Getalsmatig is het Israëlisch-Palestijnse conflict van ondergeschikt belang in vergelijking met andere soortgelijke situaties in de wereld. En toch is het al tientallen jaren een van ’s werelds belangrijkste kwesties op het gebied van buitenlands beleid. Dat geldt voor het Westen, voor de Verenigde Naties, en vooral voor de Arabische wereld.
Pas toen Benjamin Netanyahu zijn intrede deed, werd de Palestijnse kwestie in een beter perspectief geplaatst bij de naties van het Midden-Oosten. Dit werd erkend door niemand minder dan de Palestijnse leider Mahmoud Abbas in een privégesprek met Israëlisch Arabische journalisten in 2019.
Natuurlijk, in Abbas’ ogen was Netanyahu’s bemoeienis oneerlijk. Hij klaagde dat “er nog nooit een leider in Israël is geweest die ons zo heeft verzwakt tegenover de Arabische wereld als Netanyahu.”
Zo meldde de prominente Israëlische Arabische journalist Mohammed Magadli.
ב-2016 נתניהו אמר לי במהלך ביקורו לקזחסטן ואזרבייג’ן: בעוד כמה שנים יתברר להנהגה הפלסטינית שזמנה תם.
ב-2019 אבו מאזן אמר בשיחה סגורה עם חבר כנסת ערבי: לא היה מנהיג בישראל שהחליש אותנו מול העולם הערבי כמו נתניהו.
אז על מה הממשלה הזאת מבקשת לקבל קרדיט בפסגה היום? לא הבנתי.
— מוחמד מג’אדלה محمد مجادلة (@mmagadli) March 27, 2022
Magadli’s Twitter post kwam in reactie op beweringen van sommigen in de huidige Israëlische regering dat zij moeten worden gecorrigeerd voor het buitenspel zetten van de Palestijnen. Maar Magadli wees erop dat zelfs de Palestijnen zelf toegeven dat het Netanyahu was die dat deed.
Het was inderdaad opmerkelijk dat de Palestijnen buiten de historische top van deze week in de Negev werd gehouden, waar de ministers van Buitenlandse Zaken van de Verenigde Arabische Emiraten, Bahrein, Marokko en Egypte naar de Joodse staat kwamen om te vergaderen met onze eigen minister van Buitenlandse Zaken, Yair Lapid.
Het was het zoveelste teken dat het oude denken, volgens hetwelk er geen brede vrede en stabiliteit in het Midden-Oosten kon zijn zonder eerst de Palestijnse kwestie “op te lossen”, volkomen verkeerd was.
Onze hoofdredacteur Aviel Scheider legt dit nieuwe besef uit in zijn nieuwste stuk: Topoverleg in de Sinaï woestijn
En het was inderdaad Netanyahu die bij talrijke gelegenheden opmerkte dat het de kracht van Israël was, en niet zijn bereidheid om zich over te geven aan Palestijnse eisen, die uiteindelijk vrede zou brengen tussen de Joodse staat en zijn buren.