Neta overleefde kanker en is nu IDF officier

De IDF deelde onlangs het verhaal van Neta, een van haar nieuwe officieren. Een echte overwinnaar. Het begon een decennium eerder toen ze een 10-jarig meisje was.

“Ik was turnster en ik dacht dat ik last had van groeipijnen. Toen ik officieel de diagnose leukemie kreeg, stond mijn hele leven op zijn kop. Ik werd het ‘kankermeisje’ dat altijd in het ziekenhuis lag. Het voelde alsof ik mijn identiteit verloor. Mijn lichaam zwol op door de steroïden en ik verloor mijn haar. Ik bedekte elke spiegel die ik zag omdat ik mezelf niet meer herkende. Als ik het ziekenhuis binnenliep, verstopte ik me achter het gordijn omdat ik niet het meisje was zoals iedereen me zag.”

Ze voegde daar aan toe:

“Ik was ziek vanaf mijn 10e tot ongeveer mijn 12e. Mijn Bat Mitzvah was ook mijn ‘dankfeest’ [voor het in remissie gaan] Het begon met zeer, zeer sterke rugpijn. Ze wisten niet wat het was… Na bijna een jaar ging ik naar een andere dokter, en die stuurde me met spoed naar een ziekenhuis voor een reeks tests. Ze ontdekten leukemie in het beenmerg in de botten van mijn rug.”

Op zo’n jonge leeftijd begreep Neta niet helemaal wat er met haar gebeurde tijdens deze twee jaar durende strijd op leven en dood, en vandaag is ze dankbaar dat haar ouders haar verplichtten om haar schoolopleiding bij te houden, zelfs tijdens deze beproeving.

Op de jonge leeftijd van 10 jaar verloor Neta verschillende vrienden op de kankerafdeling: “Toen anderen op de afdeling overleden… werd het iets normaals voor mij.”

IDF

Neta als meisje dat vecht tegen kanker in haar botten en de bijwerkingen van de behandeling.

Neta herstelde volledig. Ze ging terug naar de normale schoolroutine. Haar haren begonnen weer te groeien nadat ze door de behandelingen waren uitgevallen. Toen het einde van de middelbare school naderde, doemde de vraag naar de militaire dienst op.

Omdat ze kanker had, stond de IDF aanvankelijk afwijzend tegenover haar vrijwilligerswerk. Ze was echter zeer gemotiveerd om te dienen en werd uiteindelijk aangenomen.

Opgroeien in een orthodox gezin gaf haar ook een automatische optie om niet opgeroepen te worden. Ze stond er echter op dat ze wilde dienen. Neta beschreef haar benadering van haar orthodox-joodse identiteit en hoe die zich verhoudt tot de IDF:

“Als orthodox meisje had ik geen dienstplicht. Maar wat mij betreft, was er geen kans dat ik het niet zou doen… Er is geen reden waarom ik geen reguliere militaire dienst zou doen als het mijn orthodoxie niet in de weg staat. En het interfereert niet… Soms integendeel, het versterkt mijn orthodoxe praktijk. Het doet me meer begrijpen, het maakt me meer verbonden met mijn traditie en mijn land.”

Na haar vrijwilligerswerk als soldaat begon Neta al snel een andere droom na te jagen – officier worden in de IDF-eenheid voor internationale samenwerking:

“Ik zag uit de eerste hand hoe mijn officieren de wereld hielpen veranderen. Zij namen operationele beslissingen en hadden invloed op diplomatieke kwesties met andere militairen. Het was inspirerend om te zien hoe iemand zo jong als 19 of 20 zoveel invloed had op hoe Israël wordt gezien, en ik wilde daar deel van uitmaken.”

Neta voltooide niet alleen haar officiersopleiding, ze kreeg ook de prijs voor de meest uitmuntende soldaat in de opleiding!