De blindheid die Israël ooit overkwam ten aanzien van zijn Messias (Romeinen 11:8) trof te zijner tijd ook de christenen, die zelf blind werden voor de sleutelrol van hen die de “oogappel van God” blijven (Zacharia 2:8).
Maar ondertussen zijn de schellen van de ogen gevallen van zowel Joden als niet-Joden. In Israël is er een groeiende erkenning van het belang van Jezus en de grote steun van de evangelische achterban, vooral in Amerika.
Daarnaast is er een groeiende beweging van Messiasbelijdende Joden, zowel in Israël als daarbuiten. En deze Joodse volgelingen van Jezus hebben steeds meer invloed in Israël. Hun standpunt is misschien niet “koosjer” onder orthodoxe Joden, maar veel praktiserende en seculiere Joden hebben er nota van genomen.
Dit geldt ongetwijfeld ook voor premier Benjamin Netanyahu, een bijbelgelovige jood die de staat Israël ziet als de vervulling van Ezechiëls profetie van de opstanding van dorre beenderen.
Dit alles wijst erop dat de lang voorspelde dag waarop grote aantallen Joden “Hem die zij doorstoken hebben” (Zacharia 12:10, Romeinen 11:26) zullen erkennen, snel nadert.
Ondertussen zie ik een belangrijke doorbraak in de niet-Joodse christelijke wereld. Het waren de 17e eeuwse puriteinen die de weg vrijmaakten voor een nieuw begrip van Gods eindtijdplannen voor de Joden. De puriteinen hadden ingezien dat de Joden juist geen “Christus-moordenaars” waren die God in de ogen van veel kerkleiders had verworpen, en dat de profeten duidelijk het herstel van Israël hadden voorspeld – terug naar hun oude land na de wereldwijde verstrooiing en dan terug naar de Heer die zij lang hadden verworpen.
Vele verenigingen, zoals Church’s Ministry among Jewish people (CMJ), waarvoor ik vrijwilliger ben, raakten overtuigd van deze waarheid en beïnvloedden door verkondiging en belangenbehartiging niet minder dan de Britse regering, die een rijk regeerde waarover de zon nooit onderging. Dit leidde er weer toe dat Groot-Brittannië een belangrijke rol speelde bij het herstel van Israël.
De laatste jaren hebben zowel de Britse kerk als de regering echter grotendeels het zicht verloren op Gods uiteindelijke bedoelingen met zijn uitverkoren volk. Het is niet verrassend dat dit samenvalt met het verlies van de invloed van Groot-Brittannië in de wereld (zie Genesis 12:3) en dat de kerk van het land droog en ineffectief is geworden zonder het sap dat voortkomt uit haar Joodse wortels (Romeinen 11:17).
Maar nu roert de Geest zich weer en groeit het verlangen om meer te weten over onze wortels.
Een voorbeeld hiervan is het tijdschrift Evangelicals Now, dat het Joodse element van ons geloof de laatste jaren (sinds ik op het maandblad geabonneerd ben) grotendeels had genegeerd.
Het lijkt erop dat zij in deze kwestie een soort ongebonden standpunt hebben ingenomen, vergelijkbaar met dat van veel kerken. In het zojuist verschenen nummer van januari 2023 wordt echter uitgebreid aandacht besteed aan antisemitisme, de Joden en de relatie van de Kerk met Israël als geheel. In niet minder dan vijf bladzijden wordt de kwestie uitvoerig besproken, in een uiterst positief licht en op een toon van berouw en berouw.
Een belangrijk deel is gewijd aan een huiveringwekkende geschiedenis van de Jodenhaat van de institutionele kerk, geschreven door Gary Clayton, een vrome Jood. Daarnaast is er het getuigenis van de Messiasbelijdende dominee Jonathan Arnold uit Haifa, die beschrijft hoe het getuigenis van pro-Israël christenen ertoe heeft bijgedragen zijn familie tot de Verlosser te winnen.
Het hoofdartikel van de krant concludeert: “We erkennen dat we zelfs in de afgelopen jaren soms tekort zijn geschoten op dit gebied,” en voegt eraan toe: “Ons hart gaat uit naar alle Joodse mensen die zo gekwetst zijn door sommigen die de naam van Christus dragen… Het spijt ons dat we zelfs op dit gebied niet alles goed hebben gedaan, en we zijn vastbesloten ervan te leren en het beter te doen.”
In zijn artikel stelt Gary dat de kreet “Zijn bloed zij op ons en op onze kinderen” (Matteüs 27:25), toegeschreven aan de Joden die Jezus tot kruisiging veroordeelden – en sindsdien vaak gebruikt als rechtvaardiging voor hun latere vervolging – op een heel andere manier profetisch kan zijn geweest.
Was het eerder een anticipatie op de dag waarop het bloed van Jezus hun zonden zou bedekken, net zoals het Pesach-lam hen had bevrijd van de slavernij in Egypte?
Al dit berouw volgt op de historische dienst van berouw in de kathedraal van Oxford eerder dit jaar, ter gelegenheid van de 800ste verjaardag van de goedkeuring van anti-Joodse wetten door de toenmalige kerk.
En vorige week nog namen parlementsleden in het Lagerhuis een minuut stilte in acht ter gelegenheid van de 80e verjaardag van de eerste publieke erkenning van de Holocaust door de regering (17 december 1942).
Het mag buiten dan donker zijn (in de wereld), maar het licht van Gods volk begint steeds helderder te schijnen!
Tacheles met Aviel – Israël’s bestaansvraag, Europa’s olieprobleem
Afschrikking in plaats van illusie: Israëls duidelijke boodschap voor zijn vijanden
Israël lanceert grootste aanval op Hezbollah sinds het begin van operatie „Brullende Leeuw“
