Israël was afgelopen weekend in rep en roer. De Saoedische kroonprins Mohammed bin Salman hand een man aangesteld die in het Midden-Oosten bekend staat als de “zionistische imam” om de jaarlijkse moslimpelgrimstocht naar Mekka toe te spreken.
Zou deze stap een voorbode kunnen zijn van een normalisering tussen Israël en Saoedi-Arabië? Is de afwijzing door de islam van de Joodse staat tot een einde gekomen?
Sjeik Dr. Mohammed bin Abdul Karim al-Issa is een interessante figuur. Als voormalig Saoedisch minister van Justitie en hoofd van de Moslim Wereld Liga is hij bij de Israëliërs bekend geworden door zijn bezoek aan Auschwitz, zijn uitnodiging aan rabbijnen om hem in Riyad te ontmoeten en zijn toespraak aan de Yeshiva Universiteit in de VS. Het is duidelijk dat de man affiniteit heeft met het Joodse volk.
Commentatoren in de Israëlische media interpreteerden de uitverkiezing van Al-Issa om de hadj toe te spreken als een “belangrijk signaal” dat de Saoedisch-Israëlische vrede nabij is.
Kan de islam Israël werkelijk aanvaarden?
De normalisering van de betrekkingen tussen Saoedi-Arabië en Israël wordt tegenwoordig gezien als een uitgemaakte zaak. Het normalisatieproces met de Verenigde Arabische Emiraten, Bahrein en Marokko is tot nu toe een doorslaand succes gebleken. Burgers van verschillende andere Arabische staten, waaronder Saoedi-Arabië, roepen op om zich onmiddellijk bij de Abraham Akkoorden aan te sluiten.
Maar vanaf het begin is er een knagende vraag geweest voor diegenen die het spirituele aspect van het Midden-Oostenconflict erkennen. Kan de islam, een godsdienst die erop staat dat al het land dat zijn volgelingen hebben verloren uiteindelijk moet worden heroverd, samenleven met het Jodendom, een godsdienst die erop staat dat zijn volk moet leven en heersen over een bepaald stuk land waarover de islam ooit heerste?
Want dat is de situatie in Israël, en dat is de reden waarom groepen als Hamas, Hezbollah en de ayatollahs van Iran de Joodse staat als volstrekt onwettig beschouwen.
Toen het Heilige Land werd veroverd door de opvolgers van Mohammed, werd het een deel van Dar al-Islam, dat deel van de wereld dat onder de heerschappij van de Islam stond en onderdanig was aan Allah. Toen het werd bevrijd door de Britten en teruggegeven aan de Joden, werd het weer Dar al-Harb, dat deel van de wereld dat in “chaos” is en dat onder de heerschappij van de islam moet worden gebracht.
Wat is jihad?
Het is naïef om te denken dat vrome moslims nu bereid zijn om dit grondbeginsel van de islam op te geven en te aanvaarden dat tenminste één klein stukje van de aarde, het Land Israël, voor altijd buiten de politieke en religieuze sfeer van de islam zal blijven.
Tegelijkertijd hebben sommige islamitische commentatoren een meer holistische kijk op de Koran ontwikkeld en zeggen zij dat passages waarin het Beloofde Land wordt aangeduid als behorend tot de Kinderen van Israël, vandaag de dag nog steeds relevant zijn.
Zie ook: Islamic Cleric: “The Quran Proves That Eretz Israel Belongs to the Jews”
Dezelfde stemmen dringen erop aan dat jihad niet langer een zaak is van het zwaard, maar eerder van barmhartige bekering, het bereiken van ongelovigen door goede wil. Dat was de belangrijkste strekking van Al-Issa’s hadj-toespraak in Mekka.
Vanuit Israëlisch-Joods oogpunt zou dat reden moeten zijn voor zowel optimisme als scepsis. Het is in wezen een echo van de transformatie van de Christelijke Kerk, die van pogingen om de Joden met geweld te bekeren is overgegaan naar het zich opnieuw afstemmen op het Joodse volk en de herboren Joodse staat, zij het nog steeds met het oog op het prediken van Jezus aan Israël.
Wie is God?
De kwestie komt uiteindelijk neer op de vraag of Allah en de God van de Bijbel al dan niet één en dezelfde zijn. Als dat zo is, dan zijn er zeker slechts enkele misinterpretaties die moeten worden uitgewerkt. Als dat niet zo is, dan is dit een strijd tussen twee geestelijke krachten die in het beste geval alleen kan worden vertraagd door menselijke overeenkomsten.
In Israël geloven velen, zo niet de meesten, dat Allah en de God van Israël dezelfde godheid zijn. Maar er zijn sommigen, waaronder degenen die voor Israel Today hebben geschreven, die zeggen dat dit niet het geval is, en dat de verschillen tussen de Bijbel en de Koran het bewijs zijn dat Allah en de God van Israël niet dezelfde zijn. Deze opvatting is het meest gangbaar onder hen die zich van de islam tot het christendom hebben bekeerd.
Wat ooit een duidelijk onderscheid was tussen de twee godsdiensten en hun godheden is nu troebeler dan ooit met de proliferatie van de interreligieuze dialoog, “zionistische” imams en de politieke toenadering tussen de Joodse staat en moslimlanden in de hele regio.
Na meer dan 27.000 raketten: Israël wil hiaten in de bescherming dichten
Voormalig gegijzelde neemt deel aan Holocaust-herdenking met nazi-nakomeling
“Jullie hebben het beloofd”: Iraniërs uiten teleurstelling over uitblijven van internationale interventie
