Het nieuwe dagelijkse leven

7 oktober heeft ons allemaal veranderd. We leven in een nieuw dagelijks leven. In een nieuwe wereld. Niets is meer zoals het was.

Door Dov Eilon | | Onderwerpen: oorlog in Israël
De inwoners van Modiin betuigen hun laatste eer aan soldaat Eden Nimri, die stierf in de oorlog tegen Hamas. Ze zat in de eindexamenklas van onze jongste zoon. Foto: Foto: Jonathan Shaul/Flash90

De maand oktober is snel voorbijgegaan. Wat een maand is het geweest. Sinds 7 oktober is ons land veranderd, zijn de burgers veranderd, zijn wij veranderd. Sinds de grootste massamoord op het Joodse volk sinds de Holocaust, is niets meer hetzelfde als vroeger. Ons dagelijks leven is totaal veranderd. Ik weet niet eens hoe ik het moet beschrijven. Ons hele wereldbeeld is veranderd. We leven nu in een andere realiteit. De wereld van voor 7 oktober bestaat niet meer.

Ik zal proberen mijn gevoelens in deze nieuwe tijd te beschrijven. De gebeurtenissen van 7 oktober zijn altijd bij me aanwezig. Op de een of andere manier zijn de beelden van deze verschrikkelijke gebeurtenissen altijd in mijn gedachten. Ik denk aan de mensen die hun dierbaren hebben verloren, ik denk aan de mensen wier familie werd ontvoerd in Gaza. Ze hebben een enorme kracht ontwikkeld. Ze hebben de hoop niet verloren dat ze hun ontvoerde dierbaren weer in hun armen kunnen sluiten.

Gisteren was er goed nieuws en slecht nieuws, zoals bijna elke dag. We waren verdrietig toen we hoorden dat Shani Louk de Hamas-aanval niet had overleefd. Later was er een teken van leven van drie ontvoerde vrouwen. Hamas had een video van hen vrijgegeven, maar die werd niet getoond in de Israëlische media, want dat is precies wat de terroristen van Hamas willen. Voor ons was het genoeg om te zien dat de vrouwen in leven waren. En ‘s avonds kwam de grootste verrassing van de dag: het nieuws van de bevrijding van de soldaat Ori Megidish. Ze was bevrijd uit de handen van de terroristen in een operatie van de Shin Bet en het Israëlische leger. We waren buiten onszelf van vreugde. Ik kon mijn tranen niet bedwingen. Als vader van drie kinderen ben je erg gevoelig. Ik voelde mee met de familie.

Foto: Shin Bet

De foto’s van het familiehuis, de oma die haar kleindochter omhelst, lieten geen oog droog. En toen moest ik denken aan de families van degenen die nog steeds in de greep zijn van de terroristen. Een achtbaan van emoties.

Terug naar onze nieuwe dagelijkse routine. Onze twee kinderen blijven wachten op de start van het academisch jaar. Het is nu uitgesteld tot begin december, maar niemand weet in wat voor wereld we ons over een maand zullen bevinden. Om de wachttijd te verkorten en de studenten iets van de studiesfeer mee te geven, organiseert de Rimon Muziekschool via Zoom lezingen en lessen met bekende Israëlische artiesten. Onze zoon en wij keken erg uit naar het begin van het academisch jaar en toen waren we ineens in oorlog. Maar deze Zoom-gebeurtenissen hebben onze zoon weer optimistischer gemaakt. Hij zal zijn studie dit jaar niet opgeven. Punt uit.

Onze dochter moet ook wachten op het begin van haar laatste studiejaar. Een geplande studiereis naar Nederland ging natuurlijk niet door. De teleurstelling was groot. Voor haar waren vooral de eerste twee weken na de ramp een moeilijke tijd. Ofek Arbib, het broertje van een jeugdvriend van haar, was vermoord door de terroristen op het Nova-muziekfestival. Dit had haar hard geraakt. Bovendien hoorde ze later dat een werknemer van het bedrijf waar ze het jaar daarvoor stage had gelopen, ook was vermoord op het muziekfeest. Het was dus goed dat de ontwerpschool waar ze studeerde een project startte met het naaien van belangrijke uitrustingsstukken voor het Israëlische leger. Legereenheden stuurden dozen met materialen op, die vervolgens werden gebruikt om belangrijke uitrustingsstukken te maken.

