Dit kan niet waar zijn!

Eerlijk gezegd weet ik niet goed hoe ik mijn brief aan jullie vandaag moet beginnen. Maar met wie ik gisteren ook sprak, vrienden, voormalige kameraden, journalisten of buren, we mompelden allemaal hetzelfde. “Dit kan niet waar zijn, wat er in het zuiden is gebeurd!”

In de hele geschiedenis van de staat Israël zijn er in de afgelopen 75 jaar nog nooit zoveel Israëli’s op één dag gedood in een oorlog in Israël als gisteren in het zuiden, meer dan 500 burgers en soldaten. Niet in de Libanonoorlog van 1982, niet in de Yom Kippoeroorlog van 1973, niet in de Zesdaagse Oorlog van 1967 en niet in de Onafhankelijkheidsoorlog van 1948. Wat er gisteren in het land is gebeurd, is voor ons allemaal niet te bevatten. De nationale veiligheidssituatie van Israël heeft een dieptepunt bereikt in de geschiedenis van de staat, waar Israël dringend uit moet komen. Anders zullen onze vijanden de zwakte van Israël heel snel inzien en ook vanaf andere fronten aanvallen. Terwijl ik deze regels schrijf, trillen alle ramen in mijn huis. Van een afstand kan ik de bombardementen in de Gazastrook horen, en toch woon ik hemelsbreed 51 kilometer ten noordoosten van de Gazastrook.

De avond ervoor waren Anat en ik uitgenodigd bij mijn orthodoxe zus Ruthi en haar grote familie voor het Shabbat diner en de tweede Sukkot vakantie in haar Tabernakel. Al haar kinderen zijn orthodoxe Tora-studenten en geen van haar jongens heeft in het leger gediend. Wat een rustige en vredige tijd hadden we samen gehad rond de rijkelijk gedekte tafel. En toen, zes uur later, brak de volgende ochtend de oorlog uit. Toen Ruthi’s familie hoorde dat onze drie zonen Tomer, Moran, Elad en onze schoonzoon Ariel waren opgeroepen voor de reservisten, stuurden ze ons na afloop van Shabbat een WhatsApp: “Gezegende nieuwe week. We bidden voor jullie kinderen en hoop. De hele Deri-familie bidt voor jullie, zodat iedereen gezond en in vrede terugkeert uit de oorlog.”

Dat is hun taak in onze familie en daar maken we geen ruzie meer over. Hun kinderen bidden en onze kinderen vechten.

Hoe de honderden Palestijnse terroristen erin slaagden om Israël door het grenshek binnen te dringen in de vroege shabbatochtend zonder op tijd ontdekt te worden, moet in de geschiedenis van Israël worden gegrift als een van zijn grootste mislukkingen. Het grensbewakingssysteem van Israël werd waarschijnlijk uitgeschakeld met een drone en Iraanse cyberaanvallen voordat de Palestijnse terroristen Israël binnenkwamen. Als dit waar is, en toegegeven wordt door de Israëlische militaire staf, verklaart dit het Palestijnse succes en Israëls strategische falen.

Niet de raketaanvallen op Israël zijn het probleem in de oorlog, maar de verrassingsaanval en de vrije doorgang vanuit Gaza naar Israëlische nederzettingen en kibboetsim in het zuiden bij Gaza. In een wandeling zijn de Palestijnen het land binnengevallen met jeeps, motoren en te voet en hebben het zuiden veroverd. Maar het ergste is de ontvoering van talloze Israëli’s, hele families met hun kinderen, burgers, oma’s met hun Filippijnse verzorgers, jongeren van de Nova techno party in Reím, soldaten levend of dood. Op het Telegram-kanaal hebben we een paar van de vele video’s laten zien van Israëli’s die massaal naar Gaza worden gesleept. Ze hebben het over 180 Israëli’s, maar het zal me niet verbazen als het aantal hoger ligt.

Het leek wel of het hele zuiden soldaatloos was. Nul beveiliging! Het duurde uren om Israëlische soldaten te zien. Mijn vriend Amnon in het zuiden redde gisteren zijn dochter Ronnie van het natuurfeest en vertelde me dat alle wegen rond Gaza open waren. Geen soldaten, geen wegversperringen, niets. Met Google location van Ronnie wist hij zijn dochter te redden uit de chaos in de lege velden bij het grenshek. Hij was boos op het leger en tierde en vloekte alleen maar. Geen soldaten, geen veiligheid, niets van het Israël dat we dachten te kennen.

Vanochtend laten alle media familieleden zien die smeken om hun ontvoerde kinderen in Gaza. Hoe de regering hiermee om zal gaan weet ik niet, maar ik kan me niet voorstellen dat deze mensen en families jarenlang in Gaza worden vastgehouden. Dit beperkt ook de bombardementen van Israëlische straaljagers in Gaza, omdat er Israëlische gijzelaars zijn. Niet alleen dat, in de komende dagen zullen honderden Israëli’s worden afgezet en dit zal zijn weerslag hebben op het moreel van de Israëlische samenleving. Dit zijn aantallen die Israël nog nooit heeft gezien in een oorlog op deze schaal. En deze aantallen zullen alleen maar toenemen omdat de oorlog nu begint. Israël bereidt zich voor op een massale grondinvasie van Gaza. En dat zal ook zijn tol eisen als die daadwerkelijk plaatsvindt. Ondertussen leren de mensen elkaar weer kennen. Demonstranten tegen de wettelijke hervormingen die dreigden met dienstweigering zijn allemaal in uniform en in het zuiden. Tegenspoed verenigt de mensen.

Israëlische militaire reservisten arriveren op een verzamelplaats bij de grens met Libanon, 7 oktober 2023. Foto Ayal Margolin/Flash90.

Eén ding is zeker: de oude regels gelden misschien niet meer. Israël moet deze keer anders ingrijpen om Hamas en alle andere terroristen in Gaza voor eens en altijd te ontwapenen. Israël heeft gisteren de eerste ronde in het gevecht verloren, Israël moet de volgende rondes winnen in een knock-out tegen elke prijs, anders hebben we geen bestaansrecht.

Ondertussen heeft Israël de elektriciteit in Gaza afgesloten, omdat ze die van Israël krijgen, ook al vallen ze Israël al bijna 20 jaar aan met raketten. Ze betalen de heffingen toch niet. De invoer van benzine en diesel in Gaza is stopgezet, net als alle andere handelsgoederen. Wat ik gisteren in de Zoom-bijeenkomst zei, herhaal ik hier, deze keer moet Israël genadeloos ingrijpen in Gaza, nul consideratie! Israël is nog steeds in shock en zal pas in de komende dagen leren wat een catastrofe de mensen en het land heeft getroffen.