Tacheles mit Aviel – Is God alleen in het rechterkamp te vinden?

Het licht zit in het rechterkamp en de duisternis heerst in het linkse kamp. Daarom wordt het huidige conflict als zodanig beoordeeld door het volk. Israëls nationale rechtse coalitie is het licht en het Hooggerechtshof is de duisternis. Maar deze situatie is niet zo eenvoudig. Mensen raken vaak de weg kwijt in het spanningsveld tussen belofte en werkelijkheid. En dit is wat ik wil laten zien in een vergelijking tussen Benjamin Netanyahu en Donald Trump. Ik zie het licht en de duisternis aan beide kanten. God werkt niet alleen aan de goede kant, maar overal.

Ook al is Donald Trump aangeklaagd voor samenzwering om de Verenigde Staten te bedriegen, Donald Trump blijft brede steun genieten onder blanke evangelicals. In de christelijke pers wordt Trump zelfs geprezen als een verlosser. In 2016, voordat hij president werd, zei Donald Trump: “Het christendom zal macht hebben. Als ik er ben, zullen jullie veel macht hebben, jullie hebben niemand anders nodig. Onthoud dat.” Hij heeft zich aan die belofte gehouden. Hij heeft de belangrijkste zorg van veel evangelicals vervuld door abortus in heel Amerika moeilijker te maken. Hij deed dit door rechters voor het Hooggerechtshof te benoemen die later hielpen om het grondwettelijke recht op abortus ongedaan te maken.

Hij verplaatste de Amerikaanse ambassade in Israël naar Jeruzalem, opnieuw vanwege de steun van evangelicalen voor Israël. Sommigen baseren hun steun voor Trump op de Bijbel en vergelijken hem met koning Cyrus. Hoewel hij een ongelovige Perzische heerser was met een andere religie, wordt Cyrus in Jesaja 44-45 gezalfd als Gods herder. Bijbels gezien is hij een messiaanse figuur die Israël verloste uit de Babylonische gevangenschap. Dit concept van een onvolmaakt vat dat wordt gebruikt voor een groter goed is vaak toegepast op Trump. Hij begreep het verlanglijstje van evangelische kiezers en voerde het uit.

Ondanks de aanklachten tegen hem geniet Donald Trump nog steeds brede steun. Foto: EPA-EFE/CRISTOBAL HERRERA-ULASHKEVICH

Eén op de drie Amerikanen omschrijft zichzelf als evangelisch christen en 60 procent van het Republikeinse electoraat is evangelisch. Het is een nationalistische christelijke beweging die patriottisme, politiek en God combineert. Ze is machtig en heeft grote invloed. Een Amerikaanse parallel met wat er in Israël gebeurt. De kiezers van de huidige coalitieregering in Jeruzalem zijn ook een nationalistische Joodse beweging die patriottisme, politiek en God combineert. Naar mijn mening hoort God thuis in de politieke arena, ook al is dit vaak niet gemakkelijk te begrijpen.

Het probleem begint met de beoordeling van christenen in de westerse wereld. Als redactie van Jeruzalem hebben we door de jaren heen gezien hoe christenen over de hele wereld aankijken tegen Israël en de wereldpolitiek. Europese christenen kunnen voor het grootste deel de voormalige Amerikaanse president Donald Trump niet uitstaan, daar hebben ze talloze redenen voor. Aan de andere kant hebben ze geen probleem met de Israëlische regeringsleider Benjamin Netanyahu en denken ze dat alles wat zijn regeringscoalitie op dit moment beslist juist is. Omdat hij het licht vertegenwoordigt, terwijl het linkse rechtse systeem de duisternis is.

