De strategische gevolgen van Bidens falen

Zijn tegenstrijdige verklaringen waren al voldoende om van de reis van de president een mislukking te maken, maar de onoverbrugbare kloof tussen zijn woorden en het beleid van zijn regering maakte de reis strategisch catastrofaal.

Door Caroline Glick |
De Amerikaanse president Joe Biden ontmoet de Israëlische premier Yair Lapid in Jeruzalem, op 14 juli 2022. Foto: Emil Salman/POOL

(JNS) Het moment waarop de reis van de Amerikaanse president Joe Biden naar Israël mislukte, was vrijdagochtend tijdens zijn opmerkingen in het Augusta Victoria Ziekenhuis op de Olijfberg in Jeruzalem. Het bezoek van Biden aan het volledig Arabische ziekenhuis was de meest controversiële halte tijdens Bidens bezoek aan de Joodse staat, omdat het een ommekeer betekende ten aanzien van Amerika’s reeds lang bestaande steun voor een ongedeeld Jeruzalem.

Niet alleen weigerde Biden Israëlische functionarissen toe te staan hem te vergezellen bij zijn bezoek aan het ziekenhuis in Jeruzalem, maar zijn team verwijderde ook de Israëlische vlag uit Bidens limousine toen hij daarheen op weg was. Ook werden de Israëlische verslaggevers geweigerd deel te nemen aan het persmoment. Simpelweg, zelfs voordat Biden het bezoek aflegde, vormde de ziekenhuisrondleiding een overduidelijke tegenspraak met zijn herhaalde protesten van onsterfelijke vriendschap en steun voor Israël. Als iemand nog hoop koesterde dat de president die op de Israëlische televisie zei dat hij een zionist was, de waarheid sprak, dan werd die hoop volledig de bodem ingeslagen toen Biden zijn opmerkingen in het ziekenhuis begon.

Biden begon wat al snel een wijdlopige, grotendeels onsamenhangende toespraak werd over hoeveel hij van verpleegsters houdt, kanker haat en zijn overleden zoon Beau mist, met de meest vijandige, antizionistische karakterisering die een zittende Amerikaanse president ooit van Israël heeft gemaakt.

In zijn eigen woorden:

“Mijn achtergrond en de achtergrond van mijn familie is Iers Amerika, en we hebben een lange geschiedenis van … niet fundamenteel anders dan het Palestijnse volk met Groot-Brittannië en hun houding ten opzichte van Iers-katholieken door de jaren heen, gedurende 400 jaar.”

Terwijl de rest van de toespraak zo onsamenhangend was dat het moeilijk is voor te stellen dat hij anders dan uit de losse pols werd gehouden, was Bidens laster van Israël als een koloniale macht duidelijk voorbereid, want hij werd gevolgd door een citaat uit een Iers gedicht. Het idee dat Israël een hardvochtige koloniale overheerser is in andermans land, is de essentie van de antizionistische laster. De valse bewering dat Joden geen geschiedenis hebben in hun historische thuisland en geen nationale rechten hebben als het inheemse volk van het land Israël, is inherent aan het verhaal.

Het ironische en illustratieve van Bidens bezoek was dat zelfs zijn ongekende afwijzing van Israëls bestaansrecht zijn gastheren niet tevreden stelde. Aan het eind van zijn wijdlopige opmerkingen, riep een Amerikaans-Palestijnse verpleegster uit New Jersey uit: “Dank u voor uw steun, maar we hebben meer rechtvaardigheid, meer waardigheid nodig.”

Overal waar Biden kwam tijdens zijn weeklange trip naar het Midden-Oosten, gaf hij toe, of probeerde hij toe te geven, aan zijn gastheren en aan het belangrijkste doelpubliek in de Verenigde Staten. Toen hij uitbundig sprak over zijn vriendschap met en betrokkenheid bij Israël en beloofde Iran geen kernwapenstaat te laten worden, maakte hij een knieval voor de overgangsregering van Israël en de Amerikaanse joodse Democraten. Toen hij de Palestijnen de hand boven het hoofd hield door Israël aan te vallen, deed hij dat voor zijn progressieve, anti-Israël basis in eigen land. En tijdens zijn bezoek aan Jeddah, Saoedi-Arabië, gaf hij toe aan zijn Arabische publiek en aan de nationale veiligheidsmensen in Washington toen hij verkondigde: “We zullen niet weglopen en een vacuüm achterlaten dat kan worden opgevuld door China, Rusland of Iran.”

