Gaf Jezus de volgende opdracht: ‘Neem geen geld, voedsel of zelfs schoenen mee’?

Deel 7 van onze nieuwe serie die je meeneemt door de “Wereld van de Bijbel” om de setting en de lessen van de Schrift beter te begrijpen.

Door David Lazarus | | Onderwerpen: Wereld van de Bijbel
Geld tellen. Foto: Abed Rahim Khatib / Flash90

“Voorzie u niet van goud of zilver of kopergeld in uw gordels, of van een reiszak voor onderweg of twee stel onderkleren of sandalen of een staf. Want de arbeider is zijn voedsel waard.” (Mattheüs 10:9-10)

Jezus stuurt de discipelen om te prediken tot “de verloren schapen van het huis Israëls” en wil dat ze licht reizen. Dat doet ons denken aan de twee verspieders die het Land introkken, of de Israëlieten die hun lendenen omgordden om met de grootste eenvoud tijdens het Pesach-feest te vertrekken.

Voor deze missie moesten zijn discipelen geen geld bij zich dragen, noch goud of zilver dat door de keizerlijke Romeinse regering werd geslagen. Zelfs de koperen munten van de plaatselijke vorsten en steden mochten ze niet meenemen.

Geld werd gewoonlijk meegedragen in een gordel(zona in het Grieks, hier vertaald als “beurs”), zoals gebruikelijk was in de oudheid. Zelfs een buidel voor voedsel (pera in het Grieks, hier vertaald “zak”) mocht men niet dragen.

Boscoreale Villa Napels 1ste eeuw sage. (Foto: Wikicommons)

De “tweede tuniek” (khiton in het Grieks) die ze niet mochten dragen, verwijst naar de binnenste doek die gedragen werd door Joden en Grieken uit de 1ste eeuw. Zij droegen deze binnenste doek en twee buitenste kledingstukken. Dit kon een buiten himaton zijn of een mantel gedrapeerd over de onder-tuniek. De buitenmantel kon dienen als enige kledingstuk en werd op deze manier vaak gedragen door filosofen en religieuze figuren.

Zelfs hun sandalen moesten worden achtergelaten. In het Grieks wordt het hypodemata genoemd, wat aan de voet bevestigde zolen betekent. Deze waren gewoonlijk van leer gemaakt of van dik laken, voor degenen die zich geen echt leer konden veroorloven.

De laatste twee vereisten zijn geen schoenen of staf, wat een wandelstok was. Dit gaat zelfs verder dan de praktijk van ascetische Griekse filosofen uit die tijd. Op een muurschildering uit de Villa Boscoreale (1e eeuw na Christus) zien we een eerbiedwaardige wijsgeer gekleed in de enkele mantel van zijn klasse, maar met sandalen aan zijn voeten en leunend op een staf.

Waarom zouden ze geen schoenen dragen? Het lijkt erop dat ze niet erg ver zouden kunnen lopen en dat zou het zeker moeilijker maken voor Jezus om hun voeten te wassen!

Israël eerst?

Een andere interessante vraag is waarom Jezus er bij zijn discipelen op aandrong om alleen naar “de verloren schapen van het huis van Israël” te gaan? Ik heb begrepen dat de Messias gewoon eerst de familie respecteerde. Een beetje zoals de zendeling die overzee gaat om het evangelie te verkondigen, maar niet bereid is om zijn geloof met zijn eigen familie te delen. Het is een kwestie van gepast respect en eer.

Dit weerspiegelt ook de Bijbelse volgorde van de eerstgeborene die de taak heeft de vader te vertegenwoordigen bij de rest van het gezin. De eerstgeborene krijgt een dubbele portie, zodat hij zijn verantwoordelijkheid kan vervullen om voor de jonge broers en zusters te zorgen en hen te helpen opvoeden.

Israël is Gods eerstgeboren zoon onder de volken volgens Exodus 4:22.

Jezus stuurt zijn discipelen eerst naar Israël. Het is hun verantwoordelijkheid ervoor te zorgen dat de erfenis van de Messias wordt geëerd en bewaard. Vooral ook omdat de leer van Jezus zich zal verspreiden over de niet-Joodse wereld waar de God van Israël niet bekend is of niet wordt aanbeden.

Misschien heeft dit concept van de Eerstgeborene die de dienaar van allen moet zijn, te maken met de eenvoudige levensstijl die zij op hun missie moesten handhaven?

“En zie, aan hen verschenen Mozes en Elia, die met Hem spraken.” (Mattheüs 17:3)

Enkele dagen later neemt Jezus de discipelen Petrus, Jakobus en Johannes, de broer van Jakobus, mee naar een berg waar een dramatische verandering plaatsvindt. De Schrift zegt dat “Hij veranderde voor hun ogen.”

De “hoge berg” van deze episode is sinds het begin van de 3e eeuw traditioneel gelokaliseerd op de berg Tabor. (Opmerking: Ik ben tot het besef gekomen dat velen, waaronder ikzelf, in verwarring zijn geraakt over de manier waarop wij termen als de 3e eeuw gebruiken. Het verwijst eigenlijk naar 200-299 na Christus. Dus de “vroege 3e eeuw” is rond 200-220 na Christus. Het heeft me jaren gekost voordat ik dit begreep.

Tabor is de meest prominente berg in Neder-Galilea, de streek rond Nazareth waar Jezus op reis was.

De berg Tabor

De berg Tabor wordt gevierd in de Bijbelse geschiedenis en in liederen. De geïsoleerde berg verheft zich ongeveer 300 meter boven de omringende vlakte en ongeveer 530 meter boven de zeespiegel. De grenzen van drie Israëlitische stammen kwamen hier samen: Nafthali, Zebulon en Issachar.

In de Bijbelse poëzie wordt Tabor geassocieerd met het Hermon- en het Karmelgebergte. Jeremia geeft Tabor een ereplaats onder de bergen van Israël, vermoedelijk omdat het van verre opvalt:

“als de Tabor onder de bergen en als de Karmel bij de zee zal hij komen!” (Jeremia 46:18)

Voor de psalmist is het een symbool van Gods grootheid en macht:

“Het noorden en het zuiden, die hebt Ú geschapen, Tabor en Hermon zingen vrolijk om Uw Naam.” (Psalm 89:13)

Mozes Dura-Europus – Syrië frescoschilderij 3e eeuw synagoge. (Foto: Publiek Domein)

In het visioen van de drie discipelen verschijnt Jezus tussen de twee grote verlossersfiguren van de Hebreeuwse Bijbel, namelijk Mozes, de leider van het volk. En een profeet als geen ander in Israël (Deuteronomium 34:10): Elia, die de profetie in Israël nieuw leven inblies, het ware geloof redde van de Baälscultus, en geëerd werd door levend ten hemel te worden opgenomen.

Deze beide Bijbelse helden nemen in de Joodse en vroegchristelijke kunst een belangrijke plaats in. De afbeelding van Mozes met de Thorarol uit een synagoge uit de 3e eeuw toont de leider in de Hellenistische kleding die in die tijd werd gebruikt om Joodse helden af te beelden. Let op de blauwe strepen op de franjes die de blauwe en witte tzitzit of kwasten voorstellen die door de Schrift worden voorgeschreven. Het bakje aan zijn voeten is waarschijnlijk een houder voor de boekrol; de sluier die Mozes over zijn gezicht moest leggen, toen hij de berg afdaalde na zijn ontmoeting met God en het ontvangen van de Thora.

Israel Today nieuwbrief

Dagelijks nieuws

Gratis in uw mailbox

Israel Heute Newsletter

Tägliche Nachrichten

FREI in Ihrer Inbox