Zijn ideologie, die is gebaseerd op de Moslimbroederschap, koestert een diepe vijandigheid jegens het joods-christelijke Westen. Israël is zijn eerste doelwit – maar niet zijn laatste.
Turkije blijft een belangrijke regionale macht met aanzienlijke militaire, economische en diplomatieke invloed.
Islamitische groeperingen eisten haar gevangenneming.
Terwijl de wederopbouw van de Gazastrook in volle gang is, wijdt Ankara een gebedshuis in dat vernoemd is naar de ideologische grondlegger van Al Qaida. In Jeruzalem wordt deze beslissing gezien als een politiek signaal.
Een Amerikaanse functionaris suggereerde dat een “buiten dienststelling” van de zware wapens van Hamas – in plaats van een volledige demilitarisering – een optie zou kunnen zijn.
Na de politieke en militaire toenadering tussen de partnerlanden in het oostelijke Middellandse Zeegebied onderzoeken waarnemers nu ook de impact en de rol van samenwerkingen op het gebied van energievraagstukken.
De president wil in het kader van het 20-puntenplan voor vrede troepen naar Gaza sturen, wat geen goede vooruitzichten betekent voor de Joodse staat. Als hij niet ten strijde trekt, zou hij wel eens uitgespeeld kunnen zijn.
Ankara “probeert een diplomatieke status te verwerven die het in staat stelt om directer in het Israëlisch-Palestijnse conflict in te grijpen ten gunste van de Palestijnen”, aldus Hay Eytan Cohen Yanarocak.
Terwijl Trump Ankara in zijn naoorlogse plannen voor de Gazastrook een grotere rol toekent, reageren Israëlische leiders met scherpe kritiek en bestempelen ze Turkije als een destabiliserende kracht en verklaarde vijand van de Joodse staat.
Israëlische waarnemers waarschuwen dat Ankara als grote winnaar uit het akkoord over Gaza zou kunnen komen – met gevaarlijke gevolgen voor de regio.
