Yom Hasikaron – Een moment van bezinning

Er zijn dagen in het jaar waarop het moeilijk is om de computer überhaupt open te klappen.

Vandaag is zo’n dag.

Eén keer per jaar staan we bewust stil en proberen we te begrijpen – of op zijn minst te voelen – wat eigenlijk niet te bevatten is.

De mensen die we vandaag herdenken, zijn niet zomaar ‘gesneuvelden’. Het zijn mensen die hier hebben geleefd – met families, met dromen, met een eigen leven.

En zij zijn het die het ons mogelijk maken om verder te leven: verder te werken, verder te groeien, een gezin te stichten – gewoon verder te leven.

En dat is misschien wel het moeilijkste aan deze dag: begrijpen dat ons leven doorgaat, omdat dat van hen abrupt is geëindigd.

Op deze dag zijn we geneigd om grote woorden te kiezen. Maar de waarheid is veel eenvoudiger – en tegelijkertijd veel zwaarder.

Daarom wil ik even stilstaan en over een mens vertellen.

Amir Skuri

Amir.

Amir en ik hebben samen gediend in de Givati-brigade. Hij was compagnie-commandant, ik teamleider onder hem. Boven ons stond Assaf Hamami, onze directe leiding-gevende. Over hem heb ik hier vorig jaar, op deze dag, geschreven.

Voor mij verbindt beide veel meer dan hun militaire functie. Het is dezelfde geest, dezelfde houding – een stille vorm van leiderschap die begint met mensen echt zien.

Uren, dagen, nachten hebben we samen getraind, gepland en gewerkt. Maar wie Amir was, was niet af te lezen aan ranginsignes.

Hij leidde niet door luid te zijn. Hij leidde niet door druk uit te oefenen. Hij nam mensen mee – stil, met een glimlach, met volledige aanwezigheid.

Hij had het zeldzame vermogen om mensen echt te zien: te begrijpen wat hen drijft, wat ze in zich dragen, en hen te verbinden met iets groters. En juist dat zorgde ervoor dat je in zijn nabijheid beter wilde zijn – niet omdat je moest, maar omdat je het wilde.

Op 7 oktober 2023 behoorde Amir tot de eersten die uitrukten om de bewoners in het grensgebied met de Gazastrook te beschermen. Hij sneuvelde tijdens gevechten bij het kruispunt van Magen, terwijl hij zijn soldaten aanvoerde.

En op dit punt schieten woorden eigenlijk tekort.

Want achter elk van deze verhalen staat een mens. Een vriend. Een familie.

Deze herdenkingsdag is niet alleen een dag van rouw. Het is ook een dag van verantwoordelijkheid – de verantwoordelijkheid om te herdenken, maar ook de verantwoordelijkheid voor hoe we leven.

Niet uit schuldgevoel, maar uit een bewuste keuze.

Kiezen voor het leven.

Kiezen voor zingeving.

En ervoor zorgen dat we wat we hebben niet als vanzelfsprekend beschouwen.

Amir, beste vriend, we gaan verder.

Niet omdat het gemakkelijk is, maar omdat jullie ons deze taak hebben nagelaten.

Moge de nagedachtenis van alle gesneuvelde soldaten van Israël en de slachtoffers van het terrorisme gezegend zijn.