Populair bij christenen – Benjamin Netanyahu. Archieffoto: Yonatan Sindel/Flash90

Ik ken nogal wat christenen in Europa die geestelijk een groot probleem hebben met Trump, maar niet met Netanyahu. Waarom hebben diezelfde gelovigen, volgens hun bijbels begrip, geen probleem met Bibi, maar wel met Donald? In beide gevallen, Jeruzalem en Washington, staan Bibi en Donald op Bijbelse waarden in de politiek. Of ze allebei Bijbelse waarden omarmen in hun eigen leven, weet ik niet. Maar ik weet wel dat dit is wat hun rechtse kiezers in het land geloven, en de Republikeinen (voor het grootste deel) in de VS. Zelfs als veel evangelicals Trump persoonlijk niet mogen, is hun relatie met hem transactioneel. Ze stemmen op hem omdat hij het land naar hun hand zet. Ze houden hun neus dicht en stemmen op beleid in plaats van karakter. Dit geldt ook voor orthodoxe kiezers in het land met Bibi. Andere evangelicals houden natuurlijk van Trump zelf. Zij zien Trumps vijanden als Gods vijanden. In hun ogen kan hij geen kwaad doen.

Rechtse en religieuze kiezers in het land zien Bibi’s vijanden ook als Gods vijanden. Dit maakt iedereen die tegen Bibi is de slechteriken, de linksen en de verraders. Mensen in duisternis, omdat het licht alleen aan de rechtse en religieuze kant van Israël is. Maar vanuit mijn oogpunt klopt deze berekening niet. Er is kwaad en goed in de coalitie en in de oppositie. Iemand kan niet automatisch goed of slecht zijn alleen omdat hij bij deze of gene groep hoort. Dan gaat de vrije wil verloren die God ons als mensen in de Bijbel heeft beloofd. In dat geval hoef je je alleen maar bij een groep aan te sluiten en whoops je bent of een van de goeden of een van de slechten. De grap is dat mensen echt zo denken en denken dat ze zichzelf kunnen verlossen. Rechts in de politiek, in Israël of in de VS, wordt automatisch bestempeld als godvrezend.

“Linkse mensen zijn verraders”, staat er op een bord bij een demonstratie voor Benamin Netanyahu. Foto: Yonatan Sindel/Flash90

Ik wil graag geloven dat de meerderheid van de mensen in beide naties op zoek is naar een echte relatie met God, maar dit zegt niet dat hun leiders Bibi en Donald hetzelfde zoeken. Het blindelings volgen van een leider is een gevaar. En zo ken ik veel christenen in Europa die het blindelings eens zijn met Netanyahu, maar niet met Trump. Diezelfde christenen zijn er vanuit hun Bijbelse inzicht zeker van dat Bibi en zijn coalitie alles goed doen, maar niet de Donald in Washington. Maar er zijn ook mensen die van beide houden. En hoe past de voormalige Braziliaanse president en christen Jair Messias Bolsonaro in het patroon? De laatste werd drie jaar voor zijn aantreden in 2019 opnieuw gedoopt in de Jordaan. Hij is een goede vriend van Benjamin Netanyahu. Alleen omdat hij politiek rechts is, staat God aan zijn kant? Omdat Bibi’s coalitie zich afzet tegen het linkse humanisme, dat wordt gezien als een tegenmacht van God, wordt het rechtssysteem meteen vervloekt als duisternis, alleen maar omdat de anderen het licht zijn.

Dat gaat niet. Sorry, ik zie het licht het eerst in mensen, of ze nu rechts of links zijn. Er zijn ook goede mensen onder de linksen in het land en niet alle ideeën in het linkse rechtssysteem zijn een zonde, net zoals niet alles wat rechts is een lofzang is op God. God beloofde dit land aan het volk Israël, dat is een bijbels feit waar mensen politiek mee om moeten gaan. Veel mensen denken dat daarom alleen een rechtse coalitieregering deze goddelijke opdracht om het land Israël te behouden en goed te besturen, kan vervullen. Maar toen de staat Israël 75 jaar geleden werd gesticht, werd het land geregeerd door een links-liberale en socialistische, bijna communistische regering. In dit geval maakte het linkse staatsbestel deel uit van een goddelijke belofte. Niemand vervloekte de coalitie en het rechtssysteem in de pioniersjaren van Israël hierom.

De Bijbelse belofte werd toen vervuld met de linksen aan het hoofd van het volk. God speelt niet zomaar een team in de natie Israël, Hij heeft een doel. God bereikt dit met links en rechts in het volk. Volgens de wet mogen we in de Bijbel niet naar rechts of naar links afwijken (Deuteronomium 17). En opdat de koning zijn hart niet verheft boven zijn broeders onder het volk, zal hij niet afwijken van het gebod, naar rechts of naar links.”