Tachles met Aviel – Waarom Israël niet doet wat gedaan moet worden

De huidige regeringscoalitie, die Israëls meest rechtse regering ooit is, doet weinig meer dan de zogenaamde linkse regeringen. Af en toe maakt ze wat lawaai, maar meer ook niet.

De Palestijnen vinden altijd wel een excuus om onze vrede te verstoren, of het nu gaat om de aanwezigheid van Joden op de Tempelberg tijdens de Ramadan of, meer recent, de dood van een Palestijnse terreurveroordeelde na een hongerstaking van 83 dagen. Daarom lanceerde de Islamitische Jihad meer dan 100 raketten op Israël. Het Hamas-regime in de Gazastrook houdt zich om politieke redenen gedeisd en stuurt zijn terroristische collega’s op pad. De afgelopen maanden hebben zich een aantal zaken ontwikkeld die niet kunnen worden genegeerd en die deze trend versterken. Zoals een paar dagen geleden toen de Iraanse president Ebrahim Raisi in Damascus werd ontvangen. De laatste Iraanse president die die reis maakte was Mahmoud Ahmadinejad 13 jaar eerder.

De Palestijnen zullen elk excuus vinden om onze vrede te verstoren. Foto Jamal Awad/Flash90

Iedereen weet dat Iran erachter zit. Teheran ziet de zwakke plek van Israël en valt aan op vier verschillende fronten: Zuid-Libanon, Syrië, Judea en Samaria en de Gazastrook. Israël reageert op deze fronten, maar net genoeg om enige rust te brengen. Dit schaadt Israëls toch al wankele afschrikking. Zelfs als de Palestijnse gevangene en jihad-terrorist Khader Adnan niet in de Israëlische gevangenis was gestorven, zou Iran, in overleg met Hamas of Hezbollah, een andere reden hebben gevonden om Israël aan te vallen.

De Arabische geest denkt in termen van oorzaak en gevolg. “Je ziet het offensieve, proactieve en sluwe Israël niet, en dat is het grootste gat van Israël in onze verdedigingsstrategie,” zei Midden-Oosten deskundige Zvi Yehezkeli ooit. Als het doel rust is, kopen we nog twee weken rust, maar niet meer. Anderen noemen dit “conflictbeheersing”, een term die al jaren in verband wordt gebracht met de Israëlische premier Benjamin Netanyahu. In plaats van het probleem op te lossen, wordt het conflict gemanaged. In zijn huidige vorm is Israël niet in staat het conflict op te lossen.

Israëlische veiligheidstroepen tijdens een inval in de stad Nablus. Foto Nasser Ishtayeh/Flash90

Israëls gerichte vergeldingsaanvallen in Gaza als reactie op de raketaanvallen helpen Israëls afschrikking niet. Zoals ik al verschillende keren heb geschreven: Israël moet zich herbezinnen, maar daarvoor moet er helaas iets ergs gebeuren in het land. Zonder dat zal niemand in de regering en het veiligheidskabinet van koers veranderen. Zeker, op sommige punten heeft minister van Nationale Veiligheid Itamar Ben-Gvir volkomen gelijk als hij zegt dat Israël harder moet ingrijpen. Maar het punt is dat niemand dit gepeupel echt serieus neemt. Soms is er wat minder geschreeuw en wat meer tact nodig om je punt over te brengen.

Artilleriekorps van de Israel Defense Forces (IDF) bij de grens met Gaza. Foto Yonatan Sindel/Flash90

Israëls minister van Cultuur en Sport, Miki Zohar, heeft verklaard dat er maar één oplossing is voor de eindeloze raketaanvallen in het zuiden: het heroveren van de Gazastrook. “De Gazastrook moet worden bevrijd van het Hamas-regime en worden gedemilitariseerd. Daarna moet de strook worden overgedragen aan de Palestijnse Autoriteit,” zei de minister. “Er is geen andere oplossing, dat begrijpen we allemaal. De vraag is wanneer we het zullen doen en of we het al dan niet volgens de dictaten van Hamas zullen doen.” Zijn woorden verrasten velen in het land, aangezien Zohar een van de meer dovistische (*) ministers in de coalitie is. Maar hij zei ook wat we allemaal begrijpen. Het leger, aan de andere kant, waarschuwt dat het het leven van honderden soldaten zal vergen om Gaza te heroveren, en een meerderheid van de Israëli’s is niet bereid die prijs te betalen. En dus zullen de zaken doorgaan zoals de afgelopen jaren, ongeacht wie het land regeert, links of rechts.

(*) Voorstander zijn van vrede, compromissen of een verzoenende nationale houding.