Al meer dan zes weken is ons leven niet meer hetzelfde als voor 7 oktober. Het is alsof we plotseling naar een parallelle wereld zijn gekatapulteerd, een wereld met dezelfde mensen maar met een compleet andere realiteit. Het is een bittere en trieste realiteit die we nu moeten accepteren, waarin minstens 1200 mensen op de meest brute manier zijn vermoord door terroristen van Hamas. Er zijn 238 mensen ontvoerd door deze beesten in de Gazastrook, waaronder kleine kinderen, baby’s en oude mensen. We leven nu in een wereld waarin we elke dag horen over meer Israëlische soldaten die zijn gedood in de strijd tegen Hamas in Gaza. Helaas bevinden we ons niet in een parallelle wereld, maar in onze wereld. Er is geen weg terug, dit is onze nieuwe realiteit.
Het is moeilijk voor mij om onze gevoelens en indrukken aan jullie te beschrijven. Ik zal het toch proberen. Hopelijk kan ik op zijn minst een klein deel van onze gevoelens aan jullie overbrengen, van mijn indrukken en gedachten die sinds 7 oktober bij me zijn.
Sinds die datum is er geen ochtend geweest waarop ik niet wakker werd met gedachten aan de vermoorde mensen, en ik schrijf dit niet zomaar. Ik heb de afschuwelijke beelden van 7 oktober constant in mijn hoofd. Ik heb alle video’s van deze gruweldaden bekeken die ik kon vinden. Het was belangrijk voor me om de waarheid te zien, om precies te weten wat er op die verschrikkelijke dag was gebeurd. Tot op de dag van vandaag kan ik nog steeds niet begrijpen hoe het heeft kunnen gebeuren. Nog minder kan ik begrijpen hoe mensen in staat waren om deze gruweldaden te begaan. De beelden van afschuw en vernietiging zijn altijd bij me. Ik heb de afgelopen zes weken veel gehuild. En niet alleen ik, het hele land huilt en verkeert in een staat van trauma.
Sinds het bloedbad en het begin van de oorlog heeft de televisie er alleen maar verslag van gedaan. Naast de reportages over andere gesneuvelde Israëlische soldaten zijn er steeds nieuwe heldenverhalen. Verhalen over mensen die het inferno op een ongelooflijke manier wisten te overleven. Verhalen over mensen die hun eigen leven riskeerden om zoveel mogelijk mensen te redden. Een klein deel van deze verhalen kun je hier op deze nieuwssite lezen, maar er zijn nog veel meer verhalen. Veel van deze verhalen zijn hartverscheurend.
Gisteren zag ik een reportage over Menachem Clemenzon die samen met zijn broer Alchanan meer dan 100 mensen redde uit kibboets Beeri, die door terroristen werd verwoest. Zijn broer werd tijdens de laatste missie doodgeschoten door een terrorist. Uiteindelijk ontmoette de redder een aantal van de mensen die hij had gered, een zeer emotionele gebeurtenis.
הגיבור הזה, מנחם קלמנזון, התעורר ב-7 באוקטובר והחליט לצאת מעתניאל לדרום יחד עם אחיו אלחנן. הוא ראה את התופת והחליט להיכנס לתוכה. אבל דווקא שם, רגע לפני שחילצו תושבים, הם ביקשו מהם לקחת איתם את הפלאפון, הבגדים, מה שאפשר. כי גם שם, כשהכל היה הרוס ושבור, הם זכרו שיש חיים. שננצח. pic.twitter.com/fynHB2SFhj
— Alon Pearl (@Pearl_Alon) November 19, 2023
Menachem, een van de vele helden
Er is bijna niemand in ons land die niet op de een of andere manier is getroffen door de gebeurtenissen. Een buurman van onze zoon in Tel Aviv werd vermoord door de terroristen op het Nova muziekfeest. Ook het broertje van een jeugdvriendin van onze dochter is nooit teruggekeerd van het feest. Ik heb jullie hier al over verteld. Een van de collega’s van het werk van onze dochter werd ook op dit feest vermoord. Ook al kende onze dochter haar niet, het was moeilijk voor haar om dit te verwerken. Dan hebben we het nog niet eens over de dood van de broer van haar vriendin.
