Netanyahu voor de VN: ‘We zullen winnen – we hebben geen andere keuze’

Premier Benjamin Netanyahu op donderdag 24 september 2026 voor de Algemene Vergadering van de VN in New York:

‘Mijnheer de voorzitter,

Voordat ik begin, slechts een korte mededeling: mochten er nog andere morele lafaards in de zaal aanwezig zijn die deze nog niet hebben verlaten – doe dat dan alstublieft nu.

Hartelijk dank.

Dames en heren,

Veertien jaar geleden stond ik achter deze spreekstoel en trok ik een rode lijn.

Ik zwoer de moorddadige dictatuur van Iran te verhinderen atoombommen te ontwikkelen – kernwapens die erop gericht waren Israël te vernietigen, kernwapens die de hele wereld zouden kunnen bedreigen.

Dat is precies wat we hebben gedaan.

Nu wil ik iets zeggen dat u misschien zal verrassen.

Het vernietigen van de Iraanse nucleaire installaties was moeilijk. Het was heel moeilijk. Maar voor mij was het één van de gemakkelijkste beslissingen die ik ooit als premier heb moeten nemen. Want als we het niet hadden gedaan, zouden we vandaag allemaal dood zijn.

En, wilt u nu de ultieme ironie horen?

Door zichzelf te verdedigen, verdedigt Israël ook veel van die landen waarvan de afgevaardigden zojuist deze zaal hebben verlaten!

Ik wil u zelfs dat u weet dat veel van hun staatshoofden en regeringsleiders ons in het geheim bedanken dat we de kernwapens van Iran hebben uitgeschakeld.

Een nog adembenemender huichelarij kun je je nauwelijks voorstellen, maar dat is precies wat het is.

Het is niet de eerste keer dat we werden geconfronteerd met het gevaar van onze vernietiging.

Op 5 juni 1967 was Israël omringd door vijanden die openlijk zwoeren ons te vernietigen.

We waren toen niet in Judea en Samaria, het hart van het historische thuisland van het Joodse volk. We waren niet in Gaza. We waren niet op de Golanhoogten.

En meneer Ashara, u moet weten dat Joden al sinds de tijd van Mozes op de Golanhoogten wonen. U kunt het in de Bijbel nalezen.

Destijds, aan de vooravond van de Zesdaagse Oorlog in 1967, bevonden wij ons op geen van deze plaatsen. Wij bevonden ons op een minuscule strook land – en dat is nog steeds zo – die ongeveer één derde van een procent van de totale landoppervlakte van de Arabische wereld beslaat.

En toch beschuldigen zij Israël van kolonialisme. Wat een kolonialisme!

En wie beschuldigt ons daarvan? Onder andere mensen in Groot-Brittannië en Frankrijk. In hemelsnaam, zij hebben de term uitgevonden! Hun koloniën strekten zich uit over de hele wereld.

Kolonialisme … Bespaar ons dat … Nog een leugen.

Maar destijds, op dit minuscule stukje aarde – geen Westelijke Jordaanoever, geen Gaza, geen Golanhoogten –, ging het simpelweg om het voortbestaan van deze ene en enige Joodse staat. Want daar gaat het om in dit conflict. Het gaat niet om grondgebied, het gaat om een Joodse staat binnen welke grenzen dan ook. En toch werden we destijds met vernietiging bedreigd door drie Arabische legers die op het punt stonden bij ons binnen te vallen.

Weet u wat de Israëli’s destijds deden? Ze groeven massagraven, in afwachting van duizenden en duizenden slachtoffers. Ter voorbereiding op het begraven van onze doden.

Destijds was ik een Israëlische middelbare scholier in Philadelphia, Pennsylvania.

Vijf dagen voor het uitbreken van de oorlog vloog ik terug naar Israël.

Ik trof een land aan dat volledig verduisterd was.

Israël bereidde zich voor op de inslag.

Ik vloog terug om mijn broer Jonathan, Yoni, te zien.

Hij was een 21-jarige officier bij de parachutisten. En net als de rest van het leger was zijn eenheid al gemobiliseerd. Ik ging op zoek naar hem. Men vertelde me dat de parachutisten in kampen verbleven in de fruitboomgaarden, de sinaasappelboomgaarden rondom Ramle. Dus ging ik daarheen en vroeg aan een paar soldaten: “Weten jullie waar Yoni Netanyahu is?” “Nee.” “Nee.“ Toen zei iemand: “O, bedoel je die jonge kerel? Ja, hij is in het volgende bosje.”

