Jeruzalem nog steeds niet erkennen.
Maar de verhoudingen verschuiven. En Latijns-Amerika speelt een belangrijke rol in deze ommekeer.
Colombia is na Guatemala, Honduras en Paraguay het vierde Latijns-Amerikaanse land met een ambassade in Jeruzalem. Daarmee zijn inmiddels vier van de tien ambassades afkomstig uit deze regio.
Binnenkort zouden het er nog meer kunnen worden. De Argentijnse president Javier Milei heeft beloofd zijn ambassade naar Jeruzalem te verhuizen en verklaarde dat het besluit definitief is. De verhuizing werd in januari uitgesteld vanwege een geschil rond Israëlische zakelijke activiteiten op de Falklandeilanden. In Brazilië heeft Flávio Bolsonaro toegezegd de ambassade binnen zes maanden te verhuizen, mocht hij de tweede ronde van de verkiezingen op 25 oktober winnen.
Als beiden hun beloften nakomen, dan zou de helft van de ambassades in Jeruzalem van Latijns-Amerikaanse landen zijn.
Stop met smeden om medelijden!
„Verdedigbare grenzen“: de veiligheidsdoctrine van Israël is na 7 oktober grondig herzien
De poging om Netanyahu tot zondebok te maken
