Waarom heeft niemand het over het oosten van Rafah, waar geen hongersnood heerst?

(JNS) Op de laatste pagina van de Wall Street Journal van 25 juli stond een artikel dat de verkeerde voorstelling van de situatie in Gaza genadeloos aan de kaak stelt. Dit artikel is niet geschreven door een joodse, pro-Israëlische activist, academicus of politicus. Hij is geschreven door Yasser Abu Shabab, de leider van een anti-Hamas-militie in Gaza genaamd “Volkskrachten”, ook bekend als “Anti-Terrorism Service”, die strijdt om de controle over te nemen van Hamas.

In zijn column “De inwoners van Gaza hebben genoeg van Hamas” meldt hij dat de Volkskrachten momenteel het oostelijke deel van Rafah in het zuiden van Gaza controleren.

Onder hun bewind, zo schrijft hij, hebben de mensen al zeven weken “toegang tot onderdak, voedsel, water en basisgezondheidszorg – zonder bang te hoeven zijn dat Hamas hulpgoederen steelt of dat ze in het kruisvuur van het Israëlische leger terechtkomen”. Hij voegt eraan toe dat er in het oosten van Rafah “geen slachtoffers van luchtaanvallen, geen chaotische hulpgangen, geen evacuatiebevelen en geen angst voor met explosieven bezaaide huizen of kinderen die door Hamas als menselijk schild worden gebruikt” zijn.

Abu Shabab stelt dat het oosten van Rafah eerder de regel dan de uitzondering zou moeten zijn voor Gaza. Zijn groep zou volgens hem kunnen helpen bij het leiden van een toekomstige Palestijnse regering die vrij is van de controle van Hamas. Hij geeft toe dat Hamas nog steeds de Gazastrook domineert. En dat ze banden onderhoudt met internationale instellingen zoals de VN-organisatie voor hulp aan Palestijnse vluchtelingen (UNRWA) en een groot deel van de toegang tot humanitaire hulp controleert, die volgens Abu Shabab nog steeds door Hamas wordt gestolen voor haar activisten.

Of de Volkskrachten een levensvatbaar alternatief voor de lange termijn vormen, is een andere vraag. Maar Abu Shababs column weerlegt de centrale beweringen van veel leden van de internationale gemeenschap, die Israël hebben afgeschilderd als de hoofdverantwoordelijke voor het leed in Gaza. Zijn woorden maken duidelijk wat velen niet willen zien: het kernprobleem is Hamas.

Laten we dus aan ervaren journalisten en mediacommentatoren als Piers Morgan en Christiane Amanpour vragen waarom er in het oosten van Rafah geen hongersnood heerst. Waarom zijn er geen burgerslachtoffers? Waarom hebben de mensen daar toegang tot onderdak, voedsel, water en basisgezondheidszorg?

Het antwoord is simpel: Hamas is daar momenteel niet actief. Geen Hamas betekent geen leed.

Als Hamas uit de Gazavoorstelling zou worden verwijderd, zou humanitaire hulp ongehinderd kunnen worden verleend, zouden burgers worden beschermd en zou de oorlog in ieder geval een stap dichter bij het einde zijn.

Als de internationale gemeenschap en de media objectief over de oorlog zouden berichten, zouden ze zeggen dat het lijden in Gaza vandaag de dag in de eerste plaats te wijten is aan het feit dat Hamas haar volk hulp onthoudt en degenen aanvalt die directe hulp willen bieden. Ze zouden ook erkennen dat geen enkel ander land ter wereld bereid is ook maar één enkele inwoner van de Gazastrook als vluchteling op te nemen. Maar dat is niet het beeld dat wordt geschetst.

Ondertussen houdt Hamas nog steeds 20 vermoedelijk nog levende Israëlische gijzelaars – mannen die daadwerkelijk verhongeren in de tunnels van Gaza – en de lichamen van 30 Israëli’s die in gevangenschap zijn vermoord, vast als gruwelijk onderhandelingsmiddel.

Als de New York Times nog een propaganda-artikel van Hamas publiceert of westerse landen als Frankrijk, Groot-Brittannië en Canada “een Palestijnse staat erkennen”, zal Hamas nog minder gemotiveerd zijn om de wapens neer te leggen en de gijzelaars vrij te laten. Maar dat zou juist het doel van de internationale gemeenschap moeten zijn.

Als mensen een einde willen maken aan het lijden in Gaza, moeten ze beginnen met de waarheid te vertellen.

De opmerkingen van Abu Shabab in de Wall Street Journal hadden een golf van vragen moeten oproepen die het gangbare beeld in twijfel trekken. Het feit dat het artikel grotendeels onopgemerkt is gebleven, bevestigt alleen maar dat veel mensen niet geïnteresseerd zijn in de waarheid, maar in bepaalde verhalen en sociale agenda’s.

Daarom moeten we ons allemaal inzetten om de waarheid te verspreiden, ook al is dat niet altijd gemakkelijk. Zoals George Washington zei: “De waarheid zal uiteindelijk zegevieren als men zich inspant om haar aan het licht te brengen.”