(JNS) Het debat over het lot van de Hamas-terroristen die vastzitten in tunnels onder het door het IDF gecontroleerde gebied in Rafah lijkt misschien een bijzaak gezien de ononderbroken stroom van gebeurtenissen, maar de uitkomst ervan zou wel eens bepalend kunnen zijn voor hoe Israëls vijanden en regionale staten beoordelen of de Joodse staat echt vastbesloten is zijn tegenstanders te vernietigen, of dat het genoegen neemt met oppervlakkige oplossingen.
De militaire tak van Hamas maakte aan het begin van de week duidelijk dat overgave van de strijders of het inleveren van hun wapens niet aan de orde is. Mohammed Nazzal, een hooggeplaatst Hamas-functionaris in het buitenland, weigerde ballingschap buiten Gaza en riep bemiddelaars op om in te grijpen.
Turkije greep dit meteen aan als een nieuwe diplomatieke kans. Volgens bronnen zou het land “werken aan het verzekeren van een veilige vertrek van ongeveer 200 ‘burgers uit Gaza’ die vastzitten in de tunnels van Rafah” – alsof 200 burgers toevallig verdwaald waren geraakt in ondergrondse gangen.
De verslechterende betrekkingen tussen Ankara en Jeruzalem – veroorzaakt door Turkse arrestatiebevelen en de reactie van Israël – en de Israëlische weigering om Turkije toe te laten tot de multinationale troepenmacht in Gaza stonden ongetwijfeld ook op de agenda van de gesprekken tussen Jared Kushner, de schoonzoon van de Amerikaanse president Donald Trump, en premier Benjamin Netanyahu, zij het niet als centraal punt.
Het belangrijkste doel van Washington is het stabiliseren van het staakt-het-vuren. Om dit doel te bereiken, moet worden overgegaan naar de tweede fase van Trumps Gaza-plan en moet er vaart worden gezet achter de uitvoering ervan. Terwijl iedereen zich bezighoudt met processen en mechanismen, zal de realiteit ter plaatse zich in de richting van niet-vechten bewegen, waardoor Trump de ruimte krijgt om zijn bredere diplomatieke ambities na te streven.
Vanuit Israëlisch perspectief is het staakt-het-vuren echter geen einddoel. Zeker niet nu de levende gijzelaars en de meeste stoffelijke resten van de geborgen slachtoffers zijn teruggebracht. Het uitschakelen van vijandelijke capaciteiten en het verwijderen van wapens uit het gebied blijven de kerndoelen van Israël – ze mogen niet worden opgeofferd aan de eisen van een wapenstilstand of worden vervangen door cosmetische maatregelen.
Bovendien heeft het optreden van Israël in Gaza een directe invloed op de situatie van Hezbollah in Libanon (en vice versa). Er is geen ruimte voor creatieve halve maatregelen die goed klinken, maar niets opleveren.
En zelfs zonder deze overweging blijkt uit het regionale discours al dat dergelijke formules ontstaan. Voorbeelden hiervan zijn pogingen om de definitie van ontwapening te beperken tot aanvalswapens – en tunnels, persoonlijke wapens en andere capaciteiten buiten de discussie te houden.
Een ander voorbeeld is het idee van een “bestuurscommissie” voor het civiele bestuur van Gaza, zogenaamd zonder deelname van Hamas, hoewel de terreurorganisatie nu al invloed uitoefent op de selectie van het personeel en als dominante kracht in de Gazastrook een dergelijk bestuur duidelijk zou controleren.
Terug naar de mensen die in Rafah vastzitten: hun aantal is onduidelijk. Mediaberichten op basis van Israëlische bronnen schatten het aantal op 150 tot 200. Buitenlandse media spraken van lagere aantallen, terwijl websites die dicht bij Hamas staan verklaarden dat de militaire tak om gevoelige redenen informatie achterhoudt. Daar worden ze beschreven als de “Qassam-elite”, die grote risico’s loopt en tegelijkertijd te kampen heeft met tekorten aan medisch materiaal, stroomuitval en de noodzaak om tunnels te beveiligen na zware oorlogsschade.
Onder deze omstandigheden heeft Israël alle troeven in handen om dit incident om te zetten in een krachtig symbool van zijn vastberadenheid om Hamas te vernietigen. De tijd werkt hier in het voordeel van Israël, en zolang zijn troepen aanvallen van de ingeslotenen of uit andere richtingen kunnen blokkeren, is er geen haast bij. Toch moet de uitkomst van deze episode duidelijk zijn: massale overgave, arrestatie of de dood van de terroristen.
Beelden en publieke perceptie hebben gewicht. Zo vallen regimes. Ballingschap, zoals sommige bemiddelaars voorstellen, is weliswaar niet principieel uitgesloten, maar zou alleen aanvaardbaar moeten zijn als stap na overgave en arrestatie – nooit als vervanging daarvan.
Een hoofdartikel op de Hamas-gezinde website Al-Resalah beschreef de situatie van de ingeslotenen als een test voor het vermogen van Hamas om de uitdagingen van de naoorlogse periode het hoofd te bieden: “Het combineert militaire, diplomatieke en humanitaire aspecten en geeft het Palestijnse publiek en de wereld een belangrijke boodschap over het vermogen van Hamas om haar volk te beschermen en humanitaire crises te beheersen in een uiterst complexe omgeving en onder internationaal toezicht.”
Dit is evenzeer een test voor de vastberadenheid van Israël – nog een reden waarom Israël geen oplossing kan accepteren die Hamas als een succes zou kunnen claimen.
Oorspronkelijk gepubliceerd door Israel Hayom.
Spanje opent ambassade in Teheran – Israël reageert fel
Drone-aanvallen Hezbollah verwonden Israëlische soldaten in Zuid-Libanon
Palestijnse Autoriteit blijft salarissen aan terroristen uitbetalen