Dus ging ik daarheen, en plotseling zag ik aan het einde van een lange rij bomen mijn broer staan.

Hij was totaal verrast me te zien.

“Bibi”, zei hij, “wat doe jij hier?”

We renden naar elkaar toe en omhelsden elkaar.

Bij een kopje geïmproviseerde militaire koffie stelde ik hem de vraag die me bezighield, de vraag die iedereen bezighield.

“Nou, Yoni”, zei ik, “wat gaat er gebeuren?”

Hij aarzelde even. En toen zei hij iets dat ik nooit zal vergeten.

“We zullen winnen”, zei hij. “We hebben geen andere keuze.”

Ik herinner me die woorden alsof het gisteren was.

We zullen winnen. We hebben geen andere keuze.

En toen hebben we gewonnen.

Negen jaar later kaapten Palestijnse terroristen een passagiersvliegtuig op weg naar Israël. Ze brachten het naar Entebbe in Oeganda.

Net als de nazi’s selecteerden de terroristen de joodse passagiers – mannen, vrouwen, kinderen, baby’s. Ze dreigden hen allemaal te doden als Israël geen Palestijnse terroristen zou vrijlaten.

En toen, op 4 juli 1976, de 200e verjaardag van de Verenigde Staten, leidde Yoni zijn moedige soldaten in één van de meest dramatische reddingsmissies van de moderne tijd naar het hart van Afrika.

Als door een wonder redden ze 103 joodse gijzelaars en brachten ze allemaal naar huis, stuk voor stuk.

Mijn broer, de commandant van de bestormingseenheid, was de enige soldaat die tijdens deze missie omkwam.

Ik wil Oeganda nogmaals bedanken voor het feit dat het onlangs op de plek waar hij sneuvelde een standbeeld van Yoni heeft opgericht.

Vrienden,

Yoni’s woorden zijn vandaag de dag net zo waar als meer dan een halve eeuw geleden.

We zullen winnen. We hebben geen andere keuze.

Op geen enkel moment werd dit duidelijker dan op 7 oktober 2023 – de donkerste dag in de geschiedenis van Israël.

Op die verschrikkelijke dag stormden duizenden Palestijnse terroristen vanuit Gaza naar Israël.

Ik wil dat u weet dat er op dat moment geen enkele Israëliër in Gaza was. Geen burger, geen soldaat. Niet één!

Dat deed er helemaal niet toe.

De Hamas-terroristen veroorzaakten het ergste bloedbad onder Joden sinds de Holocaust.

Ze gingen van huis tot huis en schoten Israëlische burgers van dichtbij neer. Ze deden dit met duivels genoegen. Met sadistisch genot zonden ze hun moorden live uit.

En wie vermoordden ze? Precies die Israëli’s – hun buren – die hen werk gaven, die Palestijnse kinderen aan de grens met de Gazastrook ophaalden, hen voor kankerbehandelingen naar Israëlische ziekenhuizen brachten en hen daarna weer terugbrachten.

Kunt u zich zo’n gruwel voorstellen?

Deze Hamas-monsters slachtten overlevenden van de Holocaust af. Ze verbrandden baby’s levend voor de ogen van hun ouders. Ze onthoofden onze mannen. Ze verkrachtten onze vrouwen op brute wijze en vermoordden ze daarna.

In totaal slachtten ze die dag 1.200 Israëli’s af.

Ik wil u een idee geven van wat dit betekent voor een land met tien miljoen inwoners. In verhouding zou dit neerkomen op 40.000 onschuldige Amerikanen die in minder dan 24 uur zouden worden afgeslacht. Dat is het zestienvoudige van 11 september. Zestien aanslagen zoals die van 11 september, die niet ver hiervandaan hebben plaatsgevonden.

Op deze donkerste van alle dagen verwachtten onze vijanden dat we zouden instorten.

Welnu, we zijn niet ingestort. In plaats daarvan hebben we ons herpakt en gevochten als leeuwen.

Al drie jaar lang vechten onze heldhaftige soldaten dag in dag uit in een oorlog op zeven fronten!

Kent u een ander land ter grootte van New Jersey dat in staat zou zijn om een oorlog op zeven fronten te voeren? En dat drie jaar lang?

