(JNS) De plotselinge enthousiasme voor de zogenaamde Gazaanse uitvoerende raad is opvallend. Een groot aantal landen, een overvloed aan toezichthoudende en ondertoezichthoudende instanties, commissies boven commissies – allemaal presenteren ze zich met groot vertrouwen in de toekomst en in elkaar. De Amerikaanse president Donald Trump presenteerde deze internationale architectuur aan de wereld alsof het een belofte was voor orde, stabiliteit en hoop.
We hebben deze film al eens gezien.
Het doet denken aan de recente aankondiging van Steve Witkoff, Trumps speciale gezant voor het Midden-Oosten, dat 800 Iraanse terdoodveroordeelden gespaard zouden blijven. De Islamitische Republiek bespotte deze bewering onmiddellijk, en kort daarna werd de slechts 26-jarige Erfan Soltani samen met anderen geëxecuteerd door het moorddadige regime. Een schorpioen kan niet anders dan steken. Dictaturen veranderen hun aard niet alleen omdat westerse politici dat willen.
Ondertussen dringt de realiteit zich op. 48 Amerikaanse F-35-gevechtsvliegtuigen zijn nu gestationeerd in Jordanië, het vliegdekschip USS Abraham Lincoln nadert de regio en de logica suggereert wat de diplomatie liever niet hardop wil zeggen: vroeg of laat zal er een aanval komen.
Terug naar Gaza – en naar de hoop.
Er worden uitgebreide, bijna faraonische structuren ontworpen om de verwoeste Gazastrook weer op te bouwen. Men hoopt op snelle en goede resultaten. Maar hoop kan duidelijkheid niet vervangen. De bekendmaking van het nieuwe uitvoerend comité is niet alleen vaag, maar ook gevaarlijk incoherent. Turkije en Qatar – openlijke tegenstanders van Israël – behoren tot de leden en zitten metaforisch gezien aan de grens met Israël. Kort daarna doken ook Pakistan en Rusland op.
Toen hij de eerste twee namen hoorde, verklaarde de Israëlische premier Benjamin Netanyahu ondubbelzinnig dat het besluit “niet met Israël was afgestemd en in strijd is met zijn beleid”.
De reden hiervoor ligt voor de hand. Qatar is de belangrijkste geldschieter van Hamas en via Al Jazeera haar machtigste bondgenoot in de media, om nog maar te zwijgen van het feit dat het genereus onderdak biedt aan de terroristische leiders van Hamas, die nooit een geheim hebben gemaakt van hun doel: de vernietiging van het Joodse volk.
Turkije is op zijn beurt de ideologische thuisbasis van de Moslimbroederschap, waaruit Hamas is voortgekomen. De president van Turkije, Recep Tayyip Erdoğan, intrigueert al decennialang openlijk en consequent tegen Israël.
Om fase 2 van een akkoord voor de Gazastrook echt te kunnen starten, moeten nog twee voorwaarden worden vervuld: de teruggave van het lichaam van de laatste ontvoerde Israëliër en de volledige ontwapening van Hamas. Deze eisen zijn vastgelegd in het akkoord zelf. Maar noch Qatar, noch Turkije hebben ook maar het minste belang bij de vervulling ervan. Integendeel, zij streven naar invloed, legitimiteit en vooral naar de voortdurende gunst van Trump. Ze presenteren zich als “garanten”, maar garanderen niets dat van betekenis is.
Als Israël zijn kaarten goed speelt, kan het de schade nog neutraliseren. De Amerikaanse regering heeft nog nooit ‘nee’ gezegd tegen Israël, en Jeruzalem zal erop staan dat deze opdringerige spelers geen troepen sturen, geen wapens dragen en geen beslissings- of controlebevoegdheden uitoefenen. Ze mogen wel aan tafel zitten, maar ze mogen de kaarten niet aanraken.
Toch is de omvang van dit project veelzeggend. Tussen het bestuur, het uitvoerend comité, de hoge vertegenwoordiger voor Gaza en zijn medewerkers, het NCAG (Nationaal Comité voor het Bestuur van Gaza) en de internationale stabilisatiemacht zou het aantal betrokken landen gemakkelijk kunnen stijgen van de 60 uitgenodigde landen – waarvan er 20 al hebben toegezegd – naar 80 of meer. Daarnaast is er een leger van hoogwaardigheidsbekleders, miljardairs, investeerders, diplomaten, democratieën en dictaturen, het Westen en de politieke islam, rijken en armen, bondgenoten en vijanden.
Komt u dit bekend voor?
Misschien heeft Trump gewoon genoeg van de Verenigde Naties. Misschien probeert hij iets ongekends: het opzetten van een alternatief internationaal forum dat niet in de schaduw staat van de oude as Sovjet-Unie-Derde Wereld of hun ideologische opvolgers, maar onder Amerikaanse auspiciën. Als dat zo is, zou dit een historische ommekeer zijn.
De reactie uit Parijs versterkt deze interpretatie. De Franse president Emmanuel Macron wees de uitnodiging van de VS onmiddellijk af. Hoewel hij relatief jong is, is hij al een politicus op weg naar buiten, gekenmerkt door een uitgesproken Frans anti-Amerikanisme. Macron houdt van de Verenigde Naties. Een Amerikaans machtscentrum – vooral een dat Gaza herbouwt zonder Israël te delegitimeren – stoort hem. Dat zegt hij openlijk.
Israël daarentegen draagt zoals altijd de kosten van ongewenste invloeden. Het moet zich verdedigen tegen het onverdedigbare. De islamistische haat blijft een existentiële bedreiging, geen diplomatiek misverstand. De hoogste prioriteit blijft daarom ongewijzigd: het ontwapenen van Hamas.
Als de ayatollahs in Teheran eindelijk uit de macht worden gezet, verliest het hele terreurnetwerk zijn sterkste bondgenoot. Het speelveld mag dan groot zijn, de tafel breed en de spelers talrijk, maar Israël heeft maar weinig rode lijnen en die zijn niet onderhandelbaar.
Als Israël opnieuw moet optreden, zal het dat doen. Een nieuwe 7 oktober staat niet op de agenda. En wat dit nieuwe speelveld ook mag brengen, Trump zal Israël laten doen wat het moet doen om te overleven.
Trump’s lijst met doelwitten in Iran
Frankrijk klaagt vijf personen aan wegens het overmaken van 40 miljoen euro aan Hamas onder het mom van “hulpgelden”
Hamas tegen Trump: “We zullen nooit onze wapens neerleggen”
