Ik ben geen grote voetbalfan, maar ik weet meer over politiek en het Midden-Oosten. Elke tweede of derde moslim in Egypte heet Mohammed. Mohammed Salah is een begrip in Egypte omdat hij de beroemdste voetballer en aanvoerder van het Egyptische nationale elftal is en een ster bij voetbalclub Liverpool in de Premier League.
De tweede Mohammed Salah die we allemaal kennen is de Egyptische terrorist en grenspolitieagent die op Shabbat drie Israëlische soldaten doodschoot bij het grenshek.
Op het moment van de aanslag was ik in de Sinaï, bij bedoeïenenvrienden in Dahab. Ze hoorden over het incident op sociale media en vertelden me dat ze geen woord geloofden van de Egyptische mainstream media. Niet één, maar meerdere vertelden me dat. Toen we erover begonnen te praten, bleek dat ik meer wist over de Israëlische kant en hun media dan mijn Egyptische collega’s in de Sinaï.
De bedoeïenen in de Sinaï weten relatief goed hoe en wat er aan de grens met Israël gebeurt, ze weten ook heel goed dat de gestationeerde soldaten en grenspolitie aan de grens met Israël tot de laagste klasse van de Egyptische natie behoren. De Egyptische strijdkrachten die gestationeerd zijn aan de grens met Israël behoren tot het Egyptische binnenlandse veiligheidsdirectoraat. Het vredesakkoord dat in 1979 met Israël werd getekend, bepaalt dat er, met uitzondering van een smalle strook ten oosten van het Suezkanaal, geen militairen in de Sinaï gestationeerd mogen worden. In de afgelopen tien jaar, toen Egypte bij speciale gelegenheden vroeg om troepen te sturen om IS jihadisten te bestrijden in de noordelijke Sinaï, stemde Israël altijd toe.
Uren later vertelden Egyptenaren me dat ze hadden gehoord dat Israëlische soldaten de Egyptenaar Mohammed Salah hadden neergeschoten, waarbij ook drie Israëlische soldaten waren gedood. Maar tegelijkertijd vertelden bedoeïenen me dat het vermoedelijk een jihadist was die de aanval op Israëlische soldaten in zijn eentje had uitgevoerd. Bedoeïenen zijn geen Egyptenaren, ze zijn bedoeïenen. Zo omschrijven ze zichzelf in ieder geval. Palestijnse bronnen hebben hen verteld dat het incident waarschijnlijk een aanslag was en niet plaatsvond zoals het in de Egyptische media werd afgeschilderd. De Bedoeïenen waren boos over de aanval, omdat zoiets relaties kapot maakt. Als de bedoeïenen iemand respecteren, dan zijn het de Israëli’s wel. Meer dan alle andere toeristen.
Volgens het Egyptische verslag stak Mohammed Salah – niet de voetballer – de grens over en raakte betrokken bij het vuurgevecht, waarbij hij en de drie Israëlische soldaten werden gedood. Caïro nam geen verantwoordelijkheid en maakte geen melding van de aanval op de twee IDF-soldaten die hij eerst had beschoten voordat hij de Israëlische troepen ontmoette, noch bood hij publiekelijk zijn excuses aan of gaf details over zijn actie. Niet alleen dat, in de Google zoekmachine in het Arabisch werd de naam Mohammed Salah eerst gekoppeld aan de terrorist in de Sinaï en pas daarna aan Mohammed Salah in Liverpool.
In de Palestijnse media en netwerken werd Mohammed Salah, de terrorist, verheerlijkt zoals de voetbalster in het Verenigd Koninkrijk. Iedereen verheerlijkte Mohammed Salah, maar tegelijkertijd waakten ze ervoor om de Egyptische president Abdel Fattah El-Sisi te bekritiseren. Met betrekking tot de terreuraanslag aan de grens is er een grote kloof tussen wat Hamas en andere Palestijnse terreurgroepen officieel presenteren en wat ze echt denken over Sisi en Caïro. Nadat de Egyptische websites de identiteit van Mohammad Salah bekendmaakten, ontploften de Palestijnse kanalen met zijn foto’s. Er was veel lof naast zijn foto’s, maar geen enkele Palestijnse leider zei iets dat verkeerd geïnterpreteerd zou kunnen worden door de Egyptische kant, vooral Hamas niet, dat de laatste maanden heeft geprobeerd om de relaties met Caïro weer op te bouwen. Palestijnen verspreidden een populaire vreugde, maar geen officiële vreugde in het kleurrijke Palestijnse leiderschap.
Op een belangrijk onofficieel Arabisch Telegram kanaal (meer dan 200.000 volgers) dat gelinkt is aan Hamas, werd de Egyptische president Abdel Fattah El-Sisi bespot met betrekking tot de aanval op de Israëlisch-Egyptische Sinaï grens.
Op een gepubliceerde foto van de Egyptische president die door een spleet gluurt staat: “Is de schietpartij al voorbij?”. Op een andere foto staat Abdel Fattah El-Sisi in een nat militair uniform te plassen met het onderschrift: “A-Sisi na de heroïsche aanval aan de grens.”
Mohammed Salah werd ten ruste gelegd in een kleine en rustige begrafenis ten noorden van Caïro in zijn geboortestad. Volgens Arabische bronnen stond Israël erop. Er waren in ieder geval geen ceremonies zoals gebruikelijk is voor martelaren in Gaza of andere Palestijnse steden.
Mohammed Salah met op de achtergrond de gouden koepel van de moskee op het Joodse Tempelplein in Jeruzalem. Deze foto ging viraal op het Palestijnse web en linkt de aanslag terug naar Jeruzalem.
Het punt is dat deze aanval in de Sinaï helemaal geen onderwerp was en toen ik er met Egyptenaren en Bedoeïenen over sprak, was het gewoon niet belangrijk. Het werd niet geprezen, maar eerder veroordeeld. De aanval van de jonge terrorist werd duizend keer meer verheerlijkt in de Palestijnse media en netwerken dan in de Sinaï. En dit, beste lezers, maakt de Bedoeïenen boos op de Palestijnen, omdat ze begrijpen dat de Palestijnen hun levensstandaard ruïneren. Daarom kunnen heel wat bedoeïenen de Palestijnse bevrijdingsstrijd gewoon niet meer verdragen.
Eva’s hel op aarde
De uitvoerende raad van Gaza en de illusie van internationale redding
Khamenei: ‘Een Amerikaanse aanval betekent een regionale oorlog’