Zeven fronten: Hamas, Hezbollah, de Houthi’s, Iran, milities in Irak, milities in Syrië, Palestijnse terroristen in Judea en Samaria. Ze verenigden zich allemaal tegen ons, om ons van de aardbodem te vegen.

Ze hebben gefaald.

Want in plaats van in te storten, hebben we hen allemaal vernietigende klappen toegebracht.

Samen met onze geweldige Amerikaanse vrienden hebben we het Iraanse leger, de marine, de luchtmacht en de nucleaire installaties vernietigd.

Israël heeft Hamas zwaar getroffen. We hebben Hezbollah vernietigd.

Herinnert u zich de piepers nog? Nou, ik kan u één ding zeggen: Hezbollah herinnert zich ze zeker nog.

Raadt u eens wat er is gebeurd met het grootste deel van het enorme arsenaal van 150.000 ballistische- en andere raketten van Hezbollah, die allemaal op onze burgerbevolking waren gericht?

Ze zijn weg.

De leiders van Hezbollah – dood.

Hun strijdlust – gebroken.

De aarts-terroristen, de ergste massamoordenaars ter wereld, die niet alleen Israëli’s, maar ook Amerikanen, Britten en burgers van tientallen andere landen hebben vermoord – Khamenei, Deif, Sinwar, Haniyeh en Nasrallah, evenals duizenden andere terroristen die ons wilden vernietigen –, ook zij zijn allemaal verdwenen.

De overgebleven terroristen proberen wanhopig zich te hergroeperen.

Elke dag proberen ze onze mensen te vermoorden.

En in het bijzonder proberen ze onze mensen te vermoorden in ons historische thuisland, in Judea. Overigens komt het woord ‘Jood’ daar vandaan. Judea – dat is ons land. Ze proberen ons te vermoorden, duizenden keren per jaar vallen ze gezinnen aan, vreedzame gezinnen die onderweg zijn. Ze schieten op zwangere vrouwen; ze schieten op hele gezinnen. Natuurlijk wordt hierover niets gemeld in de internationale pers of op sociale media. Helemaal niets. Waar ze wel over berichten, is over een handvol jeugdige delinquenten, zo’n 150 in getal, die stenen gooien, olijfbomen omhakken en af en toe brand stichten. Ik kan dat niet uitstaan. Ik tolereer niet dat het recht in eigen hand wordt genomen. Wij zijn een rechtsstaat. Daarom hebben we onze Shin Bet op hen afgestuurd.

Maar dat is wat zij ‘geweld door kolonisten’ noemen. En het aantal slachtoffers per jaar? Misschien twee of drie. In de hele periode dat hier al over wordt gesproken, misschien twee of drie doden. En dat in vergelijking met duizenden terreuraanslagen tegen de vreedzame kolonisten, eerbare mensen, gezagsgetrouwe mensen. Wat een verdraaiing van de feiten! Het is een obsessie. Ik hoor de discussie hier. De leiders van landen praten er serieus over. En ze zeggen het zo gewichtig: “We kunnen het geweld van de kolonisten niet accepteren.” U weet niet waar u het over hebt.

En luister, twee dagen geleden … Dit zeg ik tegen mijn collega Emmanuel Macron. Twee, drie dagen geleden werd een Frans staatsburger, Netanel Shukrun, een vader van zes kinderen, neergeschoten toen hij met zijn 16-jarige zoon een bron bezocht. En een Hamas-terrorist in Judea en Samaria komt aanlopen en schiet hem van dichtbij neer. En zijn laatste woorden waren: “Ren, ren, mijn zoon. Red jezelf.”

Dat was drie dagen geleden. Twee dagen geleden werd in Judea en Samaria een reserveofficier, een reservesoldaat, Neria Leiter, door een Palestijnse terrorist overreden. Hij vecht nu in een ziekenhuis in Jeruzalem voor zijn leven.

Ik heb de familie bezocht vlak voordat ik in het vliegtuig stapte om hierheen te komen.

Neria, vader van vier kinderen, is de zoon van Yechiel Leiter, onze briljante ambassadeur in de Verenigde Staten.

Drie jaar geleden werd Yechiels oudste zoon Moshe, vader van zes kinderen, gedood toen hij in Gaza een gebouw dat vol met explosieven was gestopt ontruimde.

Yechiel, mijn broer, jouw pijn is onmeetbaar.

Het hele volk van Israël en vele mensen buiten Israël bidden voor Neria’s leven.

