Wat bracht de progressieve krant ertoe om, na jaren van onoprechte ontkenning, haar vijandigheid jegens het zionisme kenbaar te maken?

Het publiceren van absurde legendes over rituele moorden en complottheorieën door de New York Times vraagt om meer dan alleen beleefde protesten.

Op 11 mei publiceerde The Times een artikel van gastcolumnist Nicholas Kristof, waarin hij Palestijnen citeerde die Israël beschuldigen van ‘wijdverbreid seksueel geweld tegen mannen, vrouwen en zelfs kinderen’ in Israëlische gevangenissen.

De zender heeft de beschuldiging van “genocide“ tegen Israël – een nieuwe variant op de oude middeleeuwse bloedlegende en een vorm van holocaustomkering – feitelijk als een vaststaand feit gepresenteerd.

En de media brengen daar natuurlijk verkeerde berichten over. Uiteraard.

Medewerkers onthullen systematische vooringenomenheid, afhankelijkheid van Hamas en sancties tegen degenen die het aandurfden om kritiek te leveren op de vertekende berichtgeving.

Het ministerie van Buitenlandse Zaken in Jeruzalem beschuldigde de Britse krant van het verspreiden van Hamas-propaganda.

Laster, eenmaal in de wereld gezet, is bijna onmogelijk volledig terug te nemen.

De dood van een terrorist die zich voordeed als verslaggever laat zien hoe een mensonterende beweging en haar bondgenoten hun propagandamachine camoufleren.

Het is belangrijk om te beseffen dat de discussies op sociale media in de bredere context geen echte rol spelen.