Leden‘Ik heb het in Iran gehoord. Europa wilde niet luisteren.’

In februari 2017 zat ik in een auditorium in Teheran toen Ayatollah Ali Khamenei – die later bij een militaire aanval om het leven kwam – het woord voerde tijdens de Zesde Internationale Conferentie ter ondersteuning van de Palestijnse intifada. Vertegenwoordigers van Hamas, Hezbollah en de Palestijnse Islamitische Jihad waren bijeengekomen om te vieren wat werd voorgesteld als solidariteit met Palestina. Ik herinner me kreten als ‘Dood aan de Joden’, die met een overtuiging werden uitgesproken die nauwelijks ruimte liet voor misverstanden.

Ik had jarenlang gewerkt om toegang te krijgen tot de machtscentra van de Islamitische Republiek, maar zelfs ik was verrast door de buitengewone openheid bij deze gelegenheid.

Khamenei riep de verzamelde bewegingen op om hun meningsverschillen opzij te zetten en zich te verenigen voor de Palestijnse zaak. Achter het vertrouwde revolutionaire vocabulaire ging een plan van aanzienlijke omvang schuil: de vernietiging van Israël, vergezeld van een ideologische campagne die de Joodse soevereiniteit als moreel onverdedigbaar moest doen overkomen.

De basis hiervoor was al decennia...