De Joodse Staat, of een Staat van Joden?

Voor de meeste westerlingen is dit begrip vandaag de dag een anathema voor de moderne democratie. Zij beschouwen landen als de Islamitische Republiek Iran als volkomen achterlijk, omdat zij de doctrines en waarden uit het heilige boek van de Islam als burgerlijk recht afdwingen.

Aan de ene kant heb je de moslimwereld, waar de sharia wetgeving domineert en de landen waar deze wordt toegepast een definitief islamitisch karakter behouden. Maar echte democratie en persoonlijke vrijheid zijn moeilijk te bereiken.

Aan de andere kant heb je de christelijke wereld, waar democratie en persoonlijke vrijheid vandaag de dag zelfs heiliger zijn dan het Woord van God. Deze naties worden gemakkelijk omschreven als ‘vrij’, maar hun karakter kan niet langer worden omschreven als ‘christelijk’, en de meerderheid van hun bevolking zou dat ook niet willen.

Israël bevindt zich ergens in het midden, en dit is de bron van grote interne spanningen.
Moet Israël uniek blijven als ‘Joodse’ Staat, en wat betekent dat eigenlijk?

➢ Wat is belangrijker voor het functioneren en het bestuur van de Staat, democratie of het Jodendom?
➢ Wat is heiliger voor het karakter van de natie?
➢ Wat is meer bijbels?

De meeste Israëlische Joden, waaronder een groot aantal ‘seculieren’, zullen het ermee eens zijn dat het handhaven van 3000 jaar van op de Bijbel gebaseerde tradities en waarden, en het laten weerspiegelen daarvan in het nationale leven, een belangrijk streven is. Maar is dat mogelijk in een Staat die in de eerste plaats democratisch is?

Dit is de test voor Israël. Zal het, als natie, een vaandeldrager blijven van het Bijbelse geloof in de God van Abraham, Izaäk en Jakob? Kan het dit doen terwijl het liberalisme en de democratie zo’n prominente plaats innemen? Of wordt Israël zo een natie als alle andere, een zuiver democratische aangelegenheid, die niet langer een ‘Joodse Staat’ is, maar eerder een Staat waarin Joden asiel vinden?

En hoe zit het met de Bijbel? Wanneer we naar de Schrift kijken, zijn de leiders die het meest in aanzien staan niet degenen die het volk de vrijheid gaven om te doen wat het zelf wilde. Nee, wij bewonderen de koningen die zonder wroeging de heidense altaren afbraken en diegenen straften die de door God gegeven wetten van het land overtraden.

Als we nog verder teruggaan dan de bijbelse koningen, zien we dat de langste periode voor het volk Israël in het Land Israël was toen zij helemaal geen regering hadden, het tijdperk van de rechters. Misschien is Israëls goddelijke mandaat niet verenigbaar met door mensen gemaakte vormen van bestuur.

En hoe zit het met de profetie? Als de Messias komt, komt hij niet als kandidaat voor de volgende nationale verkiezingen. Hij komt om te heersen, met een ijzeren vuist. En niemand van ons zal iets te zeggen hebben over of wij Hem toestaan de troon in Jeruzalem te bestijgen. Democratie zal over en uit zijn.

In hoeverre moet de Staat Israël nu al een voorbode zijn van dat Messiaanse koninkrijk? Is het slechts een plaatsvervanger in het Land, of is het een voorbode van wat komen gaat, met de opdracht de weg te banen? En welke stroming van het Jodendom is het meest geschikt om die taak te vervullen, wie heeft het ‘monopolie op God’?

Deze vragen en meer kunnen onmogelijk beantwoord worden in de komende artikelen. Geleerden en wijzen denken er al millennia over na. Maar we hopen wel onze lezers kennis te laten maken met de fascinerende en unieke complexiteit die Israël is, en u dieper te laten nadenken over hoe God werkt door Zijn uitverkoren volk.

Daartoe zullen wij in de komende maand of zo voor onze Israel Today Leden een reeks artikelen publiceren op een nog te openen betaalgedeelte van onze website en in het Israel Today Magazine, die handelen over de kwestie van religie en Staat in de Joodse Staat.