Soms heb ik de indruk dat onze lezers niet echt begrijpen in welke situatie de Israëlische politiek zich bevindt. Wat voor Knesset is er gekozen en wat voor regeringscoalitie is eruit voortgekomen?
Wat je uit de media hebt begrepen is dat er een rechts-religieuze regering in Israël is aangesteld. Sommigen prijzen deze rechts-religieuze coalitie omdat Benjamin Netanyahu weer regeert, anderen zijn er bang voor. Ter herinnering: Netanyahu’s rechtse Likoed won 32 zetels, de Religieuze Zionistische Partij Alliantie van Bezalel Smotrich en Itamar Ben-Gvir won er 14, de Orthodoxe Sefardische Shas van Aryeh Deri won 11 en de ultra-Orthodoxe partij Verenigd Torah Jodendom won er 7. In totaal 64 van de 120 Knessetzetels. Meer dan de helft van de coalitieleden zijn religieuze Joden! En 16 van de 30 ministers in de regering zijn religieus of orthodox Joods!
Yonatan Sindel/Flash90
Itamar Ben-Gvir bij de Klaagmuur.
Nu wil ik ook Israëls nieuwe regering in christelijke stijl voorstellen, zodat u de joodse regering in Jeruzalem begrijpt.
Stel dat in een van de Europese landen een rechtse partij een mandaat krijgt van de president om een coalitie te vormen. Niet alleen dat, de meerderheid van de mensen stemde op rechtse en religieuze partijen. Een knock-out voor links, zoals in Israël. Nu vormt de leider van de grote partij een coalitie en nodigt 14 vertegenwoordigers van de evangelische, katholieke en reformatorische kerken uit aan de regeringstafel. Deze kunnen worden vergeleken met de religieuze kolonisten en zionisten, die in bepaalde opzichten een soortgelijke en levendige geloofsstijl hebben als de genoemde christenen.
Flash90
De orthodoxe Aryeh Deri feliciteert de homoseksuele Amir Ohana.
Een andere parallel zou kunnen worden getrokken voor de orthodoxe Shas-partij. Elf andere vertegenwoordigers uit deze kringen komen aan de regeringstafel. En de laatste zeven ultraorthodoxe leden van de Knesset zijn te vergelijken met vertegenwoordigers van de orthodoxe kerk of katholieken. Een rechts-christelijke coalitie, van rechtse tot religieuze christenen, vrome christenen en ultraorthodoxe christenen, regeert nu Zwitserland of Duitsland, Nederland of een ander land in Europa. Bovendien zijn 16 van de 30 ministers in de regering vrome christenen, waaronder orthodoxe kerkelijke functionarissen die nauwe banden hebben met het Vaticaan.
In theorie zouden ze religieuze wetten kunnen aannemen. Maar dat is tegenwoordig in Europa minder goed mogelijk, omdat religie en politiek gescheiden zijn. Maar niet in Israël. In het Heilige Land werken religie en politiek hand in hand, maar niet altijd in “perfecte harmonie”. Niet alleen dat, de voorzitter van het parlement, zoals de president van de Duitse Bondsdag, is een homoseksuele politicus die unaniem in functie is gekozen door rechtse tot vrome christenen. Hij stelt zijn man voor aan de Duitse Bondsdag en de orthodoxe christenen verbergen hun gezicht in ongenade, hoewel ze een paar uur eerder op de homoseksuele president van de Duitse Bondsdag hebben gestemd. Twee dagen later worden ook de kerkvaders en pastoors wakker en bekritiseren de verkiezing van de homopoliticus in de media. Een paradoxale en bizarre regeringscoalitie.
Flash90
Amir Ohana met zijn man Alon en hun twee kinderen, samen met de Israëlische premier Benjamin Netanyahu en zijn vrouw Sara.
En dit is dus precies de situatie waarin de Joodse staat zich bevindt. In Israël zijn de mensen fundamenteel meer religieus en daarom kozen ze voor een streng gelovige regering. De beloften van de Bijbel spelen een belangrijke rol in de politiek omdat Israël de belofte van de Bijbel moet verdedigen.
En degenen die dit meer dan wie dan ook in het land tot uitdrukking brengen, zijn de rechtse en religieuze joden in het land, de meerderheid van de mensen. Het bestaan van Israël is gebaseerd op Bijbelse waarden en ideeën, wat tijdens de verkiezingscampagnes duidelijk naar voren komt. Tegelijkertijd signaleert Israël ook liberalisme. Volgens buitenlandse media heeft Tel Aviv al jaren de reputatie de meest homovriendelijke stad ter wereld te zijn.
Israël is een land waar heiligheid en liberalisme naast elkaar bestaan. Dit is niet altijd mogelijk, en volgens bijbelse maatstaven is het liberalisme zoals we het vandaag begrijpen een zonde. Maar Israël is Israël, ten goede en ten kwade. Een licht voor de naties, zoals we keer op keer willen benadrukken!