Biden slaagde er niet in de Palestijnen te overtuigen, omdat zijn toenaderingspogingen tot Israël in tegenspraak waren met zijn toenaderingspogingen tot hen. Wat Israël, de Saoedi’s en de staten die partij zijn bij de akkoorden van Abraham – de machtigste bondgenoten van de VS in het Midden-Oosten – betreft, is Bidens toezegging mislukt, zowel omdat zijn boodschappen tegenstrijdig waren als omdat zijn inhoudelijke beleid in tegenspraak is met zijn toezeggingspropaganda.

Terwijl Biden bij de Israëli’s een vieze smaak in de mond achterliet door zijn anti-Israël toegevendheid aan de Palestijnen (dacht hij dat hij, door Israëlische verslaggevers uit zijn persmoment te weren, zou voorkomen dat wij er achter zouden komen wat hij zei?), viel Biden tegelijkertijd zijn Saoedische gastheren af en viel hij hen aan.

Biden kwam naar Jeddah met zijn hoed in de hand om de Saoediërs en andere olieproducenten in de Golfstaten te vragen hun productie te verhogen om hem te helpen de olieprijzen aan de pomp te verlagen. Onder deze omstandigheden had van Biden verwacht mogen worden dat hij zijn gastheren met respect zou bejegenen. In plaats daarvan herhaalde hij zijn beschuldiging dat de Saoedische kroonprins Mohammed bin Salman een koelbloedige moordenaar is die verantwoordelijk is voor de moord op Jamal Khashoggi in 2018.

Het is geen verrassing dat ze weigerden mee te werken, en Biden vertrok met lege handen. Erger nog, hij was politiek verzwakt omdat zijn wakkere progressieve achterban boos op hem was omdat hij niet vijandig genoeg stond tegenover de Saoedische leider

De tegenstrijdige verklaringen waren al voldoende om Bidens reis tot een mislukking te maken, maar nog erger was de onoverbrugbare kloof tussen Bidens woorden en het feitelijke beleid van zijn regering. Deze kloof maakte van een miserabele mislukking van een reis een strategisch catastrofale reis.

En net zoals Biden niet leek te beseffen dat hij niet weg kon komen met zijn tegenstrijdige pamfletten, leek hij zich in het geheel niet bewust van en onverschillig te zijn tegenover het feit dat zijn beleid contraproductief is en verwoestend voor de bondgenoten van de VS. Het voornaamste punt van conflict was Bidens beleid ten aanzien van Iran.

Bidens gezant voor Iran, Robert Malley, heeft tijdens een interview met NPR (Amerikaanse Radiozender) op 5 juli in feite Amerika’s bondgenoten verteld dat de regering hen heeft verraden. Malley zei dat Iran al voldoende hoeveelheden verrijkt uranium heeft om in een paar weken een kernbom te maken. Israël, de Verenigde Arabische Emiraten (VAE), Saoedi-Arabië, Egypte en Bahrein wilden van Biden horen hoe de Verenigde Staten van plan zijn Iran ervan te weerhouden een nucleair bewapende staat te worden, nu zijn eigen gezant heeft bevestigd dat Iran, dankzij het beleid van Biden, een nucleaire drempelstaat is geworden.

In plaats van een dergelijk beleid uit te stippelen, vertelde Biden Israël en de Arabieren dat de Verenigde Staten op koers blijven met nucleaire tolerantie. Dat wil zeggen, Biden vertelde hen dat ze er alleen voor staan. En erger nog, hij vertelde Israël dat de Verenigde Staten tegen elke militaire aanval op de nucleaire installaties van Iran zijn. Met andere woorden, Biden en zijn team zullen niet alleen niets doen om Iran ervan te weerhouden kernwapens te bouwen, zij zullen Iran beschermen tegen een aanval van Amerikaanse bondgenoten.

Dan zijn er de Abraham Akkoorden. Ook hier hebben Bidens opgebouwde berichtgeving en inhoudelijke beleid niet alleen het vertrouwen van de VS-bondgenoten in zijn leiderschap uitgehold, maar ook de bondgenoten van Amerika schade berokkend.

De Abraham Akkoorden worden aangeprezen als vredesakkoorden tussen Israël, de VAE, Bahrein, Marokko en Soedan. Maar meer nog dan vredesakkoorden vertegenwoordigen zij een strategisch partnerschap tussen de Soennitische Arabische staten van de Perzische Golf en Egypte, die door Iran worden bedreigd, en Israël, dat ook door Iran wordt bedreigd. Als zodanig staan zij inhoudelijk en strategisch los van en zijn zij te onderscheiden van de Palestijns georiënteerde diplomatie.

Terwijl de Akkoorden van Abraham Israël samenbrengen met Arabische staten op basis van gedeelde  belangen m.b.t. hun bestaan, is een op de Palestijnen gerichte diplomatie, zoals Bidens lasterlijke vergelijking van Israël met het imperialistische Groot-Brittannië, gebaseerd op het idee dat Israël de vijand van de regio is, fundamenteel onwettig en verantwoordelijk voor alle problemen van zijn buren, inclusief de agressie van Iran. De twee concepten sluiten elkaar uit.