Maar ondanks de pijn, ondanks de kwelling geven we niet op.

In een bericht, kort voor de aanslag op hem, schreef Neria: we hebben geen ander land. Het is een voorrecht om het te verdedigen.

Aan Neria en alle helden van Israël doe ik een heilige belofte:

Jullie offer zal niet tevergeefs zijn. We zullen onze staat blijven verdedigen. We zullen blijven winnen. Want we hebben geen andere keuze.

In deze strijd tegen de barbaren hadden we geen grotere bondgenoot dan president Trump.

Ik bedank hem voor zijn moedige leiderschap.

Hij stelde zich vastberaden op tegen een enorm gevaar voor Amerika, Israël en de wereld.

Al decennia geleden begreep hij dat de fanatieke ayatollahs, die “Dood aan Amerika! Dood aan Israël!” roepen, hun waanzinnige fantasieën ooit zouden verwezenlijken als men hen niet het hoofd zou bieden.

Daarom hebben Israël en Amerika gezamenlijk opgetreden, niet alleen om onszelf te beschermen, maar ook om de beschaving te redden.

Moedige Amerikaanse piloten voerden samen met moedige Israëlische piloten missies uit in het luchtruim boven Iran.

Amerika en Israël werkten ook samen om onze overgebleven gijzelaars terug te halen.

We hebben ze stuk voor stuk teruggehaald.

U vraagt zich af waarom we winnen?

Yoni zei het heel eenvoudig. We hebben geen andere keuze.

Tijdens deze lange oorlog is ons doel nooit veranderd: om te winnen!

Met onwankelbare vastberadenheid winnen. Met onvermoeibare moed winnen. Want dat is Israël.

Een natie die vecht voor een gezamenlijke toekomst.

Links en rechts. Jong en oud. Religieus en seculier.

Hebben we onze meningsverschillen?

Natuurlijk hebben we die. Wie heeft die niet?

Maar op de beslissende momenten, op die momenten die ons lot bepalen, staan we samen, want wat ons verbindt is zoveel sterker: onze geschiedenis, onze waarden, onze moed.

De moed van ons dappere volk, dat 1.000 enorme ballistische raketten heeft doorstaan, die Iran op onze steden, over onze burgerbevolking uitstorte.

Dames en heren,

U zit hier in de zaal van de Algemene Vergadering van de VN. Weet u wat één enkele ballistische raket met een gewicht van één ton zou aanrichten als die deze plek zou raken? Die zou het hele complex van de kaart vegen. Twee van zulke raketten zouden de VN daadwerkelijk uitroeien.

Stelt u zich dus eens voor, denk eens aan duizend enorme raketten die vanuit de lucht op uw steden, op uw huizen vallen.

Ik breng hulde aan de moed van het volk van Israël. Ik breng hulde aan de moed van onze dappere soldaten – joden, christenen, druzen, moslims. Het meest morele leger ter wereld, de IDF.

Al drie jaar voeren zij dapper oorlog op zeven fronten.

Maar er is nog een achtste front in deze oorlog. Het is de strijd om de waarheid.

Die wordt gevoerd in de media van de wereld, en op bijzonder verraderlijke wijze op de sociale media.

Verschillende buitenlandse staten hebben ontelbare miljarden uitgegeven om leugens over mijn land te verspreiden.

De eerste was Qatar.

Decennia geleden begon het met het massaal financieren van Amerikaanse universiteiten en giftige media zoals Al Jazeera. Hetzelfde deden ze overigens in Europa.

Hun doel was duidelijk: jonge mensen hersenspoelen, zodat ze Israël, Amerika en het Westen zouden haten.

Dat is hetzelfde Qatar dat onderdak biedt aan de Hamas-moordenaars van 7 oktober.

Het land dat het meest recent is uitgegroeid tot een superverspreider van antisemitische leugens is Turkije.

Erdogan is een tiran, die eveneens de terreuraanvoerders van Hamas onderdak biedt.

Hij heeft duizenden Koerdische burgers vermoord. Hij ontkent de genocide op de Armeniërs. Hij zet journalisten en oppositieleiders gevangen. Ik geloof zelfs dat hij daarin het wereldrecord in handen heeft, en dat is met deze concurrentie niet eenvoudig. Maar ik denk dat hij de nummer één is.

