Palanca Grensovergang Moldavië/Oekraïne – Ik ben afgelopen donderdag in Moldavië aangekomen, samen met nog veertig andere leden van de humanitaire en medische hulpmissie van United Hatzalah of Israel. Vanaf het moment dat we aankwamen, zijn we niet gestopt met werken. Dit omdat we proberen elke vluchteling die de grens naar Moldavië overkomt te helpen met het vinden van onderdak, voedsel, medische zorg en benodigdheden die ze nodig hebben om door te kunnen gaan.
Het is een zeer emotionele tijd voor mij en voor vele anderen om mij heen, zowel de vluchtelingen als de hulpteams. Zo veel mensen komen hierheen. Deze mensen, die nog maar twee weken geleden een volkomen normaal leven hadden, net als wij allemaal, zijn plotseling uit hun realiteit gerukt en moeten nu een veilige plaats vinden om te verblijven tot dit allemaal voorbij is. Tenminste, als er iets is om naar terug te keren. Wat nog erger is, is dat slechts enkelen van hen het redden tot aan de grensovergangen. Anderen, vooral de mannen, moeten in Oekraïne blijven om te vechten, terwijl anderen probeerden te vluchten maar onderweg werden gedood.
Vaak zien we hoe de vluchtelingen rustig worden op het moment dat ze de grens oversteken, als ze eindelijk buiten gevaar zijn. Maar na een paar stappen zien we de gevoelens van angst en stress in hun ogen terugkeren, omdat ze beseffen dat ze niet weten waar ze nu heen moeten. Juist op dat moment haasten wij ons naar hen toe. We verlenen indien nodig medische hulp en proberen hen emotioneel te stabiliseren en weerbaar te maken. We geven hen te eten, misschien wat speelgoed als ze jonge kinderen bij zich hebben en we begeleiden hen bij de volgende stappen die ze moeten nemen om hun weg naar veiligheid te vervolgen. We helpen hen onderdak te vinden en brengen hen in contact met anderen die kunnen helpen. Dat is wat ze in dit stadium van hun reis het meest nodig hebben, te weten dat er, na alle ontberingen die ze zojuist hebben doorstaan, iemand is die om hen geeft en hen veilig zal houden, al is het maar voor een paar minuten, terwijl ze weer op krachten komen.
Op onze eerste dag, toen we op het vliegveld in Roemenië aankwamen, nam het vliegtuig dat we het land hadden binnengebracht ook weer vluchtelingen mee terug, naar Israël. Enkele van onze medevrijwilligers die de vluchtelingen uit Moldavië naar het vliegveld in Roemenië hadden begeleid, kwamen naar me toe met een tweejarig meisje. Ze legden me uit dat ze haar hadden gevonden op een bankje waar ze al twee uur had liggen slapen. De hele tijd was er niemand naar haar komen zoeken. Zodra ze wakker werd begon ze te huilen en de vrijwilligers renden naar haar toe om haar te helpen haar familie te vinden.
Gedurende de volgende 30 minuten liepen Dr. Einat Kaufman en ik rond met het meisje en probeerden uit te vinden waar haar ouders waren. Uiteindelijk vonden we haar oudere broers en zussen die voor haar moesten zorgen terwijl haar ouders met vertegenwoordigers van de ambassade spraken en druk bezig waren met het invullen van documenten en het afhandelen van de uitputtende bureaucratie. Het meisje was dolgelukkig dat ze opnieuw met haar familie was verbonden.
Dit half uurtje zoeken maakte me duidelijk hoe ernstig de situatie is; goedwillende ouders weten zo niet wat ze nu moeten doen, dat ze het kostbaarste wat ze op de hele wereld hebben, hun eigen kinderen, achterlaten zodat ze kunnen uitzoeken wat ze nu moeten doen. Hoe verder te gaan, allemaal om een betere toekomst voor diezelfde kinderen op te bouwen, in de hoop dat hun kinderen de kans krijgen een volwaardig leven te leiden, en niet worden opgeblazen door een bom die uit de lucht komt vallen. Dit is hun nieuwe realiteit. Dit is iets waar we hen allemaal van moeten redden, samen. Ik ben hier en ik zal blijven en mijn deel doen om zoveel mogelijk van hen te helpen redden, op een zo humaan mogelijke manier, terwijl ik elk van deze vluchtelingen, hoe jong of oud ook, het respect, de waardigheid en de zorg geef die ik voor mijn eigen familie zou willen. Dat is mijn verantwoordelijkheid en die ben ik hier aan het dragen.
Sandra Wexler is het plaatsvervangend hoofd van United Hatzalah in Ramat Gan-Givatayim. Ze is een EMT en momenteel gestationeerd aan de Palanca grensovergang in Moldavië waar ze honderden Oekraïense vluchtelingen helpt door medische zorg en humanitaire hulp te verlenen.
Israëlische en Duitse marine breiden hun samenwerking uit
Rapport waarschuwt voor de vooringenomenheid van ngo’s ten opzichte van Israël.
Minister van Defensie Katz verdedigt het staakt-het-vuren in Libanon en wijst op voordelen
