Delegaties van Hamas en de Palestijnse Autoriteit (PA) ontmoetten elkaar dinsdag in Caïro om te bespreken wie de Gazastrook zal besturen na de oorlog. Naar verluidt verlieten ze de bijeenkomst echter zonder een overeenkomst te ondertekenen die beide partijen voorlopig hadden aanvaard.
De huidige overeenkomst voorziet in een gezamenlijke regering van de kustenclave, met een comité van 10 tot 15 “onpartijdige” Palestijnse ambtenaren die toezicht houden op kritieke kwesties zoals grensovergangen.
Er wordt echter gezegd dat de twee partijen het op twee punten oneens zijn:
- De algehele veiligheidscontrole over Gaza, die van invloed zou zijn op wat er door de grensovergangen komt;
- Hamas wil dat al zijn burger- en militair personeel salaris blijft ontvangen.
Met andere woorden, Hamas staat erop om een buitensporige rol te blijven spelen, zo niet de enige autoriteit, over een naoorlogs Gaza.
Voor Israëlische waarnemers zou dit hetzelfde zijn als de Nazi Partij toestaan om politiek en zelfs enig militair gezag te blijven uitoefenen in Duitsland na de Tweede Wereldoorlog.
Het probleem is dat de moderne nazi’s van Hamas diep geworteld zijn. Ze hebben nog steeds een aanzienlijke militaire macht, genieten brede publieke steun en hebben een meerderheid in de Palestijnse Wetgevende Raad.
Hamas verovert de Gazastrook
De Palestijnen hielden voor het laatst parlementsverkiezingen in 2006, waarbij Hamas en aan Hamas gelieerde parlementsleden 74 van de 132 zetels wonnen. Kort daarna werd een Hamas-regering beëdigd, maar haar macht werd ernstig ingeperkt door de president van de Palestijnse Autoriteit, Mahmoud Abbas, en zijn Fatah-partij, wat een jaar later leidde tot de gewelddadige overname van de Gazastrook door Hamas.
Het feit dat Hamas een troepenmacht had opgebouwd die in staat was om de Gazastrook te veroveren, was op zich al een grove schending van de zogenaamde “Oslo-akkoorden”, die bepalen dat de Palestijnse Autoriteit geen andere gewapende groepen zal toestaan om te opereren in de gebieden die onder haar controle staan.
Artikel XIV, punt 4 van het Israëlisch-Palestijnse interim-akkoord over de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook (ook bekend als “Oslo II”) luidt als volgt:
“Geen enkele organisatie, groep of individu op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook mag vuurwapens, munitie, wapens, explosieven, buskruit of aanverwante uitrusting vervaardigen, verkopen, kopen, bezitten, invoeren of anderszins invoeren op de Westelijke Jordaanoever of in de Gazastrook, met uitzondering van de wapens, munitie en uitrusting van de Palestijnse politie en de Israëlische Strijdkrachten zoals beschreven in Bijlage I.”
Voor de Israëli’s is het feit dat er tegenwoordig niet alleen talloze zwaarbewapende Palestijnse groepen zijn, maar dat Hamas een volwaardige militaire macht heeft kunnen opbouwen en uitrusten, een fundamentele schending van deze overeenkomst en de belangrijkste reden voor het mislukken van het vredesproces.
Israëliërs wantrouwen zowel Hamas als de PA
Wat Israël betreft, mag Hamas geen enkele rol spelen in de toekomstige regering van de Gazastrook en mag het zeker niet doorgaan met het opbouwen van een militaire macht. Al het andere zou een voortdurende fundamentele schending van de Oslo Akkoorden zijn en een bedreiging voor de veiligheid van Israël.
In een toespraak tot het Amerikaanse Congres in juli 2024 zei premier Benjamin Netanyahu dat Israël ernaar streefde om “de militaire capaciteiten van Hamas te vernietigen” en een einde te maken aan de heerschappij van Hamas in Gaza.
In dezelfde maand gaf Matthew Miller, woordvoerder van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, aan dat de Amerikaanse regering onder Biden op dezelfde lijn zat en benadrukte dat “we geen rol voor Hamas ondersteunen” in het naoorlogse Gaza. “Een terroristische organisatie kan geen rol spelen,” legde Miller uit.
De Britse minister van Buitenlandse Zaken, David Lammy, sloot zich in september bij dit standpunt aan door verslaggevers te vertellen dat “Hamas in de toekomst geen rol kan spelen”.
Op dit moment ziet het Israëlische publiek de Palestijnse Autoriteit ook als onbetrouwbaar, omdat het hun eigen falen en overtredingen waren waardoor Hamas zoveel populariteit en macht kon verwerven.
Of dit nu te wijten is aan anti-Israëlische machinaties, pure incompetentie of het simpele onvermogen van de PA om controle uit te oefenen, het komt op hetzelfde neer: de Palestijnse Autoriteit is geen betrouwbare vredespartner.
Zie ook:
- Israëli’s: er kan geen “Palestijnse staat” zijn na 7 oktober
- Trump, de Abraham Akkoorden en een oplossing voor Gaza
- Tacheles met Aviel – Twee visies, één strook
Shalom Chaverim
Straat van Hormuz: het conflict om een belangrijke bottleneck
Mozes en Jezus – Twee leiders, één verlossing
