In christelijke kringen wordt Israëls lang zittende regeringsleider vaak bijna verheerlijkt als Gods uitverkoren heerser over Israël. Sta ik volledig achter de premier en zijn beleid? Niet altijd.
Ik ben niet anti-Bibi en ik ben ook niet pro-Bibi. Ik sta volledig achter het volk Israël en Gods belofte voor het land. Ik geloof niet dat Israëls bestaan of glorieuze overwinning in deze dagen alleen van Bibi afhangt, zoals velen, vooral Amerikaanse evangelicalen, het begrijpen. Sommigen van hen hebben me er zelfs van beschuldigd dat ik niet “trouw” genoeg ben als ik niet met hart en ziel van Bibi houd en amen zeg op elke beslissing die hij neemt. Het probleem ligt vaak bij de mensen, de linksen zien alleen het negatieve in de rechtsen en de rechtsen zien alleen het negatieve in de linksen. Sorry vrienden, zo werkt de wereld niet.
Benjamin Netanyahu is ontegensprekelijk een briljant politicus en waarschijnlijk Israëls beste woordvoerder en ambassadeur. Toch is hij vandaag niet dezelfde als tijdens zijn eerste ambtstermijn in de jaren na de Oslo-akkoorden en de moord op Yitzchak Rabin. Niemand kan betwisten wat hij voor Israël heeft bereikt. Netanyahu moet daarvoor terecht worden geprezen, bijvoorbeeld voor de “Abraham-akkoorden” met de Arabische landen in 2020. Ondanks alles doet Bibi me een beetje denken aan koning Salomo en zijn val.
Salomo deed er zeven jaar over om de tempel van de HEER te bouwen en 13 jaar om zijn eigen huis te bouwen. De Bijbel beschrijft dit in twee opeenvolgende verzen (1 Koningen 6:38 en 7:1). De aandacht van de lezer wordt gevestigd op wat blijkbaar belangrijker was voor de koning. De koning deed er twee keer zo lang over om zijn eigen residentie te bouwen dan om Gods residentie op de heilige berg Moriah in Jeruzalem te bouwen. Koning Salomo vond zichzelf blijkbaar belangrijker dan zijn volk en de tempel van God.
Deze beschrijving past ook heel goed bij het Joodse en Christelijke werk van veel mensen in onze tijd. Ze doen hun dienst op de juiste manier. Maar hun primaire interesse is hun eigen huis en het comfort van hun eigen familie. Gods werk en Gods huis zijn secundair.
Dit is precies hoe ik aankijk tegen de situatie van onze regeringsleider Benjamin Netanyahu, die het land al langer dient dan welke andere leider ook en door de jaren heen zichzelf en zijn familie voorrang heeft gegeven boven het volk zelf. De gebruikelijke Bibi-fans zullen dit natuurlijk niet geloven, maar dit is hoe ik persoonlijk de politieke ontwikkeling van Benjamin Netanyahu zie. Ik denk niet veel van de rechtszaken tegen hem, want het komt erop neer dat iedereen op deze hoge posities corrupt is. De anderen worden niet gepakt of de media knijpen een oogje dicht en spelen mee. Wat Bibi betreft, denk ik dat de media hun mond niet hielden omdat hij een rechts beleid voert. En toch is hij de afgelopen jaren meer bezig geweest met zijn eigen politieke overleving dan met het volk. Netanyahu regeert het land sinds 2009, hij bepaalt het beleid en hij bepaalt ook de veiligheid – althans zo heeft hij het altijd voorgesteld. Daarom is hij verantwoordelijk voor het veiligheidsfiasco, niet alleen hij, maar hij staat aan de top.
Bibi was lange tijd goed voor het volk van Israël, maar mensen veranderen na verloop van tijd. Zelfs een koning David, waarmee Bibi jarenlang door zijn kiezers werd vergeleken, werd oud. Niemand onder het volk werd ooit koning en messias genoemd, maar Bibi wel. Zijn idee om eerst vrede te sluiten met 99 procent van de Arabische wereld en daarna met de Palestijnen was juist. Hij liet ons en de wereld zien dat het concept fundamenteel verkeerd was, volgens welke geen enkele Arabische regering zou willen normaliseren met Israël zonder een voorafgaand vredesakkoord met de Palestijnen.
Bibi had zeker gelijk toen hij de afgelopen jaren vrede sloot met Arabische landen. Minder gelijk had hij met de conflictbeheersing en de financiering van Hamas. Dat was een enorme fout. Bibi was ook mede verantwoordelijk voor de diepe verdeeldheid onder het volk. Iedereen die tegen hem was, werd bestempeld als verrader, links-liberaal of slecht. Hij bracht dit over op zijn kiezers en zo werd de kloof dieper, maar ook de linksen onder het volk droegen hun steentje bij. Geen enkele andere premierfamilie in de geschiedenis van Israël heeft zoveel koninklijke aandacht gekregen als de familie Netanyahu. Natuurlijk zijn de media hier ook schuldig aan, maar iets trok iedereen aan in Bibi en zijn familie.
