Geen vrede, maar een zwaard!

Zoals mijn vriend Aaron Eime onlangs in een televisie-interview zei, vechten we niet tegen vlees en bloed.

Hij citeerde daarbij natuurlijk het bekende vers uit Efeziërs 6:12, dat de geestelijke strijd beschrijft waarin alle gelovigen in de Messias zich bevinden.

Met ‘wij’ bedoelde hij het voortdurende werk om Joodse mensen aan te moedigen Jeshua als hun Messias te erkennen en tegelijkertijd in deze verschrikkelijke tijd aan de zijde van Israël te staan.

Aaron is de Britse directeur van CMJ, de bediening van de kerk onder Joodse mensen, en samen met zijn zoon Micah, een soldaat in het Israëlische leger, legde hij uit hoe deze geestelijke strijd ook van invloed is op het huidige conflict in het Midden-Oosten, waar Israël strijdt tegen de geest van Amalek, die erop uit is om Gods uitverkoren volk te vernietigen.

Naar mijn mening zouden de niet-Joodse christenen, die door hun geloof in de Joodse Jezus, de Zoon van God en Abraham (Romeinen 11:17), in de olijfboom Israël zijn geënt, zich ook bij dit leger moeten aansluiten.

Ja, Jezus is de Vredevorst (Jesaja 9:6). Aan de andere kant is Hij niet gekomen om vrede op aarde te brengen, maar het zwaard (Matteüs 10:34). Families en gemeenschappen zullen verdeeld raken in hun loyaliteit aan Christus. Ja, we hebben vrede met God, maar we zijn vijanden geworden van degenen die God haten. Gelovigen zijn een voortdurende herinnering aan het bestaan van God, net als het volk Israël, dat eeuwenlang pogingen tot genocide door oorlog, terrorisme, pogroms en de holocaust heeft overleefd.

Zoals christenen zouden moeten weten, heeft de God van Israël beloofd hen nooit te verlaten (Jesaja 42:17). Toen de natie in 1948 met slechts 600.000 inwoners herboren werd, werd zij van alle kanten aangevallen door Arabische landen die vastbesloten waren haar bij haar geboorte te verstikken, precies zoals voorspeld in Openbaring 12:4, waar ook wordt verwezen naar de komst van de Messias.

Of we het nu leuk vinden of niet, wij christenen zijn volledig verweven met Israël in al deze omwentelingen. Zacharias had zeker deze tijden in gedachten toen hij schreef dat de naties die zich tegen Israël verzetten – zoals Groot-Brittannië, Frankrijk, Canada en andere landen die zich voorbereiden om een Palestijnse staat te erkennen – vernietigd zullen worden (zie Zacharias 12:2-9).

Ondertussen zullen de Israëli’s steeds meer het gevoel krijgen dat hun God hen niet in de steek heeft gelaten, ondanks de “grondeloze haat” die de rest van de wereld jegens hen koestert.

Moeten we dan niet gerichter voor hen bidden dan met algemene vredesgebeden? Bijvoorbeeld dat Israëls generaals in hun strategieën door God worden geleid.

Als Israëls vijanden onze vijanden zijn, moeten we dan niet bidden voor de overwinning in de strijd, voor de nederlaag van de antisemitische Goliath-geest? Als God zich ertoe heeft verbonden om op een dag alle naties te vernietigen die Jeruzalem aanvallen, waarom staan we dan op een wapenstilstand tussen Israël en degenen die openlijk streven naar de vernietiging ervan?

Zoals gezegd is dit geen strijd tegen vlees en bloed, net zomin als het een strijd tegen vlees en bloed is wanneer we door gebed en verkondiging geestelijke oorlogvoering voeren.

Hoe verward moeten christenen zijn dat Israël een centraal aandachtspunt is in de Bijbel en nu ook in de wereldmedia, en dat de predikanten toch vreemd stil blijven. De hele wereld is in rep en roer vanwege het volk dat ons de Bijbel en onze Verlosser heeft gegeven. En wij zijn sprakeloos. We zouden de huidige situatie zelfs kunnen gebruiken om mensen tot de God van Israël te leiden.

Bijbelleraar Chuck Cohen heeft ook Zacharia in gedachten wanneer hij schrijft: “God maakt Jeruzalem tot een plaats van confrontatie tussen Hemzelf en de wereld. Het is niet de Israëlische premier Bibi Netanyahu. Het zijn niet de religieuze kolonisten. Het zijn niet de christelijke zionisten. Het zijn zelfs niet de islamisten. Het is God, de Schepper van hemel en aarde, die Zijn stad gebruikt om de wereld uit te dagen.”¹

Ik heb veel geschreven over hoe ik geloof dat de Heer de niet-Joodse christenen terechtwijst omdat zij de dagen van het herstel van het jodendom niet op dezelfde manier erkennen als Hij de Joden van zijn tijd terechtwees omdat zij hun Messias niet erkenden.

Cohen schrijft: “Heeft Yeshua vandaag de dag reden om veel christelijke predikanten, professoren en leken met precies dezelfde beschuldiging te confronteren? Als deze mensen echt zouden geloven wat Mozes en de profeten hebben gezegd, zou het buiten kijf staan dat Israël vóór de wederkomst van Yeshua moet terugkeren naar het land dat God hun meer dan 200 keer heeft beloofd.”

Met het geloof en de moed van David is het tijd om de strijd aan te gaan met de monsterlijke antisemitische figuur Goliath.