Op 11 mei publiceerde The Times een artikel van gastcolumnist Nicholas Kristof, waarin hij Palestijnen citeerde die Israël beschuldigen van ‘wijdverbreid seksueel geweld tegen mannen, vrouwen en zelfs kinderen’ in Israëlische gevangenissen.
Vertegenwoordigers van de regering en de universiteit weigerden sancties op te leggen aan een wetenschapper die het bloedbad van 7 oktober had omschreven als „het mooiste wat er in onze eeuw is gebeurd“.
De demonstraties voor het Israëlische paviljoen vonden plaats nadat de Italiaanse regering zich had verzet tegen de pogingen van de organisatoren en juryleden van de Biënnale om de Joodse staat uit te sluiten.
De EU heeft sancties tegen Israëlische burgers in Judea en Samaria afgekondigd – samen met Hamas-functionarissen in hetzelfde pakket. Netanyahu, Sa’ar en Ben Gvir reageren met scherpe kritiek.
De leiders van de joodse diaspora moeten in actie komen en hiertegen in het verweer gaan.
Van Libanon tot de Gazavloot: verdraaiingen domineren het publieke debat, terwijl de werkelijkheid stelselmatig wordt genegeerd.
Dat het Westen antisemitisme en antizionisme afschildert als het geweten zelf is schokkend.
Zijn ideologie, die is gebaseerd op de Moslimbroederschap, koestert een diepe vijandigheid jegens het joods-christelijke Westen. Israël is zijn eerste doelwit – maar niet zijn laatste.
Volgens een recente enquête voelt bijna vier op de vijf Franse joden zich onveilig.
