Te midden van de oorlog vinden Joden en Arabieren elkaar.

Het lot van de Iraanse voorraad hoogverrijkt uranium – genoeg om meerdere atoombommen te maken als het tot wapens zou worden verwerkt – zou wel eens bepalend kunnen zijn voor het succes van de huidige campagne tegen de nucleaire ambities van Teheran.

Op vakantie in het buitenland verrast door oorlog – en plotseling wordt zelfs het paradijs een vreemde plek. Waarom thuis juist in moeilijke tijden de enige plek is waar je echt wilt zijn.

Waarom gelooft men de Iraanse staatsmedia als ze na een vermeende luchtaanval op een meisjesschool in Minab elke minuut stijgende slachtofferaantallen verspreiden, van 60 tot 100 en zelfs 180 doden?

Tacheles, open en eerlijk zeg ik wat ik denk. Als de wapens zwijgen of hun gedonder een ondraaglijke constante wordt, blijft er vaak maar één laatste redmiddel over: het gebed.

Het besluit van het parlement in Amman is in strijd met de geest van het vredesverdrag – en laat zien hoe broos de ‘koude vrede’ in het Midden-Oosten nog steeds is.

Het wachten op een mogelijke aanval op Iran – en hoe wij Israëli’s met deze onzekerheid leven.

“De mens leeft niet van brood alleen, maar van elk woord dat uit de mond van God komt” (Deuteronomium 8:3)

Tussen een existentiële verdedigingsoorlog en interne radicalisering staat de joodse staat voor de vraag hoe hij zowel veiligheid als Bijbelse morele verantwoordelijkheid kan behouden.

Tacheles, open en eerlijk zeg ik mijn mening. We moeten begrijpen: als het mullah-regime het over Israël heeft, bedoelt het niet een land met grenzen en burgers. Het regime in Teheran bedoelt een spook uit de diepten van de geschiedenis.