Voor onze dochter was dit een welkome afleiding. Het gevoel dat ze iets belangrijks deed, dat ze nodig was, deed haar goed. Wij ouders maakten ons natuurlijk zorgen, zoals altijd, omdat haar universiteit in een gebied ligt waar bijna dagelijks sirenes loeien. Zo werd ze een keer verrast door het raketalarm toen ze net op de trein naar Modiin was gestapt. Ze moest op de grond gaan liggen en daar vijf minuten wachten. Na de knal van de raketafweer kon ze haar reis vervolgen. Dat is ons nieuwe dagelijkse leven.

En onze oudste zoon, die met zijn vrouw in Tel Aviv woont, is nu bijna elke dag in het leger bij zijn oude inlichtingendienst en gaat maar één of twee keer per week naar zijn werk. Ons hele dagelijkse leven is dus veranderd.

Oranje is in. Zo worden de raketalarmen in ons land weergegeven.

We brengen het grootste deel van de dag voor de televisie door. Hij staat altijd aan, zodat we altijd kunnen zien in welke richting raketten weer worden afgevuurd. We zijn gewend geraakt aan deze oranje schermen aan de rechterkant van het scherm. Waar ze in andere landen misschien het actuele weer of beursgegevens laten zien, laten ze in ons land de plaatsen zien die op dat moment door raketten worden beschoten. Wat een gekke wereld. Het ergste is dat wij er ook aan gewend zijn geraakt.

Op zaterdagavond onderbraken mijn dochter en ik deze dagelijkse routine en speelden we samen muziek. We waren al lang van plan om dit op te nemen. Het was een welkome afwisseling in deze verdrietige tijden.

Wat verandering in deze nieuwe dagelijkse routine, mijn dochter en ik die muziek maken.

Onze winkelcentra zijn behoorlijk leeg sinds 7 oktober. Niemand denkt er nu nog aan om te gaan winkelen. Daarom sluiten de winkels die nog open zijn nu rond 18.00 uur. Soms staan we onszelf toe om ‘s avonds een korte wandeling te maken. De straten zijn veel leger dan normaal, zelfs in Modiin, dat we al een “slaapstad” noemen.

De kreten om “democratie“, in mijn hersenen gebrand door de voortdurende demonstraties in onze straat tegen de minister van Justitie, zijn langzaam aan het verdwijnen. Herinnert u zich dat nog? Dat was in een andere tijd. Nu moeten we ons bezighouden met de echte problemen. Het is ongelooflijk waar we tot een maand geleden mee bezig waren. Ik hoop van harte dat we na deze oorlog ons normale dagelijkse leven weer kunnen oppakken, maar dan zonder onderling geruzie. Misschien leren we van deze oorlog hoe belangrijk het is om bij elkaar te blijven.

Even iets over de omslagfoto van dit artikel. Tijdens de eerste dagen van de oorlog werd een jonge soldaat, Eden Nimri, gedood. Ze zat in de klas van onze jongste zoon. Hij kende haar niet persoonlijk, maar liet ons een jaarfoto van zijn school zien waarop hij samen met haar te zien was. Je kon zien dat haar dood hem van streek maakte. Bijna iedereen van ons is getroffen door deze oorlog. Bijna iedereen kent wel iemand die een familielid of vriend heeft verloren. De buurman van onze oudste zoon werd ook vermoord door de terroristen op het muziekfeest.

Ik hoop dat ik iets van de stemming onder ons en onze gevoelens heb kunnen overbrengen. In de hoop op betere tijden wens ik jullie een goede dinsdag. Wees voorzichtig!

Israel Today nieuwbrief

Dagelijks nieuws

Gratis in uw mailbox

Israel Heute Newsletter

Tägliche Nachrichten

FREI in Ihrer Inbox