“Wat wil je worden als je groot bent?, vraagt de mol aan een verdwaald jongetje in een spannend verhaal dat op film werd uitgebracht. “Aardig” is zijn eenvoudige, verrassende antwoord!
Ik kom op dit prachtige verhaal terug omdat het me heeft geholpen de huidige problemen in de wereld te begrijpen, vooral wat er gebeurt op de Tempelberg en het algemene conflict in Israël.
Niet onvermeld mag blijven het schrijnende verlies van rabbijn Leo Dee, die zijn vrouw en twee van zijn dochters verloor bij een schokkende terroristische aanslag. Het gezin was in 2014 vanuit het Verenigd Koninkrijk naar Israël geëmigreerd.
Het Israëlisch-Palestijnse conflict lijkt eindeloos en onzinnig. Ik weet dat het teruggaat tot broeders die duizenden jaren geleden uit elkaar vielen. Maar het had zeker een kans om tot een schokkend einde te komen op de dag dat Israëlische troepen in 1967 voor het eerst in bijna 2000 jaar weer de controle over heel Jeruzalem kregen.
In een schijnbaar vredesgebaar droeg de legendarische oorlogsheld Moshe Dayan op mysterieuze wijze de jurisdictie over de betwiste Tempelberg over aan een islamitische stichting onder leiding van de Jordaniërs – dezelfde mensen die, samen met andere buurlanden, waren verslagen in dat korte, scherpe conflict.
En daarop volgde de illegale annexatie van Judea, Samaria en Oost-Jeruzalem in de onafhankelijkheidsoorlog van 1948/9.
Ongetwijfeld gebeurde dit met goede bedoelingen, want Israël was al moe van opeenvolgende defensieve oorlogen om zijn rechtmatige plaats in het Midden-Oosten en in het Beloofde Land van God te doen gelden.
Maar de ongrijpbare vrede werd nooit bereikt. Nu de islamitische heilige maand Ramadan opnieuw samenvalt met Pesach en Pasen, hebben Palestijnse oproerkraaiers zich gebarricadeerd in de Al-Aqsa moskee en stenen en voetzoekers verzameld, kennelijk om als wapens te gebruiken tegen hun vijand, wiens aanspraak op dit heilige stuk land zo’n 1600 jaar ouder is dan de hunne.
Ze gijzelden zelfs medemoslims door de deur op slot te doen. En omdat vroeg of laat ook anderen daar wilden bidden, moest de Israëlische politie hen wel confronteren, anders zouden zij ervan beschuldigd zijn moslims te beletten hun derde heiligste plaats te aanbidden.
De islam claimt deze heilige plaats als de zijne en ziet elke Joodse aanwezigheid als een provocatie, terwijl hij de duidelijke historische banden (bewezen door archeologie en de Bijbel) met de Joden ontkent – vooral hun prachtige tempels die op deze plaats zijn gebouwd, waar zelfs Jezus onderwees en debatteerde met religieuze leiders.
Het lijkt erop dat Israël niet kan winnen. Maar op een dag zullen ze dat wel. De dag zal komen dat God zelf zal uitrukken om alle volken die Jeruzalem aanvallen te vernietigen (Zacharia 12:9), en de eeuwige heerschappij van de Messias zal inluiden.
Het klopt nog steeds niet, maar het is duidelijk dat Jodenhaat ten grondslag ligt aan het voortdurende conflict.
Ik keek naar een korte animatiefilm waarvan de maker onlangs een Oscar won, een christelijke kunstenaar genaamd Charlie Mackesy. En daar was het antwoord, subliem en zo eenvoudig, maar toch explosief gericht.
Vriendelijkheid
In de film “The Boy, the Mole, the Fox and the Horse”, gebaseerd op Charlie’s geïllustreerde boek en uitgezonden door de BBC tijdens Pasen, raakt het verdwaalde jongetje bevriend met de dieren die hem helpen de weg naar huis te vinden. Wanneer hij zich realiseert dat vriendelijkheid zijn grote doel in het leven is, reageren de dieren uit de natuur.
En wanneer de jongen zijn gezicht weerspiegeld ziet in de rivier, merkt hij met buitengewone diepzinnigheid op: “We kunnen alleen zien wat er aan de buitenkant van ons zit, maar alles gebeurt aan de binnenkant!”
Nadat hij zijn nieuwe vriend heeft verzekerd dat het onweer zal overgaan als hij uit de buurt blijft, merkt het wijze paard op: “Het leven is moeilijk, maar er wordt van je gehouden,” en de vos voegt daaraan toe: “Je bent geliefd en belangrijk: je bent geliefd en belangrijk, en je brengt dingen in deze wereld die niemand anders kan.”
Waarop de mol antwoordt: “Daarom zijn we toch hier? Om lief te hebben en bemind te worden?”
En om hulp vragen zou het moedigste zijn wat je ooit gezegd hebt. Ik weet niet meer wie dat zei, maar je snapt het wel. Het lijkt veel op wat Jezus zei. Toen hij de zoon van de weduwe van Nain uit de dood opwekte, had het volk ontzag en zei: “God is gekomen om zijn volk te helpen.” (Lucas 7:16)
En dat is nog steeds zo. Mijn vrouw en ik hebben een prachtige ingelijste tekening van Charlie Mackesy die trots boven onze eetkamertafel hangt en die we kregen lang voordat hij beroemd werd.
Tegen de achtergrond van het verhaal van de verloren zoon verteld door Jezus, dat volgens de kunstenaar eigenlijk “De rennende vader” zou moeten heten, toont het een liefhebbende vader die zijn eigenzinnige zoon omhelst – een gebaar dat hij niet verdiende.
Hij had elke dag gewacht op de terugkeer van zijn zoon – de jongen die hem zo had afgewezen – en eindelijk, toen hij hem uit de verte zag, rende zijn vader naar hem toe en omhelsde en kuste hem (Lucas 15:11-32).
Nu wil Charlie’s verloren jongen gewoon aardig zijn en zijn weg naar huis vinden. Ook hij moet de liefde van zijn vader ervaren.
“Dat is waarvoor we hier zijn – om lief te hebben en geliefd te worden, toch?” Misschien is het moedigste wat Arabieren en Joden in deze situatie kunnen doen, om hulp te vragen – van onze Vader in de hemel!
“God is gekomen om zijn volk te helpen.”
“Ons geloof zou Hebreeuws moeten zijn, waarnaar we moeten handelen”
Danon laat raketalarm afgaan voor Veiligheidsraad: “U heeft 15 seconden“
Britse joden willen het land verlaten