Hij bezet illegaal Noord-Cyprus, dat deel uitmaakt van een EU-lidstaat, en schendt regelmatig de grenzen van Griekenland, een NAVO-lidstaat.

Nu wil hij Syrië overnemen.

Dat is geen verrassing, want hij roept bijna dagelijks op tot de vernietiging van Israël. Hij zegt dat hij de heerser over Jeruzalem zal zijn.

Nee, meneer. Dat zult u niet zijn. Dit is ons land, onze stad, onze eeuwige hoofdstad.

Tirannen over de hele wereld proberen ons te bedreigen; ze proberen met hun leugencampagnes onze vastberadenheid te ondermijnen.

Maar uiteindelijk zal het Joodse volk, net als op het militaire slagveld, zegevieren.

Het zal tijd vergen. Het zal tijd vergen om de leugens te verslaan. Het zal tijd vergen totdat de wereld erkent wat zo overduidelijk is: dat Hamas Palestijnse burgers als menselijke schilden heeft gebruikt. Dat zij ziekenhuizen, scholen en moskeeën als terroristische commandocentra heeft ingezet. Dat zij een groot deel van het voedsel heeft gestolen dat wij Gaza hebben binnengelaten.

Terwijl Hamas er alles aan deed om Palestijnse burgers in gevaar te houden, vaak onder schot, deed Israël er alles aan om hen juist uit de gevarenzone te halen.

We verstuurden miljoenen sms’jes om burgers te waarschuwen gevechtsgebieden te verlaten.

We hebben miljoenen telefoongesprekken gevoerd.

We hebben miljoenen pamfletten uitgestrooid.

Ik wil u enkele vragen stellen. Welk genocide-regime geeft de bevolking van de vijand een miljoen poliovaccinaties? Welk genocide-regime maakt de distributie van twee miljoen ton voedsel in Gaza mogelijk? Dat is één ton per persoon.

Israël beschuldigen van genocide is de grootste leugen van deze eeuw.

Als u wilt weten hoe groot deze leugen is, als u wilt weten hoe absurd dit is, luister dan naar kolonel John Spencer. Hij leidt de studies naar stedelijke oorlogsvoering aan West Point. Hij wordt beschouwd als ‘s werelds toonaangevende expert op het gebied van stedelijke oorlogsvoering.

Ik geloof dat hij hier vandaag bij ons is.

Kolonel Spencer heeft elke stedelijke oorlog van de oudheid tot nu onderzocht, van het oude Griekenland via Mosul tot Gaza.

Dit zegt kolonel Spencer: “Israël heeft meer gedaan om burgerslachtoffers in de oorlog te voorkomen dan welk ander leger in de geschiedenis dan ook.”

We hebben ontelbare maatregelen genomen om de burgerbevolking te beschermen. Is dat genocide? Natuurlijk niet. Het is het tegenovergestelde van genocide.

Tegen iedereen die deze leugens over mijn land en onze dappere soldaten verspreidt, of ze nu in deze zaal zitten of in het kantoor van de antisemitische burgemeester van New York City, zeg ik:

Schaam u.

Schaam u ervoor dat u de feiten verdraait.

Schaam u ervoor dat u slachtoffers en aanvallers door elkaar haalt.

Schaam u ervoor dat u de waarheid in het gezicht spuugt.

Meneer Mamdani,

Sinds u tot burgemeester van deze stad bent gekozen, voelen veel joden in New York zich niet meer veilig. Ze praten met mij. Ze vertellen het mij. Dit is niet meer de stad die wij ons herinneren. Ze is zo snel veranderd.

Dat is geen wonder.

U hebt criminelen geprezen die wegens steun aan Hamas veroordeeld zijn.

U rekent mensen als Hassan Piker tot uw vrienden, die zei dat Amerika 11 september verdiende.

Amerika zou 11 september verdiend hebben. Wat een vrienden heeft u toch!

U nodigt een Palestijnse journalist bij u thuis uit die Hamas-terroristen filmde terwijl ze Israëlische gijzelaars sloegen en martelden, en die later toegaf dat hij had geweigerd de video’s te publiceren om – u raadt het al – de terroristen te beschermen!

Uw vrouw heeft een bericht ‘geliket’ waarin het bloedbad van 7 oktober werd geprezen.

Ze heeft nog een bericht ‘geliket’ waarin stond dat Tel Aviv niet mocht bestaan.

U hebt geweigerd ook maar iets hiervan te veroordelen.

