Sinds het begin van de operatie „Brullende Leeuw“ heeft de Israëlische luchtmacht meer dan 15.000 bommen op doelen in Iran gegooid – een systematische militaire actie die erop gericht is de nucleaire capaciteiten van het regime te vernietigen.
Woensdagochtend keurden minister van Defensie Israel Katz en de stafchef van de Israëlische strijdkrachten, luitenant-generaal Eyal Zamir, een uitgebreide lijst van zogenaamde “hooggeplaatste strategische doelen” in zowel Iran als Libanon goed.
De doelen zijn geselecteerd om de infrastructuur, de commandocapaciteiten en de inzetbaarheid op lange termijn verder te verzwakken.
Sinds het begin van de oorlog op 28 februari waren de centrale doelstellingen het toebrengen van ernstige schade aan het nucleaire programma van het Iraanse regime en het terugdringen van de dreiging van ballistische raketten tot een niveau dat de strategische situatie fundamenteel verandert.
Maar het oorlogsgebied breidde zich snel uit.
Hezbollah mengde zich op 2 maart in de strijd en vuurde raketten en zelfmoorddrones af op Israël, nadat de Iraanse Opperste Leider Ali Khamenei in de beginfase van de campagne doelbewust was gedood. Deze ontwikkeling nam alle resterende onduidelijkheid over de aard van het conflict weg.
Israël reageerde dienovereenkomstig.
Jeruzalem beschouwde de aanvallen van Hezbollah niet als geïsoleerde provocaties, maar als een directe schending van het door de VS bemiddelde staakt-het-vuren van 27 november 2024. Het resultaat was voorspelbaar. Israël intensiveerde zijn luchtaanvallen in Libanon en verplaatste grondtroepen naar verdere posities in Zuid-Libanon om grensoverschrijdende beschietingen te voorkomen en in het noorden weer een zekere mate van veiligheid te herstellen.
De strategie van Iran is al lang gebaseerd op meerlagige druk: verdere ontwikkeling van kernwapens, uitbreiding van het arsenaal aan ballistische raketten en het insluiten van Israël door proxy-groeperingen zoals Hezbollah.
De logica achter de huidige Israëlische campagne is duidelijk. Als de kracht van Teheran ligt in een gedecentraliseerde dreigingsarchitectuur, dan moet deze architectuur stuk voor stuk, knooppunt voor knooppunt, front voor front worden ontmanteld.
Dat is wat een uitgebreide doelwitlijst in de praktijk betekent.
Het betekent dat Israël gelooft dat er nog belangrijke strategische doelen zijn die moeten worden geraakt. Het betekent dat de operatie haar hoogtepunt nog niet heeft bereikt. En het betekent dat de besluitvormers in Jeruzalem aangeven dat noch Iran, noch Hezbollah de kans krijgen om de eerste slagen op te vangen en zich onder het mom van internationale oproepen tot “terughoudendheid” gewoon opnieuw te vormen.
Wat er nu volgt, hangt af van hoeveel inzetbare capaciteit Iran en Hezbollah nog hebben en hoeveel politieke speelruimte Israël denkt te hebben om verdere druk uit te oefenen. Maar de huidige koers is onmiskenbaar.
De lijst met doelen groeit, omdat de missie nog niet is voltooid.
Israël staat twee minuten stil voor ‘de zes miljoen’
Herdenkingsdag voor de Holocaust en diens helden
Antisemitisme in het publieke debat – Deel 8