Staten die de Palestijns-georiënteerde diplomatie steunen zijn onder meer Jordanië en Qatar, en natuurlijk steunt ook de Palestijnse Autoriteit deze diplomatie. Al deze landen zijn felle tegenstanders van de Abraham Akkoorden. Sterker nog, zij hebben ze veroordeeld. Jordanië ziet Iran niet als een bedreiging. Hamas en tot op zekere hoogte de Palestijnse Autoriteit zien Iran als een sponsor en bondgenoot. En Qatar is de naaste bondgenoot en partner van Iran.

Toch is het beleid van de regering-Biden erop gericht de twee partijen nader tot elkaar te brengen. Het eerste teken hiervan kwam met het bezoek van staatssecretaris Anthony Blinken aan Israël en de Palestijnse Autoriteit in maart. Destijds probeerde Blinken de ministers van Buitenlandse Zaken van de landen van het Akkoord van Abraham te dwingen de Palestijnen bij hun beraadslagingen te betrekken. Hij faalde.

Maar in plaats van weg te lopen, heeft de regering de zaak verergerd. Zij heeft getracht Iraanse bondgenoten en machten als Qatar en Irak, alsmede Jordanië, op te nemen in de regionale luchtverdedigingsalliantie die de Verenigde Staten via CENTCOM (Amerikaanse legereenheid voor Amerikaanse veiligheidsbelangen) tot stand tracht te brengen. Maar Qatar en Irak in de alliantie opnemen betekent dat de alliantie van alle betekenis wordt ontdaan. Evenzo wil Biden Jordanië en de Palestijnse Autoriteit, die gekant zijn tegen de Abraham Akkoorden, betrekken bij de topontmoetingen van de partners bij de Abraham Akkoorden, een stap die opnieuw de akkoorden zou uithollen en ze in het beste geval zou reduceren tot een strategische tegenstrijdigheid of verdeeldheid.

Onmiddellijk nadat Biden Jeddah met lege handen had verlaten, zijn Egypte en de VAE naar Teheran gestapt om hun ambassades te heropenen en formeel de betrekkingen te herstellen met een staat die hun vernietiging heeft toegezegd. Nu de VS het effectief opneemt voor het Iraanse team, moeten zij hun mogelijkheden onderzoeken.

Dit alles is natuurlijk verwoestend voor Israël, op elk niveau. De stap die Israël moet maken ligt tamelijk voor de hand. Israël moet de regering-Biden net zo laten vallen als Biden en zijn vijandige adviseurs dat doen voor Israël. En dan moeten ze een beleid gaan voeren dat werkelijk Israëls belangen behartigt.

Helaas doen onze interim-leiders, premier Yair Lapid en minister van Defensie Benny Gantz, dat niet.

Om redenen die niets te maken hebben met strategische rationaliteit of werkelijkheid, opereren beide mannen blijkbaar in de veronderstelling dat Israël verplicht is een beleid ten aanzien van de Palestijnen en Iran te voeren dat vernietigend is voor Israëls veiligheidsbelangen in relatie tot zijn omgeving.

Israel heeft blijkbaar geen plan om de nucleaire installaties van Iran aan te vallen, ondanks het feit dat we ons in een crisistijd bevinden. We hebben geen beleid om de Abraham Akkoorden te verdedigen of te behouden. Zowel Gantz als Lapid lijken geen duidelijk begrip te hebben van het doel of de beweegredenen van de akkoorden. Het is moeilijk te bepalen of hun standpunten gebaseerd zijn op ideologische blindheid of gewoon onvermogen. Beide mannen hebben beiden laten zien, en op vergelijkbare manieren.

Maar toch betekent het catastrofaal mislukte bezoek van Biden, dat onmiddellijk gevolgd werd door het triomfantelijke bezoek van de Russische president Vladimir Poetin aan Teheran op maandag, dat Israël geen tijd heeft voor zijn leiders om verbeterd staatsmanschap te leren.

Bidens gebazel was irritant en beledigend. Maar het is de verwoestende inhoud van zijn beleid dat echt alarmerend is. Israël moet nu voor zichzelf opkomen, want niets wat het zegt, geen toezeggingen van zijn kant, zal de koers van Amerika veranderen.

Caroline Glick is een prijswinnende columniste en auteur van “The Israeli Solution: A One-State Plan for Peace in the Middle East.”

Israel Today nieuwbrief

Dagelijks nieuws

Gratis in uw mailbox

Israel Heute Newsletter

Tägliche Nachrichten

FREI in Ihrer Inbox