De heiligverklaring van Marwan Barghouti

(JNS) Prominente narcisten die op zoek zijn naar een nieuwe deugd waarmee ze zich kunnen profileren, hebben een nieuwe zaak gevonden die past bij hun morele grootsheid: vrijheid voor een beruchte massamoordenaar van onschuldigen.

Ongeveer 200 bekende acteurs en muzikanten, waaronder Benedict Cumberbatch, Mark Ruffalo, Cynthia Nixon, Sir Ian McKellen, Paul Simon, Sting en Brian Eno, hebben opgeroepen om druk uit te oefenen op Israël om de voormalige Fatah-terroristenleider Marwan Barghouti vrij te laten uit de gevangenis.

De 66-jarige Barghouti staat altijd op de eerste plaats in opiniepeilingen onder Palestijnse Arabieren die wordt gevraagd wie zij als opvolger van de 90-jarige Mahmud Abbas als hoofd van de Palestijnse Autoriteit zouden willen zien.

Nu hebben deze prominenten zich bij het initiatief aangesloten en beschrijven Barghouti als een “krachtig symbool van eenheid en een langdurig voorvechter van de vrijheid en waardigheid van het Palestijnse volk” en beweren ze dat hij al meer dan twee decennia “illegaal door Israël wordt vastgehouden”.

De petitie en de ondertekenaars staan vermeld op een campagnewebsite onder de slogan “Free Marwan”. De website presenteert Barghouti als “echtgenoot en vader” en ‘natiebouwer’ die “consequent heeft geloofd in een toekomst gebaseerd op het internationaal recht”.

Zelfs naar de maatstaven van de huidige moreel verdorven beroemdheden die zich inzetten voor de Palestijnse zaak, is dit schokkend.

Barghouti werd in 2002 op basis van overweldigend bewijs terecht veroordeeld omdat hij tijdens de jaren van de Tweede Intifada meerdere dodelijke terreuraanslagen had georkestreerd, waarbij hij vijf mensen vermoordde, waaronder vier Israëli’s en een Griekse monnik. De rechtbank stelde vast dat Barghouti ook moreel verantwoordelijk was voor tal van andere terreuraanslagen, waarbij nog veel meer Israëli’s werden vermoord.

Toen Barghouti voor zijn veroordeling de rechtszaal binnenkwam, maakte hij met zijn geboeide handen een overwinningsgebaar en verklaarde hij tegen iedereen: “Zolang de bezetting voortduurt, zal de intifada niet ophouden. Zolang Palestijnse moeders huilen, zullen ook Israëlische moeders huilen.”

Dit is de man die deze prominenten hebben omschreven als “langdurig voorvechter van de vrijheid en waardigheid van het Palestijnse volk” en hebben vergeleken met Nelson Mandela, de Zuid-Afrikaanse politicus die voor het Westen zoiets is als een wereldlijke heilige.

Acteurs en andere showbizz-grootheden steunen vaak absurde zaken. Dat ligt in de aard van de zaak voor mensen wier leven een voorstelling is, die rollen spelen en hun eigen beeld in verrukte bewondering bekijken. Ze doen zich voor als hoogstaande idealisten, maar zijn in de regel de ergste liberale hypocrieten.

Dit soort mensen verwerpt oorlog uit principe, omdat beschaafde mensen geweld afwijzen en in plaats daarvan geloven in rede, onderhandelingen en compromissen. Toch vieren ze iemand als held die gruwelijke massamoorden heeft gepleegd, die ze blijkbaar niet eens als geweld beschouwen, laat staan als aanvallen op onschuldigen.

Hun onwetendheid is gigantisch. Ze weten niets over Israël of het Midden-Oosten, behalve wat ze uit de Palestijnse propaganda hebben opgepikt. Toch behoeft de beslissing om een monster als Barghouti te steunen een verdere toelichting.

Dit maakt deel uit van een gedragspatroon onder linkse mensen dat eeuwen teruggaat. Sinds de Franse Revolutie voelen zij zich aangetrokken tot revolutionair geweld, wat zich in recentere tijden heeft gemanifesteerd in de steun aan bloedige tirannen als Stalin, Che Guevara en Pol Pot of terroristische doelen als de IRA in Ierland of de Palestijnse Arabieren.

Dergelijke linkse mensen lijken verleid te worden door de schijnbare romantiek van de revolutionair, van iemand die geweld gebruikt dat zij zelf nooit zouden gebruiken. Voor zulke mensen is geweld iets dat wordt gebruikt door mensen die zij afwijzen, zoals Israëli’s. Geweld tegen de Israëli’s is geen geweld, maar verzet.

Gekweld door verschillende soorten schuldgevoelens – hun bevoorrechte afkomst, hun rijkdom, hun blanke huidskleur – leggen ze de boete daarvoor bij personen die verzet bieden tegen een gelijkwaardige onderdrukking.