Het feit dat hij langer heeft gediend dan enige andere premier in Israël, maakt hem nog niet Gods uitverkorene. Koning Manasse was de meest zondige koning van Israël in de Bijbel, hij regeerde meer dan enige andere koning in het land. Koning Manasse regeerde 55 jaar over het koninkrijk Juda, 15 jaar langer dan Israëls legendarische koningen David en Salomo. “Hij deed wat slecht was in de ogen van de HEER, naar de gruwelen van de volken die de HEER vóór de kinderen van Israël had verdreven.” (2 Koningen 21:1-18) Hij bracht alle vreemde goden en cultussen terug die zijn vader, koning Hizkia, uit het land had verbannen. Manasse vergoot ook veel onschuldig bloed en vulde Jeruzalem van de ene kant tot de andere met bloed.
Jarenlang heb ik Bibi vergeleken met een politieke kameleon. Zodra politieke bondgenoten niet langer nodig zijn, wendt Bibi zich tot zijn tegenstanders. Hij deed dit in 2009 met Ehud Barak van de linkse Arbeidspartij en stuurde in ruil daarvoor zijn rechtse collega Jakov Dov Katz (Katzale) naar huis. Vier jaar later deed hij hetzelfde met de orthodoxe partijen en brak hij het rechtse blok omdat het voor hem geen zin meer had. Een coalitie met links en Yair Lapid was beter.
Net zoals een kameleon van kleur verandert, past Netanyahu zich altijd aan aan de vereiste politiek, of die nu rechts of links is. Hij heeft politici op nationaal rechts bestreden en sommige van zijn naaste politieke adviseurs gemarginaliseerd. Zijn grootste vijanden waren ooit zijn naaste collega’s, van wie sommigen onder hem zijn uitgegroeid tot politieke grootheden. Dit zijn Avigdor Liebermann, Gidon Saar, Zeev Elkin, Naftali Bennett, Moshe Yaalon, Zwi Hendel, Ayelet Shaked en vele anderen. Niet de lijn of ideologie was belangrijk voor hem, maar de stoel, het ambt, het koningschap.
Bibi’s afvalligheid gebeurde langzaam, net als die van Salomo, beetje bij beetje – net als elke keer dat een mens wegvalt van God en zijn beloften. Ondanks alle wijsheid die God aan beide mensen had gegeven – koning Salomo en koning Bibi. Ik heb vaak mensen gezien die vanaf het begin van hun leven op de wereld gericht waren. Ze beginnen met het zoeken naar hun eigen gelijk in hun toewijding en dienstbaarheid. Als je ze vele jaren later weer tegenkomt, zijn de meesten van hen experts geworden in het zoeken naar hun eigen voordeel. Dit is precies wat zelfs veel Likud-stemmers over Bibi zeggen, dat hij in zijn laatste jaren steeds meer zijn eigen voordelen zocht.
Zijn enige ideologie in de afgelopen jaren was zijn zetel in de regering en zijn politieke overleving. In ruil daarvoor is hij bereid om met iedereen een coalitie aan te gaan. Dit verklaart waarom hij in de laatste maanden van de oorlog verschillende keren met de linkse oppositiepartijen heeft onderhandeld om zijn rechtse coalitiepartners Itamar Ben-Gvir en Bezalel Smotrich te vervangen. Het mocht niet baten, want niemand vertrouwt Bibi. Bibi is niet de messias die de Likud-stemmers ooit van hem verwachtten. Bibi is een wijs man, heel wijs, die de afgelopen jaren de weg kwijt is geraakt. Weinigen weten hoe ze uit de ring of uit de politiek op haar hoogtepunt moeten stappen. Maar dit is niets nieuws, en wie in de Bijbel is dit niet overkomen? God houdt van zijn volk vanwege zijn verbond, zijn belofte en niet vanwege Bibi of een andere Bibi. Ja, ik volg niemand blindelings – zelfs Bibi niet. Het is tijd dat er een jonge koning David wordt gekozen uit het volk van Israël en ik zie hoop in de jonge generatie van Israël, de TikTok-generatie die in oorlog was.
Israëlische ambassadeur: De band tussen de VS en Israël is nog steeds sterk
Trump kondigt akkoord met Iran aan – vrede of nieuwe onzekerheid voor Israël?
Heeft de christelijke wereld haar geduld met Israël verloren?
