“Waar een wil is, is een weg”

Eyal, een gevechtssoldaat van de Israëlische grensbewakingseenheid, is het bewijs dat dromen wel degelijk uitkomen.

Eyal groeide op in Bat Yam en Jaffa. Hij en zijn drie broers en zussen werden door hun moeder Hannah opgevoed in een eenoudergezin. Terwijl sommige kinderen in verschillende clubs zaten of sportten, dronk en rookte Eyal met zijn vrienden op straat. Eyal had verschillende “ontmoetingen” met de wet; en na weer een aanvaring met de politie adviseerde de rechtbank hem naar een internaat voor tieners in gevaar te gaan. Het internaat bood hem een tweede kans en was een alternatief voor opsluiting. Eyal profiteerde van zijn tijd op de kostschool totdat een van zijn medeleerlingen een medeleerling neerstak en de school werd gesloten.

Eyal ging naar een voorbereidend militair programma, ook bekend als een “Mechina.” In Mechina, vertelde Eyal zijn moeder,

“Ik wil opgeroepen worden voor de IDF, zodat mijn broers en zussen kunnen zien dat ik iets groters dien dan mezelf en bijdraag aan mijn land. Door de slechte keuzes die ik maakte, werd ik vrijgesteld van de dienstplicht bij de IDF. Dit betekende dat mijn droom om gevechtssoldaat te worden niet zou worden verwezenlijkt. Mijn verblijf in Mechina versterkte mijn wil om dienst te nemen en ik was niet van plan me door mijn verleden te laten bepalen. Na lange discussies met mijn moeder en de Mechina trok ik mijn vrijstelling van de IDF in.”

In mei van 2020 werd Eyal opgeroepen om chauffeur te worden op de Havat HaShomer [revaliderende basisopleiding] basis. Eyal zei dat het jaar en vier maanden dat hij chauffeur was, “ik iedereen vertelde dat mijn doel was om een gevechtssoldaat te worden.” Toen Eyal om een herplaatsing ging vragen, “zei iedereen tegen de mannen ‘laat maar’, Eyal, je bent al hier, zie het onder ogen…maar ik luisterde niet.”

Na veel overredingskracht en doorzettingsvermogen werd Eyal herplaatst in het Bardelas Bataljon van het Korps Grensbewaking. “Ik was eindelijk in een positie waar ik het beste kon bijdragen.”

Gevraagd naar wat hem door de moeilijke dagen loodst, was het een no-brainer voor Eyal: “Mijn moeder. Zij sleept me overal doorheen. Hoe moeilijk het ook is, ik bel mijn moeder en zij helpt me begrijpen dat alles tijdelijk is en dat ik me overal doorheen kan slaan.”

“Eyal is mijn licht,” zei zijn moeder Hannah met liefde. “Ik hou ervan om de passie in zijn ogen te zien als hij een doel voor zichzelf stelt. Hij is een ongelooflijk voorbeeld voor de rest van zijn broers en zussen en ik hoop dat zij dezelfde toewijding en passie hebben als hij.”

Eyal had het vaak kunnen opgeven. Zich aanmelden bij de IDF en dienen als gevechtssoldaat werd hem niet opgedrongen. Hij bleef vechten voor zijn droom. Eyal vat zijn gevoelens samen: “Ik heb geleerd, gehard en gewonnen. Ik heb mijn droom bereikt.”

Bron: IDF