Angstig, hongerig en helemaal alleen in gevangenschap in de Gazastrook, hamsterde de in Argentinië geboren Ofelia Roitman meer dan een maand lang kleine stukjes platbrood van de karige rantsoenen die ze kreeg van haar terroristische Hamas-ontvoerders.
“Het deed me denken aan de Holocaust,” zei Roitman, 77. “Ik dacht dat ik gek werd.”
Ontvoering
Op de ochtend van 7 oktober had de ervaren onderwijzeres zich net geïnstalleerd in haar veilige kamer in Kibboets Nir Oz toen sirenes waarschuwden voor inkomende raketten vanuit de Gazastrook. Ze was dit vakantieweekend alleen thuis omdat haar man herstellende was van een recente operatie. Plotseling drongen gewapende terroristen haar huis binnen.
Haar laatste telefoonbericht aan haar dochter Natalie Madmon om 9:37 die ochtend luidde: “Ze zijn hier, alsjeblieft alsjeblieft alsjeblieft.”
De aanvallers besproeiden de stalen deur van de schuilplaats met kogels, waarvan er één haar arm raakte. Eén van hen gebruikte een schoenveter als een tourniquet om haar arm af te binden voordat hij haar met haar gezicht naar beneden in een tractor gooide om haar naar Gaza te brengen.
Israëlische soldaten die uiteindelijk haar huis bereikten, zagen geen tekenen van haar lichaam of strijd, vertelde Madmon aan JNS. Dagen later hoorde haar familie dat ze gegijzeld werd in Gaza.
“Ik behandel geen Joden”
Toen ze in Gaza aankwam, werd Roitman naar een tunnel gebracht, waar een Palestijnse dokter aanvankelijk weigerde haar wond te verbinden.
“Ik behandel geen Joden,” antwoordde ze in het Engels.
Haar ontvoerder stond erop dat de dokter haar naar behoefte zou behandelen.
Roitman werd vervolgens 20 minuten lang in een rolstoel door de straten van Gaza gereden.
Ze werd naar een flat gebracht waar ze de volgende 46 dagen alleen was en bijna geen eten kreeg. Van tijd tot tijd werd ze naar een dokter gebracht die haar verwondingen behandelde. Ze droeg een moslim hoofdbedekking voor vrouwen en had alleen een spleetje voor haar ogen. Haar ontvoerders waarschuwden haar geen woord te zeggen.
Op een gegeven moment vroegen de ontvoerders haar om de telefoonnummers van haar familieleden in Israël, maar ze wilde ze niet geven en zei dat ze thuis in haar mobiele telefoon stonden.
46 dagen alleen
De volgende anderhalve maand wist Roitman niet of het dag of nacht was.
“Ik was echt bang en zonder licht en voedsel voelde het alsof ik gek werd,” zei ze.
Ofelia besloot dat ze een manier nodig had om gezond te blijven, dus begon ze rondjes te lopen in de kleine flat. De dagen waren eindeloos en haar honger groeide. Overdag at ze een plat brood met za’atar – dat ze in kleine stukjes scheurde en bewaarde voor later – en ’s avonds wat droge rijst.
“De kwestie van eten was als de Holocaust voor mij,” zei ze.
Op een dag zag ze een pen en een notitieboekje in de flat liggen en kreeg ze toestemming om erin te schrijven.
“Ik zei tegen mezelf, als Anne Frank kon schrijven, waarom ik dan niet?” vertelde ze aan het Israëlische televisiestation Channel 12.
De volgende 53 dagen hield ze in het Spaans een dagboek bij over haar dagen in gevangenschap.
Waar zijn onze vliegtuigen?
Er waren tunnels onder het gebouw van waaruit Hamas-terroristen raketten op Israël afvuurden. Elke keer als ze een projectiel afvuurden, schudde het gebouw. Als de raketten Tel Aviv of Beersheva bereikten, barstte buiten een menigte in gejuich uit, zei ze.
“Ik vroeg mezelf af: ‘Waar zijn onze vliegtuigen? “Toen ik ze hoorde, was ik heel blij, ik was niet bang.”
Vrijlating
Op de 47e dag van haar gevangenschap werd Ofelia Roitman uit haar flat gehaald en naar een ziekenhuis gebracht, waar ze herenigd werd met twee van haar buren uit Nir Oz die ook ontvoerd waren.
(De vrijlating van gijzelaars vorige maand, waarbij meer dan honderd Israëli’s werden vrijgelaten in ruil voor 250 Palestijnse veiligheidsgevangenen, was nog maar net begonnen).
De volgende dag werden de drie buren overgedragen aan het Rode Kruis en vervolgens teruggestuurd naar Israël.
“Na zo lang alleen vastgehouden te zijn, was ik terug bij mijn familie,” zei de moeder van drie kinderen en grootmoeder van negen, met tranen in haar ogen en haar arm nog in het verband van de wond.
De wereld vertellen
Tijdens haar gevangenschap begon haar neef Hernan Feller, een populaire sportpresentator in Buenos Aires, elke wedstrijd met een publieke herinnering aan de benarde situatie van zijn tante en de andere Israëliërs die door Hamas gevangen werden gehouden. Ze werd in Argentinië bekend als “tante Ofelia”.
Toen hij haar vorige week weer zag in een flat in het Israëlische bejaardentehuis waar ze verblijft, herinnerde Feller zich een ruzie met zijn vrouw, die zich zorgen maakte dat hij te veel ruzie kreeg door zijn opmerkingen over de Hamas-aanval en de oorlog.
Hij herinnerde haar aan alle Holocaustfilms die ze hadden gezien en hoe ze altijd vroeg hoe het kon dat mensen niets deden, ook al wisten ze wat er aan de hand was.
“Ik zei haar dat als ze me zouden vermoorden, dat zou zijn omdat ik iets deed, niet omdat ik mijn mond hield en niets deed. En ik denk dat ze het begreep,” zei Feller.
Noorden van Israël houdt stand tegen aanvallen Hezbollah
Nog maar 111.000 Holocaust-overlevenden in Israël
Dreigende chaos in het Midden-Oosten
