Voormalig gijzelaar Sharabi: Ik wist dat we vrij zouden zijn

Eli Sharabi zat 491 dagen gevangen in de Gazastrook. In een interview met de Israëlische radiozender 103FM sprak hij openlijk over psychologische terreur, totale isolatie en zijn overtuiging dat hij op een dag vrij zou komen. Ondanks bedreigingen en gerichte manipulatie verloor hij nooit het geloof dat Israël zijn gijzelaars niet zou opgeven.

Sharabi vertelde dat er een zin was die andere gevangenen soms boos maakte. “Er was een zin die de anderen boos maakte – ik zei altijd dat het slechts een kwestie van tijd was voordat we zouden worden bevrijd. Voor mij was dat volkomen duidelijk.”

Hij beschreef hoe er systematisch werd geprobeerd de gevangenen te breken. “Ze maakten veel gebruik van psychologische terreur. Het is erg moeilijk om te negeren wanneer ze je vertellen dat je familie je vergeten is en dat niemand om je geeft.”

Het isolement was volledig. “We keken geen televisie en luisterden niet naar de radio. We werden aan niets blootgesteld.” Toch bleef hij vertrouwen houden. “Ik had veel vertrouwen in het defensieapparaat en in de waarden van de staat Israël, die niemand achterlaat.”

Na zijn vrijlating begon voor Sharabi een moeilijke nieuwe fase. “Ik ben constant actief – geen klachten. Er gebeuren voortdurend nieuwe dingen. Ik bouw mijn leven weer op, en dat is niet eenvoudig na zoveel jaren. Ik ben blij met dit nieuwe begin.”

Tijdens zijn gevangenschap had hij steeds dezelfde droom. “Ik droomde dat ik zou terugkeren, Lian en de meisjes zou meenemen, hen een week of twee de tijd zou geven om hun spullen te pakken en naar Engeland zou verhuizen, waar Lian vandaan komt.” Inmiddels ziet hij veel dingen anders. “Mijn wereldbeeld is volledig veranderd. Ik hou van dit land.”

In dezelfde uitzending sprak ook Michal Nagari, de moeder van majoor Roi Nagari, die op 7 oktober sneuvelde. Zij herinnerde zich het moment waarop haar zoon zijn uniform aantrok. “Roi was in alle opzichten een burger, maar ook een actieve reservist die van zijn eenheid hield. Op 7 oktober trok hij zijn uniform aan, sloot de deur, stopte een psalmenboek in zijn tas en mobiliseerde zijn team.”

Ze beschreef hoe hij mensen in de kibboets redde. “Tegen de avond slaagde hij erin Roni en haar zoontje uit het huis van de familie Baruch te redden. Later kwamen ze bij een ander huis terroristen tegen. Toen Roi in de kibboets aankwam, voelde hij dat hij voor zijn thuis vocht.”

Sharabi reageerde ontroerd op haar woorden. “Ik begrijp wie Roi was. Het is ongelooflijk hoe u spreekt over zijn zelfopoffering en zijn liefde voor het land. Ik wou dat er nog tweehonderd zoals hij waren.”

Tot slot vertelde Sharabi wat hij vandaag het meest mist. “Ik mis het gezinsleven – de sabbatmaaltijden, de autoritjes om de meisjes naar hun vrienden te brengen. We luisterden naar muziek en spraken over hun week.”