Een paar dagen geleden ontving een collega van de redactie van Israel Today een sms van de lerares van haar zoon, die in de tweede klas zit. Het ging over de vader van een leerling. Net als zovele anderen was hij opgeroepen voor reservetaken in het leger en vocht hij tegen Hamas-terroristen in de Gazastrook. Hij werd gedood in de strijd.
Yakir Biton werd 34 jaar oud. Hij werd uit zijn leven gerukt en laat een vrouw en drie kinderen achter die het nu zonder hem moeten stellen. Wat een verschrikkelijk nieuws. Kun je je voorstellen dat de klassenleraar van je kind zo’n sms stuurt?
Yakir Biton is een van de in totaal 390 soldaten die zijn omgekomen sinds het begin van de oorlog op 7 oktober. Vanochtend nog werden de namen van twee andere gesneuvelde soldaten bekendgemaakt. Achter elke gesneuvelde soldaat staat een hele familie, voor wie een hele wereld is ingestort. Mijn stad, Modi, heeft al 17 soldaten verloren. Voor de niet-getroffenen is het een korte aankondiging, maar voor de nabestaanden is het het einde van de wereld die ze kenden. Ik bewonder de manier waarop ze omgaan met het verlies van hun dierbaren. Het leven gaat door, het moet doorgaan.
Vanochtend vertelde mijn jongste zoon me dat een goede vriend van hem nu in de Gazastrook zit. Hij is een strijder. Zijn familie moet zich nu grote zorgen maken. Maar helaas is dit de realiteit voor veel gezinnen. We moeten sterk blijven. Een andere vriend is voor een paar dagen thuisgekomen, hij werd ingezet aan de noordgrens. Morgen moet hij ook naar het zuiden. Ik ken hem al sinds de basisschoolleeftijd.
We werden in deze oorlog meegesleurd door Hamas, dat mogen en zullen we niet vergeten. Geloof me, niemand van ons wil oorlog. Maar we begrijpen allemaal dat we op dit moment geen andere keuze hebben. Geen enkele Israëli wil in de buurt van de monsters van Hamas wonen.
Terwijl ik deze regels aan jullie schrijf, staat de televisie constant aan. Dat is al 6 weken zo. Ik zou nog veel meer indrukken kunnen beschrijven. Er is de nog steeds bijna dagelijkse raketaanval op het centrum van het land, met het gebulder van de afweerraketten, het lawaai van de gevechtsvliegtuigen op weg naar een nieuwe missie tegen de terroristen. En ja, ik weet dat deze aanvallen ook burgerslachtoffers maken in Gaza. Helaas zijn er geen oorlogen zonder onschuldige slachtoffers. Elke dood van een onschuldig persoon is tragisch. Maar wij zijn deze oorlog niet begonnen. Het staakt-het-vuren waar nu om wordt gevraagd, bestond al op 6 oktober. Totdat het werd verbroken door Hamas.
Dat was het voor vandaag. Ik zal me een andere keer opwinden over de secretaris-generaal van de VN, António Guterres. Gisteren werd de 40 minuten durende film over de gruweldaden van Hamas getoond op het VN-hoofdkwartier in New York, en Guterres vond het niet nodig om aanwezig te zijn, ondanks een uitnodiging van de Israëlische VN-ambassadeur Gilad Erdan. Maar zoals ik al zei, daar zal ik me een andere keer over opwinden.
Ik hoop dat ik erin geslaagd ben om mijn indrukken en gedachten te beschrijven. Hoe denk je over deze tijd sinds 7 oktober? Heb je het erover?
Ik hoop dat we de 238 mensen die naar Gaza zijn ontvoerd zo snel mogelijk kunnen omarmen. Helaas lijkt de wereld er minder om te geven. We missen ons normale en saaie dagelijkse leven. Wees voorzichtig! Shalom!
Iraanse raketaanval op centraal Israël: twee doden en meerdere gewonden
Netanyahu prijst samenwerking bij redding Amerikaanse piloot in Iran
De meeste doelen in Iran zijn geselecteerd na de oorlog van juni