In de overtuiging dat alleen door middel van een dergelijk ‘verzet’ hun idealen van een betere samenleving kunnen worden verwezenlijkt, praten ze zichzelf wijs dat het beëindigen van de onderdrukking de middelen rechtvaardigt. Het geweld van de terrorist wordt zo gebagatelliseerd en de onschuldigen die hij heeft vermoord, worden ontmenselijkt. De prominenten denken dat deze slachtoffers hebben verdiend wat hen is overkomen, omdat hun loutere bestaan een schending van de rechtvaardigheid van de zaak was.

En de rechtvaardigheid van de Palestijnse zaak wordt als vanzelfsprekend beschouwd. In de hele ‘progressieve’ wereld is het de zaak der zaken.

Een van de redenen hiervoor is de steun van het mondiale mensenrechten- en humanitaire complex. Onder leiding van de Hamas-sympathiserende Verenigde Naties, die hun rol als mondiale verdedigers van vrede en gerechtigheid hebben verraden en in plaats daarvan een instrument zijn geworden van tirannen, kleptocraten en fanatici, heeft dit complex het internationaal recht gebruikt als wapen om de enige joodse staat ter wereld te vervolgen.

Een nieuw rapport van NGO Monitor heeft aangetoond hoe corrupt dit complex is. Op basis van interne documenten van Hamas belicht het rapport de systematische controle van de terreurorganisatie over buitenlandse ngo’s die actief zijn in Gaza.

Hamas-activisten beschrijven hun toezicht op NGO-vertegenwoordigers en -kantoren, hun methoden om door het buitenland gefinancierde humanitaire groepen te manipuleren, en de militaire en inlichtingenoverwegingen die ten grondslag liggen aan de beperkingen die zij opleggen aan de activiteiten van NGO’s. De documenten tonen ook aan dat ngo’s het misbruik door Hamas hebben verzwegen of gebagatelliseerd en zich hebben onderworpen aan hun eisen.

Een document uit 2021 suggereert dat Oxfam samenwerkte met een lokale groep die banden heeft met Hamas aan een infrastructuurproject dat kennelijk heeft bijgedragen aan de militaire voorbereidingen van Hamas.

De “administratief directeur” van Medical Aid for Palestinians-UK in Gaza werkt bij de militaire tak van Hamas en “heeft banden met Hamas en heeft haar trouw gezworen”.

De “garant” voor de in de VS geregistreerde organisatie Catholic Relief Services, de directeur van de ngo in Gaza, is “verbonden met het Volksfront [voor de Bevrijding van Palestina] (PFLP)”, dat door de Verenigde Staten, de Europese Unie en Canada als buitenlandse terroristische organisatie wordt aangemerkt.

Dit alles zal waarschijnlijk geen verschil maken voor de prominenten die de vrijlating van Barghouti eisen. Dat komt omdat de Palestijnse zaak heeft bijgedragen aan de vernietiging van het morele kompas van het Westen.

Deze zaak staat voor niets minder dan de vernietiging van Israël. De Palestijnse Arabieren zeggen dit keer op keer.

Ze leren hun kinderen Joden te haten en te vermoorden. Ze demoniseren Joden als ratten, slangen of kraken – monsterlijke, demonische wezens die heimelijk de wereld zouden beheersen voor hun eigen gewin.

Daarom beschouwen veel Joden in het Westen de vele Palestijnse vlaggen in hun straten als een vloedgolf van nazivlaggen. Daarom beschouwen Britse joden een verpleegster of een zakenpartner die hen tegemoet treedt met een Palestijnse speldje met evenveel angst als wanneer ze een hakenkruis zouden dragen.

Voor de ‘progressieven’ daarentegen is de Palestijnse zaak een uithangbord van hun morele geweten.

Daarom heeft het het westerse discours en het westerse denken gecorrumpeerd. Wie zich aan deze zaak heeft toegewijd, herhaalt dezelfde bloedlasteringen over Israël, dezelfde instinctieve afkeer van joden, dezelfde waanzinnige en giftige fantasieën, hetzelfde hergebruik van oude stereotypen – ‘joodse overheersing’, het ‘uitverkoren volk’, de bloedlasteringen.

Onder het mom van het opkomen voor een onderdrukt volk heeft de Palestijnse zaak een dergelijk weerzinwekkend discours gelegitimeerd en het in de westerse samenleving salonfähig gemaakt. Ze heeft ook de omkering van waarheid en leugen, slachtoffer en dader, agressie en verdediging genormaliseerd.

Dit heeft er niet alleen toe geleid dat westerse nuttige idioten een massamoordenaar als held verheerlijken. Het heeft niet alleen het vermogen van het Westen aangetast om de islamistische vernietigingsoorlog tegen Israël te erkennen. Het heeft ook het vermogen van het Westen ondermijnd om de islamistische veroveringsoorlog tegen zichzelf te erkennen.

De verdraaide denkwijze die de Israëlisch-Joodse slachtoffers van genocidale aanvallen beschuldigt van genocidale agressie, is dezelfde denkwijze die degenen die waarschuwen voor de plannen van islamisten om het Westen te veroveren, bestempelt als “islamofoob”.

De Palestijnse zaak is het Trojaanse paard voor antisemitisme. En antisemitisme is het Trojaanse paard voor de aanval op de westerse beschaving.