De farce van het staakt-het-vuren: waarom Israël niet langer meespeelt in het hopeloze spel van het Westen

Het scenario is maar al te bekend. Er breekt een conflict uit, westerse landen haasten zich om een staakt-het-vuren te bemiddelen en diplomatieke handdrukken gaan gepaard met beloften van vrede. Het scenario omvat internationale waarnemers, scherp geformuleerde resoluties en – het belangrijkste – de verwachting dat niet-statelijke actoren, vaak goed bewapende terroristische organisaties, vrijwillig hun wapens inleveren in ruil voor politieke normalisatie.

Het is elke keer hetzelfde verhaal. En elke keer mislukt het.

Het staakt-het-vuren-akkoord tussen Israël en Libanon is daar het recentste bewijs van. De inkt is nog maar net droog, en toch ontwapent Hezbollah zich niet. Integendeel: de Iraanse vertegenwoordiger rust zich zichtbaar weer op – openlijk, agressief en met volledige medeweten van de Libanese regering. Sterker nog: hij doet dit ondanks enorme internationale druk en zelfs gerichte Israëlische militaire operaties, waarbij hooggeplaatste figuren zijn uitgeschakeld, waaronder de stafchef van Hezbollah, Ali Tabatabai.

Voor Israël is dit niet alleen een frustrerende diplomatieke mislukking – het is een kwestie van nationaal voortbestaan. Na de verschrikkingen van 7 oktober kan geen enkele Israëlische regering het zich veroorloven om een zwaarbewapende Hezbollah direct aan de noordgrens te tolereren, die op elk moment een nieuw bloedbad in Galilea kan veroorzaken. De Israëlische defensietroepen (IDF) hebben hun mening duidelijk verwoord: het huidige mechanisme om Hezbollah ter verantwoording te roepen is een papieren tijger. Overtredingen blijven onbestraft. Wapens stromen het land binnen. Raketlanceerinrichtingen vermenigvuldigen zich. Terroristen trainen en graven zich in.

En toch blijven de westerse landen vasthouden aan hetzelfde falende model: een staakt-het-vuren voorstellen, ontwapening eisen, erop vertrouwen dat terroristen hun woord houden en de handhaving overlaten aan tandeloze internationale instellingen zoals UNIFIL. Het heeft vroeger niet gewerkt. Het zal nu ook niet werken. Maar het zorgt voor een goed imago – totdat alles weer instort en de schuld dan aan Israël kan worden gegeven omdat het zich verdedigt.

Maar deze keer speelt Israël het spel niet mee. De IDF blijft preventieve aanvallen uitvoeren op stellingen van Hezbollah, waaronder lanceerplatforms en wapenopslagplaatsen, terwijl ze bredere operaties voorbereiden. Zoals een Amerikaanse functionaris het formuleerde: “Een Israëlische operatie in Libanon komt dichterbij.”

Die moet ook dichterbij komen. Want terwijl de wereld hoopt dat terroristen die de vernietiging van Israël zweren, vrijwillig zullen ontwapenen, begrijpt Israël de realiteit: vrede kan niet worden bedongen met gewapende vertegenwoordigers van Iran, die elk staakt-het-vuren zien als een kans om zich opnieuw te bewapenen.

Het Westen mag zich tevredenstellen met diplomatieke illusies. Maar voor Israël zijn illusies een luxe die het zich niet meer kan veroorloven.