Voormalige gijzelaar vertelt over gruwelijke martelingen in Gaza

Zes en een halve maand na zijn vrijlating uit gevangenschap in de Gazastrook gaf Keith Siegel zondagmorgen een interview aan Niv Raskin op Kanaal 12.

De Amerikaans-Israëlische staatsburger, die op 7 oktober 2023 uit de kibboets Kfar Aza werd ontvoerd en 484 dagen lang in de Gazastrook werd vastgehouden, gaf meer details over de omstandigheden waaronder de gevangenen werden vastgehouden.

“Sinds mijn terugkeer vind ik het moeilijk om het woord ‘uitdagend’ te gebruiken, omdat mijn gedachten uitgaan naar de 50 mensen daar en hun families”, verklaarde Siegel.

“Ik heb persoonlijk de emotionele rollercoaster meegemaakt van de onderhandelingen die zogenaamd op het punt stonden te worden afgerond, om vervolgens te horen dat ze niet tot stand zijn gekomen. De gijzelaars die daar nog steeds vastzitten, moeten dit keer op keer doorstaan, alsof wat ze al meemaken – geweld, mishandeling, honger onder de meest erbarmelijke omstandigheden – nog niet genoeg is.”

“Ik heb gezien hoe mensen werden gemarteld”, vertelde hij. “Ik heb gezien hoe een vrouwelijke gijzelaar werd geslagen terwijl men een puntig metalen voorwerp in haar voorhoofd ramde, mij de kamer binnenbracht en mij beval haar te zeggen dat ze daden moest bekennen die ze nooit had begaan. Ik heb zelf ook ernstig geweld ondergaan.”

Siegel voegde er echter aan toe dat het moeilijkste aspect van zijn gevangenschap iets heel anders bleek te zijn. “Het moeilijkste voor mij was te beseffen dat mijn familie veel meer leed dan ik, omdat zij geen idee hadden hoe het met mij ging. Ik ben er zeker van dat hun lijden het mijne overtrof. De scheiding van het gezin, de onzekerheid over hun toestand en het besef dat ze niets wisten over mijn situatie – dat alleen al is een kwelling. Zij, de 50 gijzelaars en hun families, blijven dit leed en deze verschrikkingen ondergaan.”

Hij verwees naar de strijd van de families, waaraan zijn vrouw Aviva zich had aangesloten na haar terugkeer uit gevangenschap in november 2023. “Het is opmerkelijk hoe vastberaden de families zijn om de hele wereld over te reizen en van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat te werken om hun familieleden terug te krijgen, samen met mensen die zich bij hun zaak hebben aangesloten. Mijn familie heeft me tijdens mijn gevangenschap enorm veel kracht gegeven, waardoor ik me verplicht voelde om te overleven, zodat ik naar hen terug kon keren.”

Nu, na zes maanden thuis te zijn gebleven en intensieve revalidatie te hebben ondergaan, denkt hij steeds weer aan de kameraden die hij in Gaza heeft leren kennen en die daar nog steeds zijn.

“Mijn gedachten gaan uit naar Matan [Angrest], met wie we meer dan twee maanden opgesloten zaten in een kamer zonder licht en ramen. We smeekten om toegang tot het toilet en beukten op de deur in de hoop dat die open zou gaan. Ik bracht veel tijd door met Omri Miran; hij sprak vaak over zijn familie en zijn overweldigende verlangen. Ik denk aan Gali en Ziv [Berman] uit mijn kibboets, mensen die ik al sinds hun geboorte ken. Na al die tijd vallen ze allemaal onder de humanitaire classificatie [voor vrijlating].”

Volgens hem bestaat zijn aanpak om met kwellende gedachten om te gaan uit het actief blijven deelnemen aan de campagne voor de terugkeer van de gijzelaars.

“Ik doe dingen die ik vroeger nooit zou hebben durven doen, zoals spreken voor honderden en duizenden mensen. Vroeger zou alleen al de gedachte aan zo’n situatie me met angst vervullen; vandaag weet ik dat ik een stem heb die ik kan delen, en ik ben dankbaar dat ik op eigen benen kan staan en dingen kan doen in de hoop dat het helpt.”

(Israel Hayom)