Het Palestinisme is een gesloten systeem van denkbeelden dat een historisch verhaal omvat, een doel waarnaar de gelovigen streven en een taal waarin bekende woorden speciale betekenissen hebben. Hierin lijkt het op het marxisme, wat gezien de oorsprong ervan niet verwonderlijk is. Gelovigen in dit systeem zijn onder meer degenen die zichzelf als Palestijnen identificeren en velen in de westerse linkerzijde die de Palestijnse zaak steunen.
Het Palestinisme ontstond in de jaren zestig en werd gecreëerd door de cognitieve strijders van de Sovjet KGB. In die tijd steunden de Sovjets pan-Arabische nationalisten als de Egyptische president Gamal Abdel Nasser om de Amerikaanse en Britse invloed in het Midden-Oosten tegen te gaan. Met het verval van het pan-Arabisme werd het Palestinisme een nuttige manier om de Arabische wereld op te hitsen tegen het Westen. Het bood ook een excuus om zich te verzetten tegen Israël, dat de USSR nu als een vijand beschouwde. Ironisch genoeg had de Sovjetdictator Josef Stalin aanvankelijk gehoopt dat Israël zich bij het socialistische kamp zou aansluiten, maar halverwege de jaren vijftig was duidelijk geworden dat Israël toenadering zocht tot het Westen.
Dit was een tijd van wereldwijde dekolonisatie, en de KGB propageerde het idee dat het conflict tussen Joden en Arabieren om de soevereiniteit over het Land Israël eigenlijk een beweging was van nationale bevrijding door een inheems “Palestijns” volk tegen Europese kolonialisten. De Sovjets herhaalden dit eindeloos ondanks het feit dat ongeveer de helft van alle Israëli’s afstammelingen zijn van de diaspora uit het Midden-Oosten en Afrika.
De Sovjets hebben ras altijd gebruikt als een wapen in hun psychologische oorlogsvoering tegen de VS, omdat ze het opkrikken van op ras gebaseerde wrokgevoelens terecht zagen als een zeer effectieve manier om verdeeldheid te zaaien onder de Amerikanen. In de jaren zeventig introduceerden zij het rassenelement in het Arabisch-Israëlische conflict, zoals blijkt uit de goedkeuring van de resolutie “Zionisme is racisme” van de Verenigde Naties in 1973.
Het Palestinisme van de Sovjet-Unie was gebaseerd op een duidelijk en consistent, zij het vals, verhaal. De centrale gebeurtenis in het verhaal is het verlies van land door de Palestijnse Arabieren in 1948, dat zij de Nakba (catastrofe) noemen. Wat de Arabieren in Palestina overkwam, was echter gebruikelijk voor een verliezende partij in een oorlog. Na de Tweede Wereldoorlog, bijvoorbeeld, zijn ten minste 12 miljoen etnische Duitsers gevlucht of verdreven uit Oost-Europa. Jordanië zuiverde Judea, Samaria en Oost-Jeruzalem volledig van Joden na de oorlog van 1948. Ongeveer 800-900.000 Joden vluchtten of werden verdreven uit Arabische landen vanaf eind jaren veertig tot in de jaren zestig. Als de Arabieren de oorlog hadden gewonnen, zou de Joden in Israël zeker eenzelfde lot zijn beschoren.
Maar anders dan de etnische Duitsers of de Joden in het Midden-Oosten, accepteerden de Palestijnse Arabieren geen hervestiging of verbetering van hun situatie. Dus werd het terugdraaien van de Nakba, de “terugkeer naar hun huizen” van de meer dan vijf miljoen afstammelingen van de oorspronkelijke 600.000 vluchtelingen, een fundamenteel onderdeel van de Palestijnse zaak.
Het verhaal reikt ook tot in het verleden. Het beweert ten onrechte dat een “Palestijns” volk het Land Israël honderden, mogelijk duizenden jaren heeft bewoond. Sommige Palestijnen, zoals wijlen diplomaat Saeb Erekat, gingen zo ver te beweren dat de Palestijnen al in het Land Israël woonden vanaf de tijd van de Kanaänieten en Filistijnen.
- Zie ook: Arab Canaanites?
Het verhaal kent niet alleen de oorspronkelijke status toe aan Arabieren, maar ontkent die ook aan Joden. Het wist de lange geschiedenis van het Joodse volk in het Land Israël uit, en beweert soms ten onrechte dat er geen Tempel in Jeruzalem was, of dat de huidige Joden afstammelingen zijn van het middeleeuwse Kaar-volk, zonder enige band met het Midden-Oosten.
