Ook al beweren critici iets anders: Jeruzalem heeft zich terughoudend opgesteld zoals geen enkel ander leger dat zou hebben gedaan. Het heeft zich tot zelfverloochening ingespannen om burgers te beschermen – tegen enorme strategische en politieke kosten.
De VN en westerse landen bekritiseren Israël op onevenredige wijze – een politieke manoeuvre met bijbelse echo’s.
Een oorlog tegen de staat Israël is een oorlog tegen zijn burgers: het Joodse volk. En dat is een strijd die geen enkele Tora-elite ooit zou mogen voeren.
Wanneer heeft het ooit geholpen om jezelf in de vingers te snijden om de vijand een hak te zetten? Het antwoord is: de protestbeweging beschouwt Netanyahu als een grotere vijand dan Hamas.
Wie de lasterlijke beschuldigingen over de opzettelijke uithongering van de Palestijnen door Israël bevestigt, maakt zich medeplichtig aan de antisemitische aanvallen op Joden, die nog lang na het einde van de oorlog zullen plaatsvinden.
Als het om ‘Palestijnen’ gaat, is hervestiging plotseling verboden.
Israel Today-correspondent Itamar Eichner over Netanyahu’s optreden voor de internationale en Israëlische pers, zijn afwijzing van de voorwaarden van Hamas en de politieke evenwichtsoefening tussen onderhandelingen over gijzelaars, oorlogsvoering en internationale druk.
De heersende houding van Europa versterkt de ontkenningsstrategie van Hamas en belooft meer terrorisme, de waarschijnlijke dood van gijzelaars en een toenemende golf van antisemitisme.
Terwijl kinderen in de Gazastrook verhongeren, is het morele oordeel in het Westen al lang geveld: Israël is schuldig – aan de nood, het lijden, de dood.
Enkele gedachten over de uitzichtloze situatie in de Gazastrook, het verdriet om onze gijzelaars en een verscheurd Israël dat na 22 maanden nog steeds niet weet hoe het verder moet.
