Een militaire doctrine uit de Bijbel

Niet alleen sinds de film “Schindler’s List” is de uitspraak van de rabbijnen uit de eerste eeuw, “Wie één mensenleven redt, redt een hele wereld“, de leidraad geworden voor het militaire gedrag van westerse landen.

Vooral Israël, dat door een vijandige internationale gemeenschap onder een vergrootglas wordt gelegd, is terughoudend om een duidelijke overwinning op zijn vijanden te claimen.

In de Thora wekelijkse passage Matot-Masey wordt de Israëlieten een heel andere militaire doctrine opgedragen vóór de verovering van Kanaän:

“En de Here sprak tot Mozes in de vlakte van Moab bij de Jordaan, tegenover Jericho, zeggende: Spreek tot de kinderen Israëls, en zeg tot hen: Wanneer gij over de Jordaan zult gegaan zijn in het land Kanaän, zo zult gij al de inwoners van het land van voor uw aangezicht verdrijven, en al hun gesneden beelden afbreken; ook zult gij al hun gesneden beelden afbreken, en al hun hoogten verwoesten.
Maar indien gij de inwoners van het land niet van voor uw aangezicht verdrijft, zo zullen zij, die gij achterlaat, tot doornen in uw ogen en tot doornen in uw zijden worden, en zij zullen u verdrukken in het land, waarin gij woont.” (Deuteronomium 33:50-55)

Het klinkt helemaal niet mooi, maar als je kijkt naar de toestand waarin Israël vandaag de dag verkeert, kun je niet anders dan de wijsheid in dit goddelijke bevel zien. Als de Joden de Arabieren volledig uit het land hadden verdreven in de Onafhankelijkheidsoorlog van 1948 en later bij de bevrijding van Jeruzalem, Judea en Samaria, dan zouden we ons alleen nog maar hoeven te verdedigen tegen vijanden in het buitenland.

Het doet me echter bijna pijn om deze regels te schrijven, omdat ik zelfs onze Arabische vijanden geen kwaad wil doen. Families uit hun huizen zetten zou erg moeilijk voor me zijn en ik ben blij dat ik geen premier ben die zulke beslissingen moet nemen.

Ben ik misschien te veel beïnvloed door onze moderne ideeën van humanisme dat ik niet bereid ben om mijn vijanden kwaad te doen om op de lange termijn in vrede in mijn land te kunnen leven? Maar als God geen medelijden heeft met de vijanden van Israël, waarom zou ik dat dan wel hebben?

De Talmoed zegt ook: “Wie medelijden heeft met de wrede, wordt uiteindelijk wreed voor de medelijdende“.

Mededogen lijkt hier dus misplaatst, want ons mededogen met de Arabieren in Israël leidt ertoe dat ze regelmatig terroristische aanvallen uitvoeren op onze burgerbevolking. Ze zijn niet bang voor de dood, noch voor de gevangenis. Het mededogen van Israël lijkt echt geen grenzen te hebben.

Het enige excuus dat ik heb voor mijn waarschijnlijk misplaatste medeleven en dat van mijn Israëlische regering is het feit dat we, in tegenstelling tot de situatie in de Bijbel, geen direct bevel van God hebben ontvangen.