Voor de Palestijnen is de Nakba de belangrijkste gebeurtenis in hun geschiedenis, even belangrijk als de Exodus uit Egypte voor de Joden. Palestijnen vergelijken het vaak met de Holocaust. De Nakba is een onrecht dat alleen kan worden rechtgezet door de terugkeer van de vluchtelingen. En omdat het verhaal zegt dat de vluchtelingen met geweld werden verdreven, is geweld gerechtvaardigd om het ongedaan te maken.
De Palestijnse eer kan dus niet worden hersteld door een compromis. Het Palestinisme aanvaardt het idee van een tweestatenoplossing alleen als een tijdelijk middel om zijn doel, het terugdraaien van de Nakba, te bereiken. Het Palestinisme verwerpt ook volledig het idee van “twee staten voor twee volkeren”, door erop aan te dringen dat de terugkeer van de nakomelingen van de vluchtelingen van 1948 naar Israël gepaard moet gaan met de herverdeling van het land. De “twee staten” zouden dus gedomineerd worden door één volk, de Palestijnse Arabieren.
Het is belangrijk de essentiële rol te begrijpen van het Israëlisch-Palestijnse conflict in de ontwikkeling van een specifiek Palestijnse identiteit. Voor de komst van Israël was de clan de bron van de Palestijns-Arabische identiteit. Nu is het de strijd om Israël te vernietigen. Palestijn zijn is zich verzetten tegen Israël en zich “verzetten” tegen de bezetting van “Palestijns land”, van de rivier tot de zee.
Palestinisme als ideologie lijkt veel op marxisme of Scientology. Wanneer Palestinianisten geconfronteerd worden met duidelijke feiten, zoals het historische en archeologische bewijs van een Joodse aanwezigheid in het Land van Israël gedurende duizenden jaren, ontkennen of negeren ze die gewoon.
Hun speciale taalgebruik is ongeveer hetzelfde. In gewoon Engels kan men een huis of een land bezetten. Maar in de taal van het Palestinisme “bezet Israël het Palestijnse volk.” Niet alleen een terrein, maar ook een volk kan “bezet” worden. De implicatie is dat bijvoorbeeld Gaza kan worden bezet zonder dat er ook maar één Israëlische soldaat aanwezig is.
Er is ook het woord “verzet”, dat connotaties heeft van Franse partizanen die nazi-munitie treinen opblazen, maar voor de Palestijnen betekent het bombarderen van een pizza restaurant in Jeruzalem. Op dezelfde manier betekent “geweldloos volksverzet” het vermoorden van willekeurige Joden met messen of auto’s in plaats van met geweren of bommen.
Ook al is het gebaseerd op een vals verhaal, historische leugens en verdraaid taalgebruik, het Palestinisme heeft het voordeel dat het een intern consistent systeem is. Het enige nadeel is dat het volledig losstaat van de werkelijkheid. Toch is het Palestinianisme opmerkelijk adaptief gebleken. Het heeft zich aangepast aan de tijd, net als het antisemitisme waarmee het nauw verbonden is.
Toch blijft het uiteindelijke doel van het Palestinisme, de Palestijnse zaak, hetzelfde: de transformatie van Israël in een Arabische staat, samen met de gewelddadige verdrijving van de Joden en hun vervanging door de nakomelingen van de Arabische vluchtelingen van 1948.
Het aannemen van het Palestinisme als een essentieel onderdeel van de identiteit van de Arabieren van het Land Israël heeft verschrikkelijke implicaties, omdat het betekent dat er geen compromisoplossing voor het conflict mogelijk is. Het Palestinianisme stelt dat het Palestijnse volk de eeuwige vijand is van het Joodse volk in het Land Israël, waardoor het conflict een nulsomspel wordt. Uiteindelijk betekent dit dat het conflict zal voortduren totdat een van de twee groepen in het land blijft en de andere verdwijnt.
Victor Rosenthal is een gepensioneerde softwareontwikkelaar die in Israël woont.
Dit is een bewerkte versie van een artikel dat oorspronkelijk werd gepubliceerd door White Rose Magazine.
Netanyahu: Geen eindeloze oorlog, maar het begin van een vredestijdperk
Jeruzalem: van schuilplaats tot raketdoel
Hezbollah vulde wapenvoorraad aan, want “oorlog met Israël is onvermijdelijk”
