Boy George geeft – na pro-Israëlisch lied – twee concerten in Tel Aviv

Boy George, de popicoon uit de jaren 80, die zich na de release van zijn nieuwe single We Will Dance Again als fervent voorstander van Israël toonde, geeft komende maand twee concerten in Tel Aviv. Het nummer is een soort muzikaal J’accuse, gericht tegen de golf van vijandigheid tegen Israël die ontstond na het door Hamas geleide bloedbad van 7 oktober 2023.

De Menora-Mivtachim-Arena, die bij concerten plaats biedt aan maximaal 11.000 toeschouwers, is voor het eerste concert op 4 november al bijna uitverkocht. Vorige week kondigde Boy George aan op 7 november een tweede concert te geven.

Boy George is vooral bekend van zijn hit Karma Chameleon uit 1983, die hij zong met zijn band Culture Club. Wat zijn maatschappelijke betrokkenheid betreft, wordt hij vooral geassocieerd met de LGBT+-gemeenschap. In mei ontving hij bij de British LGBT Awards een onderscheiding voor zijn levenswerk, twee maanden voordat hij zijn pro-Israëlische nummer uitbracht. Dit verraste velen met zijn genadeloze tekst, die gericht is tegen de aanklagers van Israël.

‘Jullie noemen 7 oktober nooit, jonge meisjes,
verkracht aan bomen
brutaal vermoord
voor de misdaad dat ze hebben gedanst
jullie veroordelen de Joden, met een selectief geheugen
muzikanten die vlaggen vasthouden en als schapen napraten
De door het internet aangewakkerde propaganda komt zo zwak over.’

Het refrein is ontleend aan een uiting van verzet van de bezoekers van het Supernova-muziekfestival en is tegelijkertijd de titel van het nummer:

‘Maar geloof me, we zullen weer dansen
We zullen weer dansen
We zullen weer dansen
En er zal geen oorlog meer zijn
Maar mocht je ooit in de war zijn
Dan sta ik aan de kant van de Joden
Ik voel me niet moedig, ik moet me gewoon als een mens gedragen.’

Boy George, wiens echte naam George O’Dowd is en die opgroeide in een Iers-katholiek arbeidersgezin, zei op 10 oktober tegen de Israëlische zender Kanaal 12 dat hij tijdens zijn jeugd in Londen veel joodse vrienden had gehad en zich sterk identificeert met de joodse gemeenschap.

‘Ik ben bij heel veel sjabbatdiners geweest en heb veertig jaar lang elke denkbare joodse feestdag meegemaakt. Ik heb gevast. Ik heb alles gedaan’, zei hij tegen de zender. Hij vertelde dat zijn kenmerkende hoeden geïnspireerd zijn door chassidische joden die hij als jongen had gezien. ‘Vroeger zag ik de chassidische joden en vond ik dat ze er fantastisch uitzagen, hun kleding en hun hoeden.’

‘Ik ken gewoon joden, en ik weet dat het goede mensen zijn. Ik weet dat ze willen leven. Het joodse leven is een viering van het leven. In de joodse cultuur draait alles om genieten van het leven’, zei hij.

Sinds de release van zijn nummer, dat zich keert tegen de anti-Israëlische tijdgeest, zouden vrienden hem niet meer bellen, zouden concerten en samenwerkingen zijn afgezegd en zou zelfs een uitnodiging voor de herdenking van een vriend zijn ingetrokken, vertelde Boy George.

Hij nam afscheid van zijn labelmanager, die had geweigerd de single uit te brengen. De online muziekwinkel Bandcamp verwijderde zijn profiel nadat hij zijn nummer had geüpload (wat echter mogelijk te wijten was aan zijn gebruik van kunstmatige intelligentie, waarover hij openlijk spreekt). Na de uitgave van het nummer werd hij bovendien geschrapt uit een Londense productie van Jesus Christ Superstar.

Boy George raakte geïnspireerd voor het nummer nadat hij May Hayat (33), een overlevende van het Supernova-festival, had leren kennen. Hoewel ze omsingeld was door met messen gewapende terroristen, werd ze gespaard toen deze een litteken op haar arm opmerkten, afkomstig van een brandwond die ze als kind had opgelopen.

‘Volgens hun geloof betekent zo’n litteken dat ze een sterke vrouw is. Als haar door hen iets zou overkomen, zouden de 72 maagden die haar in de hemel waren beloofd, niet op haar wachten’, vertelde ze in mei aan de Daily Mail, toen ze in Londen was in het kader van een tentoonstelling over de gruweldaden van 7 oktober 2023.

Boy George zei tegen Kanal 12: ‘Ik zei tegen haar: ‚Ik ga een liedje schrijven. Ik weet niet of ik daartoe in staat ben, Hayat. Hoe schrijf je daar een liedje over? … Hoe vertaal je dat naar iets dat een sterke indruk maakt?‘ … En toen gebeurde het gewoon. Ik zat vrijdagavond in mijn appartement, schreef de tekst en speelde het nummer daarna van het begin af aan af. Daarbij had ik tranen in mijn ogen. Ik had het gevoel dat het heel krachtig was.’