“Je broer is dood”

Onlangs las ik de woorden van een actrice genaamd Ilanit Ben Yaakov, die haar gevoelens uitte sinds de dood van haar jongere broer Lior Ben Yaakov op de Zwarte Sabbat toen hij zijn huis in Yesha in het zuiden, aan de grens met de Gazastrook, probeerde te verdedigen.

De vertaling van haar schrijnende woorden vind je aan het einde van het artikel. Door haar woorden begreep ik wat er in mijn hoofd omging, door haar begreep ik dat blijkbaar velen van ons die vandaag in Israël leven, rondlopen met wat je zou kunnen omschrijven als een soort obsessie. De stemmen in ons hoofd laten ons niet los en hebben een enorme impact op onze levenskwaliteit. Het is alsof er iets in onze hersenen is gaan wonen dat ons niet met rust laat en velen van ons kneedt. De meesten van ons zijn normale mensen in een compleet abnormale situatie.

Leven in oorlog is niet normaal. Leven in gevaar en proberen een normaal leven te leiden is frustrerend, nog frustrerender voor de soldaten aan het front. Voortdurend horen dat er ook oorlog dreigt in het noorden van het land maakt dat we dag en nacht in wanhoop leven. Elke dag denken aan de ontvoerden die in de hel zitten verzwakt het lichaam. Weten dat er geen oplossing is, is ontmoedigend. Het breekt je hart om de verdeeldheid van mensen te zien. Maar het sterkst van alles is de stem die in ons hoofd knaagt, en in mijn geval is het die stem die zegt:

Mijn zonen kunnen elk moment weer ten strijde trekken. Deze stem komt onaangekondigd als ik zit, slaap, werk, plezier heb, rust, schrijf, brei, een vriend ontmoet, een feestje vier, tijd doorbreng met mijn kleindochter, op reis ben met mijn partner of op zaterdag gasten ontvang. Deze stem is bij elke handeling aanwezig, verschijnt zonder waarschuwing, verstoort de innerlijke rust, spant het lichaam aan en leidt onmiddellijk tot spanning en stress, die al wortel in ons hebben geschoten.

En hier zijn de woorden die Ilanit Ben Yaakov schreef over haar verlies. Ze slaat de spijker op zijn kop. Dit is precies waar ik het over heb:

Ik sta ’s ochtends op, mijn broer is dood.
Ik ga de straat op, mijn broer is dood.
Ik drink koffie, zet de computer aan, mijn broer is dood. Mijn broer is dood.
Ik kom thuis, mijn broer is dood.
Ik kom terug van het kamp, ik heb lunch gemaakt, mijn broer is dood. Mijn broer is dood.
Ik zit op Spotify, ik luister naar een podcast, mijn broer is dood.
Ik zet de afwas in de gootsteen, mijn broer is dood.
Ik draai de kraan open, pak een bord, mijn broer is dood.
Ik draai de kraan open, geef de tuin water, mijn broer is dood.
De bloemen bloeien niet meer, mijn broer is dood.
Er hangt een citroen aan de boom, mijn broer is dood.
De was zit in de machine, de was hangt aan de lijn, er hangt een sterke, zeer geconcentreerde geur van lentebloemen, mijn broer is dood.
De wasverzachter die een vlek van iets lekkers uit het shirt van mijn zoon verwijderde, mijn broer is dood.
Ik sprak met mijn zus, onze broer is dood.
Ik sprak met mijn moeder, haar zoon, mijn broer, is dood.
Ik kijk naar “Dancing with the Stars”, mijn broer is dood.
Ik ga slapen, mijn broer is dood.
Ik word ’s ochtends wakker, mijn broer is dood.
270 dagen, mijn broer is dood.
Hij is dood, mijn broer, mijn broer is dood, dood.
Ik had een broer, hij is dood.