Naar de rechtbank of naar de begraafplaats? Palestijnse terroristen zijn enthousiast over beide opties

De Israëlische minister van Defensie Yoav Galant heeft zondag een strenge waarschuwing tegen het Palestijnse terrorisme afgegeven die zowel Israëli’s als hun christelijke aanhangers gelijk geeft.

Het was kort, bondig en ondubbelzinnig: “Elke terrorist eindigt ofwel in de rechtbank ofwel op het kerkhof.”

Het probleem is dat dit volledig ineffectieve retoriek is.

De Palestijnen dreigen dat ze ofwel voor de rechter ofwel op het kerkhof zullen belanden, is niet erg afschrikwekkend als het gaat om hun nationalistische islamistische terrorisme.

Als zij voor de rechter komen, worden de moordenaars onmiddellijk beroemdheden in de Palestijnse samenleving, en de meesten weten dat zij vroeg of laat zullen worden vrijgelaten als onderdeel van een toekomstig Israëlisch “gebaar van goede wil”. Ook gelooft elke Palestijnse moslim dat hij of zij zal worden beloond met het paradijs als hij of zij sterft bij een aanval op Joden. En dan zijn er natuurlijk nog de mooie financiële voordelen die de Palestijnse Autoriteit de dader in ieder geval biedt.

Het dreigement van Galant was logisch voor Israëlische en andere westerse oren, maar betekende in het beste geval weinig voor de Palestijnen en zou hen in het slechtste geval nog meer kunnen aanmoedigen.

Dit is een van de redenen waarom de Israëli’s achter de mislukte Oslo-akkoorden erop aandrongen dat onderwijs voor vrede een van de belangrijkste Palestijnse verplichtingen zou zijn. Zij wisten dat de inheemse Arabieren waren opgegroeid met haat en geloof dat er geen hogere roeping was, nationaal of religieus, dan Israël te vernietigen. Zij wisten dat dreigementen en financiële prikkels – de spreekwoordelijke wortel en stok – niet zouden volstaan.

Het probleem is dat deze Israëli’s en de internationale gemeenschap hebben nagelaten de Palestijnse Autoriteit ter verantwoording te roepen, en dus hebben Yasser Arafat en zijn opvolger Mahmoud Abbas, in plaats van op te voeden tot vrede, de giftige indoctrinatie geïnstitutionaliseerd die echte vrede onmogelijk maakt.

Het is niet dat Galant niet had mogen zeggen wat hij zei. Veel Israëli’s moesten het horen, moesten weten dat hun nieuwe regering de terreur hard zal aanpakken. En hij kan echt niets zeggen waardoor de Palestijnen zouden toegeven. Als de Palestijnen niet serieus genoeg vrede willen om hun kinderen dat doel bij te brengen en hen een gezonde angst voor de gevolgen van verkeerd handelen bij te brengen, dan heeft Israël geen andere keuze dan de zaken in eigen hand te nemen. Wat dat precies betekent, hangt af van wie je het vraagt. Maar de realiteit is dat er geen Palestijnse vredespartner is.