150 Israëlische geestelijken bekijken beelden van bloedbad van 7 oktober

Ongeveer 150 geestelijken – moslims, christenen, Druzen en joden – bekeken maandag de videobeelden van het Hamas-bloedbad van 7 oktober, die al eerder werd getoond in de Knesset en bij andere gelegenheden.

Het project werd geïnitieerd door de afdeling Speciale Taken van het ministerie van Binnenlandse Zaken in samenwerking met de woordvoerder van de IDF. De directeur van de afdeling Religieuze Denominaties van het ministerie van Binnenlandse Zaken, Iyad Sarhan, legde uit dat “we sinds het uitbreken van de oorlog werken aan het bevorderen van tolerantie en rust tussen alle religies en denominaties, met een focus op de Arabische samenleving”.

Tijdens de vertoning barstten verschillende leden van het publiek in tranen uit. Sommige geestelijken verlieten het theater een paar minuten na het begin van de vertoning met rode en betraande ogen. Ze konden het gewoon niet langer verdragen om naar de gruwelijkheden te kijken.”Onmenselijk. Mensen gedragen zich niet zo. Een verschrikkelijke gruwel. Zeer moeilijke daden die in tegenspraak zijn met de islam.” Dit zijn slechts enkele van de dingen die te horen waren nadat ze de zaal hadden verlaten.

49 דקות של סרט הזוועות הנוראי הוקרנו באולם סגור בגלילות למאות אנשי דת. שייחים מוסלמים, כמרים נוצרים, רבנים יהודים, דרוזים ועוד. הם יצאו מהאולם דומעים, המומים ומזועזעים. השייח חליל אל באז זעק בדמעות: “המחבלים צעקו אללה אכבר בזמן שהם שוחטים ילדים, זה לא האיסלאם!” @GLZRadio pic.twitter.com/Kekug69OS3
— יואלי ברים (@yoeli_brim) December 18, 2023

In deze video ziet u de geestelijken de zaal verlaten na de vertoning van de beelden

Pater Yosef Yaakov, hoofd van de Maronitische Kerk in Haifa, verliet de zaal met tranen in zijn ogen een paar minuten nadat de vertoning was begonnen. “Ik ben vroeg weggegaan. Er was een scène waarin een granaat naar een vader en zijn twee kinderen werd gegooid en de vader stierf terwijl de kinderen huilden – dat kun je niet accepteren,” zei hij. “Ik ben ook een vader, ik heb kinderen, en gezinnen zouden dit niet mogen meemaken. Dit is slecht, verachtelijk. Ik heb er geen woorden voor”.

Sjeik Younes Amasha, een Druzische imam uit Isfayya, verliet ook de zaal in het midden van de presentatie. Nadat hij wegging, worstelde hij naar woorden en het kostte hem enige tijd om te kalmeren. Hij zei: “Ik kon het een paar minuten uithouden en daarna voelde ik me niet goed, dus besloot ik naar buiten te gaan. We zitten hier als vertegenwoordigers van geestelijken van alle denominaties, we zitten hier in Israël al vele jaren bij elkaar en denken samen na over de structuur die er is tussen de denominaties en over wederzijds respect, maar we hadden nooit gedacht dat we zoiets als dit zouden meemaken.”.

Sjeik Khalil Al Baz, imam van een moskee in Tel Sheva, zei na de vertoning met tranen in zijn ogen: “Ik heb geen woorden om dit te beschrijven. Dit is niet de islam, dit zijn niet onze moslims, dit is niet de islam die ik ken, dit is niet de islam die ik heb bestudeerd en dit is niet de islam die ik al bijna zestig jaar praktiseer. Wat ik zag was het soort horror dat je in films ziet, in films die Hollywood maakt, maar het was geen film, het was werkelijkheid. Mensen verbranden, mensen onthoofden, honden doodschieten. Zijn we niet menselijk? Ik weet het niet. Ik heb tranen in mijn ogen, ik kan het niet zien. Ik kan niet begrijpen hoe een mens dit een ander mens kan aandoen. We hebben onze menselijkheid verloren.”

Sheikh Khalil Al Baz vervolgde: “Dit zijn niet de woorden van onze profeten, dit is niet mijn islam. Toen de profeet Mohammed zijn volk ten strijde stuurde, zei hij tegen hen: ‘Heren, dood geen klein kind, een vrouw, een bejaarde of verbrand geen boom’. Wat ik hier heb gezien kan alleen maar vergeleken worden met wat er in de Tweede Wereldoorlog is gebeurd. Als wij als mensen tot zoiets in staat zijn, dan hebben we ons menselijke gezicht verloren.”

Rabbijn Moshe Pinto zei na de vertoning: “Geestelijken worden niet zo blootgesteld aan de media. Ze hebben de neiging om te horen wat er gezegd wordt. Wat we nu hier in deze film hebben gezien was gewoon een schreeuw die uit de grond van ons hart komt. Het is geen oorlog, het is geen gevecht, het is niet zomaar een gruweldaad, het is een vernietigingskamp, letterlijk. Dood en verbrand, verstikt, kreten die uit het diepst van ons hart komen, van kleine kinderen, van kleine meisjes, van moeders, van vrouwen, van mannen. Dit is een schreeuw die de hele wereld zou moeten horen.”

“We moeten begrijpen hoe de oorlog die op dit moment in Gaza wordt gevoerd een rechtvaardige oorlog is, omdat het niet alleen vijanden zijn die vechten om grondgebied, om land,” vervolgde rabbijn Pinto. “Het is geen oorlog, maar een realiteit van kwaad die veroordeeld en aan het licht gebracht moet worden. Wat de geestelijken hier zagen en ervoeren was absolute horror. Iedereen stelde zich voor hoe hij zich in deze situatie zou voelen, wat er zou gebeuren als hij zijn familie op deze manier vermoord zou zien worden. Dit moet voor de komende generaties vereeuwigd worden om te begrijpen in welk gevaar de staat Israël zich aan al zijn grenzen bevindt. Op dit moment is het dus de taak van alle geestelijken die hier zijn om de enorme pijn over te brengen, om deze pijn over te brengen naar de moskeeën, om het overal over te brengen. Een van de dingen die een bijzondere indruk op me maakte, was het geroep van “Allahu Akbar, Allahu Akbar” doorheen de film. Alle gruwelijke dingen die ze deden in naam van de religie.”

Pinto benadrukt ook dat hij de islam anders kent dan hier werd getoond: “Islam is de taal van vrede, Salam, is dat niet de islam? Staat de groene kleur van de islam niet symbool voor bloei en welvaart? Ik ben geboren in Marokko, ik ben opgegroeid in Marokko, ik ben opgegroeid met Arabieren, ik weet precies welke vriendschappen er vandaag de dag nog bestaan.”