Waarom geloven de rabbijnen niet in een lijdende Messias?

Een nadere beschouwing van wat de Joodse wijzen te zeggen hebben over de Messias, zou veel van onze lezers kunnen verrassen

Door David Lazarus | | Onderwerpen: Jezus
Foto: Publiek domein

Een verlossende Messias die zijn leven geeft in liefde voor zijn volk. Wat een radicaal, ongeëvenaard idee in de menselijke geschiedenis. “God is liefde” is toevallig het grootste religieuze, filosofische en morele concept dat ooit aan de wereld is gegeven, en het is ons gegeven “van de Joden”.

Hoe komt het dat Zijn eigen volk Hem niet kent? Deze liefde die ons ten volle bekend is door Hem die “Zijn leven voor een ander heeft afgelegd”, hoe kan het dat de Joodse Messias, die aantoonde dat “liefde het grootste van alle is”, hun vreemd in de oren blijft klinken? Deze voortreffelijke, verrassende liefde, die door geen enkel ander geloof, geen enkele cultuur of religie in de wereld overtroffen kan worden, en die al duizenden jaren het leven van mensen over de hele wereld verandert en geen tekenen van verzwakking vertoont in haar kracht om toekomstige generaties te inspireren, hoe kunnen de rabbijnen Hem niet herkennen?

Het Joodse volk aan wie het gegeven was om dit idee van alle ideeën in de pen te steken, moet begrepen hebben wat het zei toen het een Messias overwoog die het toppunt van liefde demonstreert door Zijn leven voor het onze op te offeren.

Laat mij herhalen. Meer dan welke andere religie dan ook, geeft het Bijbelse geloof ons “God is liefde”, dat wordt tot uiting gebracht in Jezus de Messias. Het maakt niet uit tot welke denominatie of stroming van het christendom je behoort, de enige constante in allen is de superioriteit van de liefde. Liefde is de ultieme uitdrukking van onze menselijkheid, geschapen naar Gods beeld. Het is de hoogste deugd waarnaar we moeten streven. Het is de liefde, meer dan enige andere natuurlijke of bijzondere eigenschap, die ons tot mensen maakt. Het is liefde, meer dan wat dan ook, dat ons tot unieke mannen en vrouwen maakt.

Hoe kunnen de rabbijnen dit niet weten?

Eigenlijk weten ze het wel. Generaties lang hebben zij overwogen dat de Messias zelf de manifestatie en incarnatie moet zijn van “God is liefde.” Dat is Hij ook, en hieronder kun je zien dat de rabbijnen wel degelijk begrijpen dat de Messias zou lijden voor onze zonden en Gods liefde zou demonstreren door het ultieme offer te brengen.

De twee primaire bronnen waarop de rabbijnen hun discussies over een lijdende Messias baseren zijn Psalm 22 en Jesaja 53. Hier zijn slechts een paar van de vele voorbeelden.

De Pesikta Rabbati is een verzameling rabbijnse commentaren op de Thora (Genesis tot Deuteronomium) en de Profeten, daterend uit de zesde of zevende eeuw na Christus, die duidelijk spreekt over een lijdende Messias.

De Heilige, gezegend zij Hij, begon hem (de Messias) de voorwaarden (van zijn toekomstige zending) te vertellen en zei tegen hem: ‘Zij die met u zijn (uw generatie), hun zonden zullen u in de toekomst in een ijzeren juk dwingen… en vanwege hun zonde zullen uw tongen aan het dak van uw mond klieven’ (Psalm 22). Accepteert u dit?

De Messias zei … “Meester van de werelden! Met blijdschap in mijn ziel en met vreugde in mijn hart aanvaard ik het, opdat niet één van Israël zou omkomen en niet alleen zij die in leven zullen zijn, gered zouden worden in mijn dagen, maar zelfs de doden die gestorven zijn vanaf de dagen van Adam, de eerste mens tot nu.

Midrasj Aseret Memrot, of Commentaar van de Tien Uitspraken, is een kleiner rabbijns commentaar uit de 10e eeuw v. Chr. In een commentaar op Jesaja hoofdstukken 52 en 53 stellen de rabbijnen dat de Messias tot een schuldoffer zal worden gemaakt:

De Messias zal, om voor hen verzoening te doen, zijn ziel tot een schuldoffer maken (Jes. 53:10), zoals juist daarvoor geschreven staat in het geschrift: “Zie, mijn knecht. (Jes. 52:13)

In Midrasj Konen, een compilatie van commentaren uit de 11e eeuw v.Chr. vinden we:

Messias Zoon van David die in Jeruzalem woont… Elia neemt hem bij het hoofd… en zegt: ‘Hoedt u voor het lijden en de wonden waarmee de Almachtige u kastijdt voor Israëls zonden.’ En zo staat er geschreven: Hij is om onze overtredingen verwond, om onze ongerechtigheden gekneusd (Jes. 53:5).

De Zohar wordt beschouwd als één van de drie “Heilige Boeken” van het Judaïsme naast de Bijbel en de Talmoed. Hier volgen twee citaten uit de Zohar in een mededeling over de verzoening van de Messias:

De kinderen van de wereld zijn leden van elkaar. Wanneer de Heilige aan de wereld genezing wil schenken, slaat Hij één rechtvaardige onder hen, en omwille van hem geneest Hij al de rest. Vanwaar leren wij dit? Uit het gezegde: “Hij is om onze overtredingen verwond, om onze ongerechtigheden gekneusd” (Jes. 53:5), dat wil zeggen door het laten van zijn bloed – zoals wanneer een man uit zijn arm bloedt – was er genezing voor ons allen – voor de leden van het lichaam.

Zolang Israël in het Heilige Land verbleef, verwijderden de rituelen en offers die zij brachten (in de Tempel) al die ziekten uit de wereld; nu verwijdert de Messias ze uit de kinderen van de wereld… (Zohar 2:12a)

Waarom weigeren de rabbijnen dan nog steeds Jezus als de Messias te erkennen? Het echte probleem heeft waarschijnlijk te maken met het christelijke begrip van de Drie-eenheid, een probleem dat reeds in het Nieuwe Testament wordt genoemd, waar we de Joodse leiders vinden die over de goddelijkheid van Jezus debatteren. Natuurlijk waren er andere politieke en sociale kwesties die het voor de Joden moeilijk maakten Jezus te aanvaarden. Maar hun afwijzing was niet uit gebrek aan liefde, noch uit onwil om de opperste waarde van een lijdende, zichzelf opofferende Messias te omhelzen.

Laten we zeggen dat we ons niet hoeven te schamen voor het goede Evangelie van onze Messias (want het is de kracht van redding voor zowel Jood als heiden), maar dat we er trots op moeten zijn om het in liefde te verkondigen aan zowel Jood als heiden.

Israel Today nieuwbrief

Dagelijks nieuws

Gratis in uw mailbox

Israel Heute Newsletter

Tägliche Nachrichten

FREI in Ihrer Inbox