De politieke weg naar de macht loopt in toenemende mate via een pro-Palestijnse consensus en kiezers die Hamas verheerlijken, terwijl ze tegelijkertijd proberen iedereen die zich hiertegen verzet het zwijgen op te leggen.
Hier volgt het al te eenvoudige verhaal van een regionale president die al snel enthousiast werd over “Palestina“, zijn beleid rond dit thema opbouwde en een vooraf gekozen slachtoffer uitkoos, omdat deze moedig zijn band met Israël had bevestigd.
Eugenio Giani, president van Toscane, met als hoofdstad Florence, heeft besloten de benoeming van Marco Carrai, de honorair consul van Israël in Florence, als voorzitter van de stichting van het Meyer-kinderziekenhuis niet te verlengen.
Onder het voorzitterschap van Carrai heeft het ziekenhuis zich buitengewoon genereus ingezet voor initiatieven ten behoeve van alle kinderen, inclusief die uit de Gazastrook.
Giani heeft een nieuwe voorzitter benoemd en daarmee stilzwijgend de antisemitische criminalisering van Israël via het thema kinderen geaccepteerd.
Dit is in wezen een voortzetting van de afschuwelijke campagne tegen Carrai en zijn hele familie, die bestond uit moorddreigingen, spandoeken en hinderlagen. Een ambtsdrager hoort elke burger te verdedigen en mag het – nu nog verergerde – gevaar van bedreigingen en leugens niet negeren.
We kennen Giani’s motieven niet en weten ook niet wat er in zijn hart omgaat. Maar we kennen wel zijn politieke staat van dienst.
Giani, een politicus zonder bijzondere achtergrond in internationale aangelegenheden, betuigde aanvankelijk zijn solidariteit met Israël na het bloedbad door Hamas op 7 oktober 2023.
Toen veranderde de situatie.
Als vertegenwoordiger van de reformistische vleugel sloot hij zich in 2025 aan bij de coalitie “Breed Veld“ (campo largo). De nieuwe regionale regering bestaat uit de Democratische Partij (PD), de Vijfsterrenbeweging (M5S), de Alliantie van Groenen en Links (AVS) en het Reformistische Huis.
De eenvoudigste politieke band tussen hen is ongetwijfeld het Palestijnse streven. Daarover zijn ze het echt eens.
In 2024 keurde de regionale raad een motie goed om Palestina te erkennen. In 2025 wapperde de Palestijnse vlag op het gebouw van de regionale regering. Dit werd gevolgd door een resolutie waarin de Italiaanse regering werd opgeroepen een Palestijnse staat te erkennen, waarbij termen als ‘crimineel’ en ‘genocidaal’ werden gebruikt om de Israëlische premier Benjamin Netanyahu te beschrijven.
Dit mechanisme is geenszins beperkt tot Italië. In de Verenigde Staten is de Palestijnse zaak in toenemende mate een instrument geworden voor identiteitsvorming en mobilisatie in de binnenlandse politiek, met name in het progressieve linkse kamp.
De voormalige congreslid uit New York Jamaal Bowman maakte van het verzet tegen Israël na het bloedbad door Hamas op 7 oktober 2023 een kenmerkend onderdeel van zijn beleid. Tijdens zijn verbeten voorverkiezingscampagne van de Democraten in 2024 tegen George Latimer beschuldigde Bowman Israël ervan genocide te plegen in Gaza en sloot hij zich nauw aan bij de pro-Palestijnse progressieve beweging. Israël – een onderwerp dat ver afstaat van de alledaagse zorgen van een congresdistrict in New York – werd een van de centrale scheidslijnen in de verkiezingscampagne.
Congreslid Rashida Tlaib uit Michigan is een nog treffender voorbeeld. De eerste Palestijns-Amerikaanse vrouw die in het Congres werd gekozen, heeft de Palestijnse zaak tot de kern van haar politieke identiteit gemaakt en gebruikt het conflict met Israël herhaaldelijk om aanhangers in eigen land te mobiliseren. In november 2023 legde het Huis van Afgevaardigden haar een berisping op vanwege haar uitspraken over Israël en het bloedbad van 7 oktober.
De les die hieruit kan worden getrokken reikt veel verder dan deze individuele politici. Het Palestijnse standpunt wordt niet langer louter behandeld als een standpunt over een ver buitenlands conflict. Het kan dienen als politieke identiteit, als middel om kiezers te mobiliseren en als scheidslijn tussen degenen die tot het progressieve kamp behoren en degenen die daarvan worden uitgesloten.
In Toscane zien we nu hetzelfde mechanisme aan het werk – en Marco Carrai betaalt daarvoor de prijs.
Het druist tegen elk gezond verstand in dat Giani, terwijl hij zich voorbereidt om Carrai te verwijderen, afgelopen juni zijn „onvoorwaardelijke solidariteit“ betuigde met Marwan Barghouti, de brein en terroristische leider van het zeer reële bloedbad van de Tweede Intifada, waarbij meer dan 1.000 mensen omkwamen – een man die vastzit voor vijf terroristische moorden en die verdacht wordt van betrokkenheid bij nog eens 21 andere.
Misschien heeft Giani zijn blik al gericht op de volgende verkiezingen. Misschien lijken Rome en een toekomstige centrumlinkse regering voor hem niet onbereikbaar, juist omdat zijn beleid de linkse partijen kan verenigen.
Wat zijn overwegingen ook mogen zijn, het resultaat is hetzelfde: Giani levert Carrai precies die kiezersgroep uit waarvoor hij stemmen probeert te werven.
Dat is een schande voor Florence en voor Toscane.
(JNS)
Is dit het begin van een islamitische NAVO tegen Israël?
Trump bezorgt Israël een belangrijke overwinning in Libanon
‘Wie vrede wil met Israël heft de belegering op!’
