Moet Israël een Tweede Onafhankelijkheidsoorlog uitvechten?

Sommige Arabische Israëli’s, openlijk gesteund door Hamas, proberen ons nu van binnenuit te veroveren.

Activisten op de Universiteit van Tel Aviv deze week. Foto: Tomer Neuberg / Flash90

Een jaar na de rellen in mei in gemengde Arabisch-Joodse steden, hangt de geur van vuur opnieuw in de lucht. De brandbare materialen zijn al te vinden: opruiing en leugens met betrekking tot de Al-Aqsa Moskee, marsen van “terugkeer,” en het nakba-bewustzijn; maar nog belangrijker, een toename van vertoon van eigendom en overnames van onze publieke sfeer, meestal door jongere Arabieren.

We zien het in de sneltram van Jeruzalem wanneer tientallen moslims zich in een van de treinen rond een paar Joden verdringen en “Allah Akbar” roepen. Niet ver daarvandaan hebben twee jonge en doodsbange Joden een paar dagen eerder hun Israëlische vlaggen weggehaald uit vrees dat ze de aandacht zouden trekken van Arabische demonstranten in de buurt. Voeg daarbij de politieagenten die Arabische wetsovertreders proberen aan te houden, aan de kant van de weg worden gezet door een Palestijnse ambulance die de relschoppers helpt om aan hun arrestatie te ontkomen, terwijl ze roepen “Hezbollah is onderweg”.

We zien dit ook in Kfar Masaryk wanneer jonge Arabieren uit Akko te paard de kibboets binnenkomen op de klanken van luide muziek en provocerende kreten. We zien dit ook op het centrale busstation in Jeruzalem op Memorial Day, toen jonge Arabieren diegenen uitschelden en bespotten die de minuut stilte in acht namen toen de sirene loeide. Israëli’s in een kajak op de Jordaan zien dit ook wanneer zij vanuit een andere boot in de buurt het doelwit worden van geschreeuw dat “met bloed en vuur Palestina zal worden verlost”.

De agitaties van de afgelopen weken en maanden zijn overspoeld met soortgelijke provocaties die gepaard gaan met de terreurgolf en het geweld tegen Joden, telkens op een andere plaats en op een andere manier. Duizenden voetbalfans in het Doha Stadion in Sakhnin riepen op om Al-Aqsa te verlossen met “bloed en vuur” in een incident dat vergelijkbaar is met de oproepen die een jaar geleden werden geuit in het Sammy Ofer Stadion in Haifa.

College campussen zijn nog een andere arena: bij de Universiteit van Tel Aviv roepen Arabische studenten: “In geest en bloed, wij zullen de Shahid verlossen,” terwijl aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem op de Mount Scopus Campus soortgelijke oproepen worden gedaan.

Op zondag waren sommige Arabische Israëli’s van plan de “catastrofe” van Israëls oprichting te herdenken als Nakba-dag. In Lod werd een Joods kind door Arabieren geslagen toen het op weg was naar een verjaardagsfeestje. In Akko, waar vorig jaar de wetenschapper Avi Har Ben werd gedood toen hij door relschoppers in brand werd gestoken, markeerden tientallen Arabische Israëli’s de dag met een poging om twee Joodse mannen dood te slaan.

Nog maar enkele dagen geleden besloot een rechter van de districtsrechtbank van Haifa de gevangenisvoorwaarden te versoepelen van Adham Bashir, die was veroordeeld voor zijn deelname aan de bijna-dodelijke aanslag op Mor Ganashvili. Journalist Yair Krauss, die verslag doet van Arabische oproerkraaiers in zijn woonplaats Acre, meldde dat de rechter in Haifa Bashir opdroeg om vier keer per week twee uur met verlof te gaan om “mentale stress te verlichten”.

Veel Arabische Israëli’s hebben zich de afgelopen jaren beziggehouden met de kwestie van het “recht op terugkeer” en de nakba. In Haifa blinken ze daarin uit. De afgelopen maanden zijn er in het hele land tientallen “terugkeerreizen” gehouden. Wij weten dat sjeik Raed Salah, de leider van de vogelvrij verklaarde noordelijke tak van de Islamitische Beweging, een dergelijke rondreis heeft geleid niet ver van de noordelijke Israëlische gemeenschap Atzmon. Op veel van deze rondreizen en bij een aanzienlijk deel van deze activiteiten is de Nakba een bindende erfenis. De Palestijnse identiteit en de terugkeer worden dan ook gezien als een toekomstige verbintenis, een praktische hoop, en niet alleen als een kwestie van theorie.

Het vuur wordt al jaren aangewakkerd door Arabieren in Israël, maar ook door Palestijnen. Naast de comités in de Gazastrook, die tot taak hebben “Palestijnen in het bezettingsgebied” aan te zetten tot rebellie, publiceerde Hamas op zijn website een artikel met de titel “Het strategisch belang van Arabische Israëli’s in een toekomstige oorlog”. De auteur van het artikel, Suleiman Abu Sita, verklaarde dat de nabijheid van de “interne Palestijnen” bij geconcentreerde Israëlische bevolkingscentra en de centrale assen moet worden uitgebuit. Onder Sata’s aanbevelingen in het door MEMRI vertaalde artikel, kunnen Arabische Israëli’s olie morsen op snelweg 6 om centrale assen in het zuiden van het land te doorsnijden, Israëls spoorwegsysteem verlammen door rotsen op spoorrails te plaatsen, straaljagerhangars onder water zetten of in brand steken en branden stichten in bossen en bij vitale fabrieken.

Men kan deze gebeurtenissen zien als het begin van Israëls tweede onafhankelijkheidsoorlog, maar in wezen zijn ze slechts de laatste mutatie van onze existentiële strijd om hier te bestaan in een Joods-zionistische staat. Sommige Arabische Israëli’s proberen nu, met openlijke aanmoediging van Hamas, ons van binnenuit te veroveren. In deze strijd mogen geen compromissen worden gesloten en mag geen enkele vorm van zwakte worden getoond. Die voeden alleen het vuur, dat onmiddellijk moet worden geblust.


Nadav Shragai is auteur en journalist. Dit artikel was oorspronkelijk gepubliceerd door Israel Hayom.

Israel Today nieuwbrief

Dagelijks nieuws

Gratis in uw mailbox

Israel Heute Newsletter

Tägliche Nachrichten

FREI in Ihrer Inbox