U beschuldigt Israël ten onrechte en herhaaldelijk van genocide.

Meneer Mamdani, u hebt geprobeerd te voorkomen dat ik hierheen zou komen, u hebt geprobeerd mij het zwijgen op te leggen. U kunt mij niet het zwijgen opleggen. U kunt de waarheid niet het zwijgen opleggen.

En dit is de simpele waarheid:

Israël heeft geen genocide gepleegd. Israël heeft een genocide voorkomen.

Dat is precies wat de Hamas-vrienden van de heer Mamdani ons zouden hebben aangedaan, als we hen niet hadden tegengehouden. Ze zouden ieder van ons hebben vermoord.

De leugens die u en andere antisemieten over de joden en de Joodse staat verspreiden, hebben reële consequenties.

In New York worden joden bedreigd op weg naar de synagoge. Joden zijn op straat neergestoken. Joden worden gedemoniseerd. Ze worden alleen het doelwit omdat ze joden zijn.

Joden zijn vermoord in Sydney, Manchester, Montreal en Boulder Colorado.

Ze zijn aangevallen in Los Angeles, Londen, Parijs, Berlijn en Washington D.C.

De antisemieten van de wereld willen ons volk in angst en schrik aanjagen.

Ik heb een boodschap voor hen.

De tijden waarin joden weerloze slachtoffers waren die naar de slachtbank geleid werden, die tijden zijn voorbij!

Vandaag de dag hebben we een staat. Vandaag de dag hebben we een leger. Vandaag de dag hebben we een volk dat bereid en vastbesloten is om zichzelf te verdedigen.

Daarom heb ik vandaag een boodschap voor de joden over de hele wereld:

Houd het hoofd hoog. Wees trots. Wees zelfverzekerd. Laat je niet intimideren. Sta op.

En aan alle anderen die de waarheid en gerechtigheid willen verdedigen: sluit je bij ons aan en verzet je tegen de barbaren die onze gemeenschappelijke beschaving bedreigen.

Maar ik moet eerlijk tegen u zijn. Niet iedereen komt in opstand. Dat hebben we gezien. Want in tegenstelling tot Israël hebben sommigen, en de laatste tijd met name in West-Europa, ervoor gekozen om niet in opstand te komen.

De leiders van deze landen hebben ervoor gekozen om te zwichten voor de antisemitische menigten.

Ze hebben gekozen voor zwakte. Ze hebben gekozen voor geruststelling.

We kunnen niet om de trieste waarheid die we voor ons zien heen.

Velen in de vrije wereld zijn bang om de vrijheid te verdedigen.

Ik vraag u: wat zal deze toekomst, wat zal dit gedrag, wat zal de wereld voor u in petto hebben?

De broederschap van de democratieën of de Moslimbroederschap?

Hoe lang duurt het nog voordat u beseft dat deze fanatieke jihadisten uw waterwegen, uw energievoorziening, uw economische levensader afknijpen?

Ik kan u verzekeren, dames en heren, dat wij in Israël niet wachten tot anderen uit hun morele sluimerstand ontwaken.

Wij gaan voorop. Wij grijpen de toekomst aan. Wij verrichten pionierswerk bij ongelooflijke ontwikkelingen op het gebied van gezondheidszorg, landbouw en kunstmatige intelligentie – superieure intelligentie. En wij brengen deze verbazingwekkende innovaties ten goede van de hele mensheid.

Israël is nog nooit zo sterk geweest.

Wij zijn niet bang, maar ik zal u vertellen wie er wel bang is.

De tirannen van Teheran. Zij zijn bang.

Weet u waarvoor zij het meest bang zijn?

Voor hun eigen volk.

Voor het moedige Iraanse volk, dat al zo lang zoveel heeft opgeofferd.

Het Iraanse regime is vooral bang wanneer zijn bevolking zoiets als dit heeft. Dit is een communicatieapparaat, Starlink, dat mensen toegang geeft tot de waarheid, hen in staat stelt beslissingen te nemen en vrijheid van denken en meningsuiting te hebben.

Daarom geeft het Iraanse regime miljarden dollars uit aan internetcensuur.

Mijnheer de voorzitter, ik laat dit apparaat hier voor u achter, zodat u het aan de Iraanse delegatie kunt geven, zodat ook zij, wanneer zij onvermijdelijk overlopen, hun verhaal vrijelijk op sociale media kunnen vertellen.