Aanval op luchthaven Damascus wijst op verandering in Israëlisch beleid

Israël hoopt dat Assad zal inzien dat hij een hogere prijs zal betalen voor verdere Iraanse activiteiten in zijn land ,dan voor een confrontatie met hen.

Foto: Israëlische luchtmacht

Het centrale doelwit van de vermoedelijke Israëlische luchtmachtaanval van donderdagnacht was niet Iran, maar Syrië. Door de landingsbanen van de internationale luchthaven van Damascus aan te vallen en de vluchten urenlang te verstoren, heeft Israël wellicht druk willen uitoefenen op de Syrische president Bashar Assad. Israël wil dat Syrië een actievere en assertievere houding aanneemt tegen het gebruik van hun grondgebied en infrastructuur door Iran voor het smokkelen van wapens naar Hezbollah en diverse andere machtige elementen in Syrië.

In deze vermeende aanval is een zekere verschuiving in het Israëlische beleid te zien. Terwijl eerdere aanvallen gericht waren op Syrische infrastructuur, lijkt het deze keer te gaan om collaterale (bijkomende) schade.

Wanneer Syrische luchtafweerbatterijen een bedreiging vormden voor Israëlische jets, werden zij aangevallen. Wanneer Iran of zijn handlangers opereerden vanuit Syrische faciliteiten, werden die faciliteiten aangevallen.

De stafchef van de Israël Defense Forces, luitenant-generaal Aviv Kochavi, heeft verklaard dat het leger de afgelopen weken in de regio een dubbelcijferig aantal aanvallen heeft uitgevoerd. Aangenomen mag worden dat een aanzienlijk aantal van deze aanvallen bestemd was voor Iraanse activiteiten in Syrië.

Hoewel deze aanvallen de Iraniërs zeker middelen en capaciteiten hebben gekost, hebben zij Teherans strategische besluit om Israël met een ring van raketten te omsingelen, niet veranderd.

In de zeven jaar die sinds het begin zijn verstreken, heeft de “campagne tussen oorlogen” van het Israëlische leger enkele successen geboekt. De infiltratie in de inlichtingendiensten, die duizenden aanvallen mogelijk heeft gemaakt, heeft de plannen van Iran om in Syrië permanente bases en gewapende milities op te richten ernstig geschaad en heeft zijn wapenkonvooien voor Hezbollah aanzienlijk verstoord. Anderzijds lieten de Iraniërs zich er niet van weerhouden hun inspanningen voort te zetten.

Het gaat er nu dus om via de Syrische regering verdere druk uit te oefenen. Assad moet concluderen dat de directe prijs die hij moet betalen voor de voortzetting van de Iraanse activiteiten in zijn land hoger is dan de prijs van een confrontatie met de Iraniërs.

Assad heeft zijn leven echter te danken aan de Iraniërs – zij kwamen hem te hulp in zijn moeilijkste uur in de Syrische burgeroorlog. En zelfs als Assad geïnteresseerd zou zijn in het verdrijven van Iran, zoals sommigen in Israël geloven, is het onwaarschijnlijk dat hij daarin zou slagen. Syrië is zwak, gebroken en van binnenuit verrot, en Iran heeft zich nu diep in het land verschanst.

De Russen, die Assad bij zijn inspanningen zouden kunnen steunen, hebben geen belangstelling voor de kwestie getoond. Zij zijn druk bezig met de strijd in Oekraïne en zullen de Iraniërs niet confronteren met een kwestie die zij nu als irrelevant beschouwen.

Zo staat Israël er zoals gewoonlijk alleen voor en wordt het verzocht terug te keren naar de tekentafel.

In dit opzicht speelt het feit dat het nucleaire akkoord tussen Iran en de westerse landen niet is hernieuwd en de sancties tegen Teheran van kracht blijven, in het voordeel van Israël. Israël kan dus betrekkelijk vrij handelen in zijn pogingen om Iran af te schrikken en een halt toe te roepen aan zijn gevaarlijke activiteiten.


Yoav Limor is al lange tijd journalist en defensiedeskundige. Dit artikel was oorspronkelijk gepubliceerd door Israel Hayom.

Israel Today nieuwbrief

Dagelijks nieuws

Gratis in uw mailbox

Israel Heute Newsletter

Tägliche Nachrichten

FREI in Ihrer Inbox